tag:blogger.com,1999:blog-54343049409708017412012-01-21T16:17:50.496+05:30ටොපිය මිනිස්සු ගාවම රැඳෙන දෙයක්. .. ඒක හින්දා ටොපිය මිනිස්සු ගැන හොඳට දන්නවා.. ඒක හින්දා මේ ටොපිය දියවෙනකන් රසවිඳින්න !!!මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.comBlogger1061100tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-24606473876445848912011-11-23T07:19:00.000+05:302011-11-23T07:40:20.108+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-5Z3sL2pLBM0/Tsi8JXbTphI/AAAAAAAAA9U/7hKrHQMyBdI/s1600/9972075-3d-rendering-naked-man-sitting-on-the-toilet.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="248" src="http://3.bp.blogspot.com/-5Z3sL2pLBM0/Tsi8JXbTphI/AAAAAAAAA9U/7hKrHQMyBdI/s320/9972075-3d-rendering-naked-man-sitting-on-the-toilet.jpg" width="320" /></a></div><br /><blockquote class="tr_bq"><b>උල්කාපාතයක්...<br />අහසේ ගිනි අරං<br />අළු වෙලා පොලොවට වැටෙනා<br />උල්කාපාතයක්...</b></blockquote><div style="text-align: justify;">ඉන්ද්‍රචාපගෙ අලුත් සින්දුව කන ගාව දෙදරනවා. මම කන්නාඩිය ඉස්සරාට ගියා. මගේ බෙල්ලේ දකුණු පැත්තෙ ජපන් අකුරක පච්චයක්. දකුණු ඇහි බැම හිල් කරගෙන ගිය අශ්ව ලාඩමක හැඩේ කරාබුවක්. හෙට ගැන නිශ්චිත බළාපොරොත්තුවක් හිතේ තියෙද්දිත් මට මේ මගුල් කරගන්න හිත ඉඩ දුන්නේ ඇයි කියන එක මම තාමත් හිතනවා. ඇඟ පුරාම දාඩිය. මම ඒ දාඩිය සුවඳ අස්සේ තිබ්බ ගෑණු සෙන්ට් සුවඳට ඉව කලා. ඒක මැලවිලා ගිහින්. මම මගේ ගෙදර. මෙලෝ බල්ලෙක් වෙන නැති, මගේ ගෙදර. මගේ කරේ නව ගුණ වැලක්. ඒකට මාව හීරෙනවා. ගෙදරටම එකම පුටුවක්ම විදියට තිබ්බ පුටුව වගේ එක හොයාගෙන මම ටොයිලට් එකට ගියා. ඉනේ මහතට රැඳිල තිබ්බ ඩෙනිම දෙතුන් පාරක් දඟලලා ගලවගෙන මම පුටුව වගේ එකේ වාඩි උනා.&nbsp;මම ඒ පුටුව වගේ එකේ වාඩියගෙන බිඩේ ෂවර් එකෙන් මූන හෝදගත්තා. මූනත් පුක වගේ හින්දා අවුලක් නෑ. මම මගේ සුපුරුදු විනෝදාංශෙ විදියට කරපු, නව ගුණ වැල හපන්න ගත්ත. ඒකෙ මෙලෝ ගුණයක් නෑ. රහකුත් නෑ. මම තනි කලු චරිතයක්. තනි සුදු ටොයිලට් එකක් ඇතුලෙ. කාලෙකට ඉස්සර තනි සුදු ටොයිලට්&nbsp;එකක් ඇතුලෙ..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><blockquote class="tr_bq"><b>ඇඳුමක් දාගෙන ලෑස්ති වෙයන්. දැන් පොලීසියෙන් ඒවි කුදලන් යන්න..</b></blockquote><div style="text-align: justify;">මගේ හිත මට කිව්ව. මම පුටුව වගේ එකෙන් නැගිට්ටා. පුරුද්දට ෆ්ලෂ් කලාට මොකද, ගිය දෙයක් තිබ්බෙ නෑ. අහිංසක පොලිසියෙ උන්ගෙ අත් වල, මගේ කුණු දාඩිය ගෑවෙන්න ඉඩ තියෙන හින්ද මම නාගත්ත. අහල පහල වේසිගෙ පුතාල මට හිනාවෙන්න ඉඩ තියෙන හින්ද උන් එක්ක හිනාවෙන්න මම දත් මැදගත්ත. ටූත් පේස්ට් කියන ජාතිය මහ වහතු රහයි. ඩෙනිම කුණු ගඳ ගගහ මෙහෙම්ම දාලා ගියොත්, මගෙන් ගෙවල් කුලී ගන්න එකා මගේ අම්ම මතක් කරල දෙස් තියන්න ඉඩ තියෙන හින්ද මම ඒ ඩෙනිමම ඇඳගත්ත. මගේ ගෑනි මම අඳිනවට කැමතිම, කලු ෂර්ට් එකත් ඇඳගෙන මම පුටුවෙ වාඩි වෙලා හිටියා. පුටුව වගේ එකේ. ගෑනි.. ඒකි මගේ ගෑණි..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><blockquote class="tr_bq"><b>ඒකි දේවතාවියක්!</b></blockquote><div style="text-align: justify;">මගේ හිත&nbsp;මට&nbsp;කිව්ව. නෑ වෙන්න බෑ. මම දේවතාවියො එක්ක නිදිවැදුන වෙන්න බෑ. හැබැයි ඒකි හරිම හොඳයි. මම වෙනින් එකියෙක් එක්ක හැමිනෙද්දිත් ඒකි අපේ ආදරේ වෙනුවෙන් ඉවසන් හිටියා. ඇත්තටම ආදරෙයි කාමෙයි දෙකක්. මේ ලෝකෙ ගෑණු පිරිමි වෙන්ව ඉපදිල තියෙන්නෙ, උන්ට හැමිනෙන්න ලේසිවෙන්න. අපි ඒ අස්සට ආදරේ ගාවගෙන, හොරෙන් අහු මුලු අස්සෙ හදිස්සියට හැමිනෙන නින්දිත ජාතියක්. ආදරේ ඇතුලේ සෙක්ස් කොච්චර පිරිල තිබ්බත්, එතන්දි ආදරේ හින්ද සෙක්ස් කරනව මිසක්, සෙක්ස් හින්ද ඇතිවෙන බම්බු ආදරයක් නෑ. ආදරේ අමුතුම දෙයක්. ඒකට මගේ වචනෙන් සුදිය කියන්නත් පුලුවන්. එනිසා මිනිස් හිතේ ඇතිවෙන කාමුක අසාවක් නිසා ආදරයක් නවත්තන්න ඕන නෑ. මම මාව සාධාරනය කරගත්ත.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><blockquote class="tr_bq"><b>අරකිට ඇනපු පිහිය හොයල තියාගනින්.. උසාවියට දෙන්න.</b></blockquote><div style="text-align: justify;">මගේ හිත&nbsp;මට&nbsp;කිව්ව. පට්ට බැල්ලි! මට හොඳ ගෑණියෙක් ඉඳලත් මම මේකි එක්ක හැමිණුනේ, ඒකිගෙ ඇස් වලින් මට කතා කරපු හින්ද. පව් මගේ ගෑණි. එහෙව් මම ඉඳලත් අර පරට්ටි නිදිවැද්දනෙ අරුත් එක්ක. මට ආපු කේන්තියට ඇනගෙන ඇනගෙන ගියා පිහියෙන්. පරට්ටි තුවාය ඔතාගෙන කාමරේ වටේ දිව්වා. ඒත් මං දිනුවා. "හම්මේ දැනිච්ච සනීපෙ.." හිත මට එවෙලේ එහෙම කිව්ව. මම මිණීමැරුම මතක හිටින්න ඒකිගෙ තනපටක් සාක්කුවෙ දාන් ආව. මම ඊටපහු කෙලින්ම ගි‍යෙ මයෙ ගෑණි ගාවට. ගෑණි මගේ පපුවට තුරුල් වෙලා හිටියා. "අරක ඉවරයි මැණිකේ".. කිව්වම ඒකිගෙ තුරුල තවත් තද වුනා. ඒක මට දැණුනා. "මම ඒ පරට්ටිව මැරුව මැණිකේ". ඒකි මට වංචා කලා.</div><br /><blockquote class="tr_bq"><b>ඒ පරට්ටි උඹට කරපු දේම නෙමෙයිද, උඹ උඹේ ගෑණිට කලේ පරයෝ..</b></blockquote>මගේ හිත&nbsp;මට&nbsp;කිව්ව. මට ඇඬුනා..<br /><br /><blockquote class="tr_bq"><b>එලියට වරෙන්!</b>&nbsp;</blockquote><div style="text-align: justify;">නවත්තපු ජීප් සද්දෙටයි, ජීප් දොර ඇරෙන වැහෙන සද්දෙටයි පස්සෙ මට ඇහුනා. මම පුටුව වගේ එකෙන් නැගිට්ටා.</div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-2460647387644584891?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-63231699735155991892011-11-09T07:45:00.000+05:302011-11-09T07:45:00.088+05:30<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9gU8fNYbJ2M/Trc4jf0OapI/AAAAAAAAA6U/xDwh_wG4vKM/s1600/people_in_laleh_park%25282%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="138" src="http://4.bp.blogspot.com/-9gU8fNYbJ2M/Trc4jf0OapI/AAAAAAAAA6U/xDwh_wG4vKM/s320/people_in_laleh_park%25282%2529.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">එදා අපි හිඳ</div><div style="text-align: center;">හිටිය විලසට</div><div style="text-align: center;">ජෝඩු ඇත අද</div><div style="text-align: center;">පෙමින් බැඳෙමින</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">එදා අපි සිටි</div><div style="text-align: center;">ගල් රවුම උඩ</div><div style="text-align: center;">තවම හිඩැසක්</div><div style="text-align: center;">ඉතිරි වී ඇත</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">අප විහිළු කල</div><div style="text-align: center;">පෙම් ජෝඩු වෙත</div><div style="text-align: center;">විහිළු කරනට</div><div style="text-align: center;">එකෙක් අද නැත</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">සිලි බෑග්කට</div><div style="text-align: center;">පුරෝලා දෙන</div><div style="text-align: center;">වෙරළු මලු අද</div><div style="text-align: center;">මග බලං ඇත</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">නරුම ලෙක්චර</div><div style="text-align: center;">ජොබ නිමාවී</div><div style="text-align: center;">එන තුරා අප</div><div style="text-align: center;">උන් බලං ඇත</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ඉතිං සොඳුරිය</div><div style="text-align: center;">වෙහෙස දිවියට</div><div style="text-align: center;">අවැසි සුපහස</div><div style="text-align: center;">තුටින් විඳිනට</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">යමුද ආපහු</div><div style="text-align: center;">අලුත් දවසක</div><div style="text-align: center;">වෙලී ඉන්නට</div><div style="text-align: center;">පෙම් පුරය වෙත</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-6323169973515599189?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-28752144418007525192011-11-02T07:55:00.000+05:302011-11-02T07:55:00.236+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-TPswgDby1yA/TqrQiO6nJyI/AAAAAAAAA6I/X8P68PYRR8E/s1600/Untitled-2.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="81" src="http://3.bp.blogspot.com/-TPswgDby1yA/TqrQiO6nJyI/AAAAAAAAA6I/X8P68PYRR8E/s400/Untitled-2.png" width="400" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>**********************************************</b></div><div style="text-align: left;"><b>2010 නොවැම්බර් 18</b></div><div style="text-align: left;"><b>බස් රියක් තුල/ කොළඹ</b></div><div style="text-align: left;"><b>උදෑසන</b></div><b><br /></b><br /><div style="text-align: justify;">ඌ මා පසුපසින් එලවා එමින් සිටියේය. මා තවමත් පෙර නැග්ග බසයේ එල්ලීගෙන උගෙන් පැන යන අතරතුරය. ත්‍රී රෝද රථයට සියල්ල යොදවා අත ඉතිරි කරගත්තේ රුපියල් 50ක් පමණි. එය මා හට බසයට ප්‍රවේෂ පතක්ද ගෙන සාමකාමී මරණයක් ලඟා කරගැනීමටද ප්‍රමාණවත්ය. අවසන් වරට උගේ බිරිඳ පැවසූ දෙය තවමත් මගේ දෙසවනේ රැව්දෙයි. "උඹ පර බල්ලෙක්.. උඹලා දෙන්නම එකයි.." මා එවෙලේ අවඥ්ඥාසහගත ලෙස සිනහ වූවා මට මතකය.&nbsp;අතීතයක් ආවර්ජනයෙන් ඵලක් නැත. ඌ පලිගැනීම වෙනුවෙන් කුමක් හෝ සිදුකරනු ඇත. එක්වරම බසය හරස් කර කැබ් රථ දෙකක් නැවැත්වූ අතර පසු පස දොරේ පාපුවරුවේ සිටගෙන සිටි මා එයින් බැස දිවීම අණුවන කමකැයි සිතුවෙමි. හැඩිදැඩියන් කිහිප දෙනෙකු බසය තුල සිටි කලු පැහැති ඇඳුම් හැඳගත් තරුණයින් කිහිප දෙනෙකුටම නොසෑහෙන ලෙස පහර දුන්හ. ඔවුන් බසයේ පසුපසට ලඟා වනවිට එවන් තරුණයන් තිදෙනෙකුම බසය තුල වැටී කෙඳිරිගාමින් සිටි අතර හැඩිදැඩියන්ගේ අවසන් තීරණය වූයේ කලු ඇඳ සිටි සියල්ලන්ටම වෙඩි තැබීමටය. මම කිසිඳු හැඟීමක් දැනීමක් නැත්තෙකු මෙන් ඔහේ බලාගත්වනම &nbsp;බලා සිටියෙමි. මගේ ඉදිරියටම පැමිණ මුහුන දෙස බැලූ එක් මැරවරයෙක් තවකෙකු අසලට ගොස් ඔහු හා කතා කලේය. ඔහුගේ යම් ඉඟියකින් පසු මා දෙසට එල්ල වූ තුවක්කු කටින් උන්ඩ දෙකක් නිකුත් විය. සිරුර තුලින් දැනුනු දැවීයාමක් සමගම මා බිම ඇද වැටුනි. මා හැඳ සිටියේද කලු පැහැති ඇඳුමකි.<br /><br /><div style="text-align: center;"><b>**********************************************</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="font-weight: bold; text-align: left;">2010 නොවැම්බර් 15</div><div style="text-align: left;"><b>නිවසක/ මීගමුව</b></div><div style="text-align: left;"><b>සැඳෑව</b></div><b><br /></b><br /><div style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">මා වාහනයෙන් බැස නිවස දෙසට පිය නැගුවෙමි. බිරිඳ පිටතට යන බවක් මට දැන්වූවේ නැත. වේලාව සැඳෑවේ හය පසුවී මිනිත්තු තිහකි. තවමත් විදුලි පහන් දල්වා නැත. නිවස තුල අන්ධකාරය රජයයි. මා දෙගිඩියාවෙන් නිවසට ඇතුල් විය. රේඩියෝව වාදනය වේ.</span></div><br /><div style="display: inline !important;"></div><blockquote class="tr_bq">"<b>සිසිල දෙන මේ නදී තෙරේ... තුරුළු වුනු මාගේ හංසියේ<br />හැමදාම මේ ලෙසින් බැඳී... හිඳිමු යැයි කීව කුමරියේ</b>"</blockquote>&nbsp;"ම්හ්..." බිරිඳගේ සේයාවක්වත් නැත. තවමත් ගීතය වැයෙමින් පවතී. මා සාලය මැද සිටගෙන ඇය සෙවූවෙමි. විදුලි පහන් දල්වා සෙවුවෙමි. නැත. ඇය පෙනෙන මානයක නැත. මා නිදන කාමරයේ ඇය සෙවීමට ගියෙමි. ඈ ඇඳ විට්ටම අල්ලාගෙන ඇඳට ගොඩවීමට උත්සහ දරමින් සිටියාය. මා ඇය වෙත ඉක්මනින් ගොස් ඇයව ඇඳ මතින් තැබුවෙමි. ලේ විලකි. මගේ බිරිඳගේ උදර ප්‍රදේශය දරුණු ලෙස මුවහත් ආයුධයකින් කපා ඇත. ඇයගේ දෑස් අඩවන්ව ඇත. මා ඇය තුරුලට ගෙන සිද්ධිය විමසුවෙමි. නන්නාඳුනන කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු පැමිණ ඇයට දරුණු ලෙස තුවාල සිදු කොට ඇත. ඇය මට අවසන් වරට පැවසුවේ "ඔයාට ඔය දළකාරයෝ එක්ක හැප්පෙන්නැතුව ඉන්න තිබ්බා" යනුවෙනි. මා හට එක්වරම සියල්ල සිහියට නැගුණ මුත් ක්ෂණයෙන් ඇයගේ දෙඇස් පියවීම සහ ගැස්ම නැවතීම හේතු කොටගෙන නැගුණු මතකයන් බිඳක්වත් ඉතිරි නොවුනතර, මා ඇය ඇඳ මතට අතහැර ඇඳ මෙට්ටයට බරදී බිම වාඩිවුනෙමි. මේ මාගේ අකීකරු සිතින්, අත මතට බලය යොදවා ලියැවුනු ලිපියක අවසාන ප්‍රථිඵලයයි. ඇමතිවරයෙකුගේ අත්තනෝමතික ක්‍රියා පිලිබඳ ලියූ ලිපියක් හේතුවෙන් මා ප්‍රිය බිරිඳ අවසන් හුස්ම හෙලා ඇත. ඒ තවත් ගැහැණුන් දෙදෙනෙකුගේම ගැහැණු වීරිය රැඳි පිහි පාරවල් වලිනි. සාක්ෂි නැත. නඩු කියා දිණිය නොහැක. මගේ ලිපියේ අවසාන ප්‍රථිඵලය තව දුරටත් ඉදිරියට ගෙන යාමට මා ඉටා ගතිමි. පිඹුරුපත් සැකසීම හෙටට යෙදිය යුතුය. මා බිරිඳව ඔසවා වාහනයට දාගතිමි. ගමනාන්තය ඉස්පිරිතාලය ලෙස සිතේ රඳවා ගතිමි.<br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>**********************************************</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: left;"><b></b><br /><b>2010 නොවැම්බර් 18</b><br /><b>දැඩි සත්කාර ඒකකය/ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර රෝහල</b><br /><b>සැඳෑව</b><br /></div><br />මා දෙ ඇස් හරින විට සිටියේ ඉස්පිරිතාලයකය. එය දෙ ඇස් ඇරීම නිසා දැනගත්තක් නොව නහය වටා භ්‍රමණය වුනු ඖෂධ දුගඳ නිසා දැනගත්තකි. මා ඔහේ බලාගත් අත බලා ගෙන සිටියෙමි. &nbsp;සිරුරේ අප්‍රාණික බව දැනේ. බෙල්ලෙන් පහලට කඳ ඔහේ කඩා වැටී ඇත. එය මාගේ පාලනයෙන් තොර යැයි සිතිනි. මා එය නිෂ්චය කරගනු වස් හරිබරි ගැසෙන්නට ගියෙමි. නමුත් එය වූයේ නැත. වෛද්‍යවරුන් ලේ පරීක්ෂා කරන්නට ඇත. හෙදියන් මා දෙස බැලුවේ පිළිකුලෙනි. HIV ආසාධිතයෙකු වීම සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් දරණ මතය දෙස මා බලා සිටියෙමි. ඔහේ බලා සිටියෙමි. එක් උණ්ඩයක් සිරුරෙන් ඉවත් කර ඇත. අනෙක ඉවත් කිරීමට අවශ්‍ය ශාරීරික අවශ්‍යතාව සපිරෙන තෙක් බලා සිටිය යුතුව ඇත. උන් ඒවා කිසිවක් මට කීවේ නැත. මේ මා උන්ගේ හඳුනාගත නොහැකි අමුතු වචන සහ මිශ්‍ර වූ ඉංග්‍රීසි සිංහල සම්මිශ්‍රණයෙන් අහුලාගත් අර්ථයයි. මා කිසිඳු හැඟීමකින් තොරව බලා සිටියෙමි. කට උත්තරයක් ගැනීමට තරම් මා ප්‍රාණවත් වන තුරු පොලීසියෙන් දොර අසලය.&nbsp;හදිසියෙන් රෝගීන් කෙරෙහි බැඳුනු දයාණුකම්පිත සිතින් ඇමතිවරයෙක් රෝගීන් නැරඹීමට පැමිණ ඇත. නමුත් මේ සුවිශේෂී අවස්ථාව උදා වන්නේ දැඩි සත්කාර ඒකකයේ රෝගීන්ට පමණි. මා සමග බසය තුල වෙඩි කෑ සිව් දෙනෙකුගෙන් දෙදෙනෙකු දැනටම මිය පරලොව ගොස් ඇත. මා ද තවකෙකුද ඉතිරිව ඇත. ඇමතියා මා දෙස හිස් බැල්මක් හෙලීය. ආරක්ෂකයින්ට මා හඳුන්වා අවසන් වත්ම ඇමතිගේ රෝගීන් නැරඹීම හදිසි රැස්වීමක් නිසා අවසන් වීය. මට මිය යෑමට ක්‍රම තුනක් ඇත. බොහෝවිට ඉතිරි උණ්ඩය ඉවතට ගතහොත් මා අවසන් ගමන් යනු ඇත. නැතහොත් ඒඩ්ස් රෝගය හේතුකොටගෙන මිය යනතෙක් මා බලා සිටිය යුතුය. නැතහොත් ඇමති සංඥාව ක්‍රියාත්මක විය යුතුය. එසැනින් මා හැර සියලු රෝගීන්ට සිහි නැති කිරීමේ එන්නත් ලැබුණු අතර දෝස්තරුන් සහ හෙදියන් ඒකකයෙන් ඉවත් විය. මද නිහඬතාවයකින් පසු පුද්ගලයෙකු දොර හැර ඇතුලු විය. ඔහු විසින් මගේ සේලයින් බෝතලයටම මොනවාහෝ එක්කෙරුනු අතර මා හිස් දෑසින් එදෙස බලා සිටියෙමි.<br /><br /><div style="text-align: center;"><b>**********************************************</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: left;"></div><div style="font-weight: bold;">2010 නොවැම්බර් 17</div><div style="font-weight: bold;">ඇමති නිල නිවස/ කොළඹ</div><div style="font-weight: bold;">රාත්‍රී කාලය</div><div style="font-weight: bold;"><br /></div><div style="text-align: justify;">පෙරදින සැකසූ පිඹුරුපතෙහි ඉතිරිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට කාලයයි. මා ඇමති බිරිඳට දුරකථනයෙන් අමතා කතිකා අරගත් පරිදි පෙරදින සවස ඇය හමුවට ගොස් ඇයගේ ඡායාරූප කිහිපයක් සහ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් පටිගත කොටගෙන පැමිණියෙමි. ඇමතිවරයා දින කිහිපයකට පිටතට ගොසිනි. උගේ සාක්ෂි නැසීමට පිටත සිටීමේ සංසිද්ධිය මා හොඳින්ම දැන සිටියෙමි. ඇමති නැවත කොළඹ පැමිනෙන්නේ 18 වෙනිදා යැයි ඇමති බිරිය මා හට පවසන ලදී. මා ඇයට වචනය දැමූ අතර ප්‍රතිචාරය සුබදායක විය. අද රාත්‍රියේ ඇය මා වෙනුවෙන් වෙහෙසීමට නියමිතය. මගේ බිරිඳගේ මිය යෑම මගේ ක්‍රියාවන් මග නවතා ඇත. තවත් ඉදිරියට ජීවත්වීමක් හෝ ඒ කෙරෙහි සේයාවක්වත් මා තුල නැත. මා, හිතවත් වෛශ්‍යාවකගෙන් ඉල්ලාගත් HIV ආසාධිත රුධිර සාම්පලය ශරීර ගත කරගතිමි. මා පලිගැනීමේ නොතිත් අරමුණින් ඇමති බිරිය වෙත ගියෙමි. ඇයගේ විශේෂ අවසරය මත මුරකුටියේ පොතෙහි මගේ නම නොලියවුනු අතර, නිවස තුලට ගිය මා වෙත කහ පැහැති දුහුල් රාත්‍රී ඇඳුමකින් සැරසී ඈ පැමිණියාය. දෙතුන් හෝරාවක කාලයක් අප කෙලිදෙලෙන් වෙසෙන්නට ඇත. මා ඇය වෙත මගේ සත්‍ය කතාව කීම ඇරඹුවාය. කියාගෙන සියෙමි. දිගටම..</div><blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;">"මේ ඒ ප්ලෑන් එකේම කෑල්ලක්. ඔයාගේ මිනිහට කොච්චර දැනෙයිද මම උගේ ලිංගික ආධිපත්‍ය ආක්‍රමණය කලැයි කිව්වහම. ආපහු ඌට ඔයත් එක්ක නිදහසේ ඉන්න බෑ කිව්වම. දැන් ඔයත් HIV පොසිටිව් කෙනෙක්. මට වෛර කරාට කමක් නෑ. හැබැ‍යි ඔයාගේ මිනිහගේ වැරැද්ද පාගගෙන මට වෛර කරන්න."</blockquote>මගේ කතාවේ අවසානය එය විය.<br /><blockquote class="tr_bq">"උඹ පරබල්ලෙක්.. උඹලා දෙන්නම එකයි"&nbsp;</blockquote><div style="text-align: justify;">ඇය පැවසුවේ එපමණකි. මා අවඥ්ඥාසහගත සිනිහවකින්&nbsp;ඇයට&nbsp;සංග්‍රහ කලෙමි. ක්ෂණයෙන් ලාච්චුවක වූ පිහියක් ගෙන ඇගේ වමත කපාගත් අතර, අනෙක් අතට දුරකථනයෙන් ඇමතියා ඇමතුවාය. ඒ ඉතා අසරණ හඬකිනි. එසැණින් මා මගේ ඇඳුම හැඳගෙන පිටතට බැසීමි. වෙලාව පසුදා එනම් 18 වෙනිදා පාන්දර දෙකත් පසුවී ඇත. මා අත ඇති මුදල බජට් ටැක්සියකට පවසා, එපමණක් දුර ගෙන යන මෙන් පැවසූ අතර ඉබාගාතේ පාරවල් ඔස්සේ ගොස් උදෑසන හයට බොරැල්ලෙන් මා බසයකට ගොඩ විය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;<b>**********************************************</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-2875214441800752519?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-74603136283384361062011-10-19T08:00:00.000+05:302011-10-19T08:00:01.462+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ziIXJSIElU4/Tp2bYPVrkLI/AAAAAAAAA5k/cvFaEFBaIp8/s1600/3406860956_11136b9a34_o2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-ziIXJSIElU4/Tp2bYPVrkLI/AAAAAAAAA5k/cvFaEFBaIp8/s320/3406860956_11136b9a34_o2.jpg" width="213" /></a></div><br /><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"><span style="background-color: white;"></span></span><br /><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;">"<span lang="SI-LK">අන්නාසේ... අන්නාසේ... කොස්ස නහන්න විස්සට තියට... විස්සට තියට"</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK">හේ අන්නාසි වෙලෙන්දෙකි. ගාලු වුවදොර පිටියේ වෙලදාම් කරන්න්නෙකි. ඔහුගේ ලොකු පුතා ඉස්සො වඩේ විකුණයි. මා ඔහු ඇසෙන මානයේ ඔහු පිලිබඳ නිරීක්ෂණයෙන් උනිමි. ලොකු පුතා විටින් විට ගොස් මොහුගෙන් කැරට් අලයක්</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">ළුණු ගෙඩියක් රැගෙන යයි. පසුව දැනගත් පරිදි ඒ ආරක්ෂාව පිණිසය.</span><span lang="SI-LK">&nbsp;</span><span lang="SI-LK">මහජනාරක්ෂාවට සිටින ඇත්තන් ඉස්සො වඩේ වෙලෙන්දන්ගේ කරට් අලයට</span><span>,&nbsp;</span><span lang="SI-LK">ළුණු ගෙඩියට බලහත්කාරයෙන් විදින බැවින් ඔවුන් ඒවා ආරක්ෂිතව ගබඩා කිරීමට ක්‍රම සොයාගෙන ඇත. අන්නසි වෙලෙන්දාගේ ලොකු පුතා ඒ සඳහා අන්නාසි වෙලෙන්දාගේ නොහොත් සිය පියාගේ රැකවරණය තෝරාගෙන ඇත. හේ තම අන්නාසි ජනාකීර්ණ ස්ථාන වල සිට මාකට් කරයි.</span><span lang="SI-LK"></span><span><u></u><u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span><u></u>&nbsp;<u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;">"<span lang="SI-LK">නෝනල මහත්තයල කාලම බලන්න. අන්නාසි කියන්නේ ආහාර කපන අසිපත කියන එක. දිරවන්නේ නැති කෑම දිරවගන්න</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">බඩේ අමාරු</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">බඩේ පිපුම ඔක්කොටම</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">ඕන කොස්සකට හොඳයි. කෑමක් ගනිද්දි දේවල් තුනක් බලන්න ඕන. රහේ ගුණේ වගේම ලාබේ. තුනම මෙතන තියනව මහත්තයා. විස්සෙ පැකට්......තියේ පැකට්...... හරිම රසයි. ලුණු මිරිස් කුඩු පොඩ්ඩක් එක්ක උඩුතල්ලේ ගෑවිගෙන බඩට බහිද්දි</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">අමා රසේ පරාදයි."<span>&nbsp;</span></span><span><u></u><u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span><u></u>&nbsp;<u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK">හේ අවට සිටින උන්ට කෙල ගිල්ලවයි. ඔහුගේ වදන් වලින් මැවූ අන්නාසි කැබලි අවට සිටින උන්ගේ දිව මත දඟ කරයි. මමද සන්තකයටම වූ අවසන් රුපියල් පනහ එලියට ඇද එයින් විස්සේ අන්නාසි පැකට් එකක් මිලට ගතිමි. "කෙට්ටු වෙනවා මහත්තයා මේවට" හේ මට ඉතිරි තිහ මිට මොලවන ගමන් කීය. ඒ මම මහත නිසා විය යුතුය. මා ඔහු අසලින් හිඳිමින් ඔහුගේ මාකටින් ස්ට්‍රැටජිය අධ්‍යනය කරමින් උනිමි.<span>&nbsp;</span></span><span><u></u><u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span><u></u>&nbsp;<u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK">ලී බංකු පේලියේ එකක හේත්තු වී, දකුණු ඇලයට</span>&nbsp;<span lang="SI-LK">ඉහ අතකට බර කර හිදිනා තරුණයෙකි. ඔහු අනවරත රළ රටා දෙස හිස් දෑසින් බලා හිඳින අතර යමක් මුමුණයි. බොහෝ විට ඒ මිල්ටන් මල්ලවාරච්චි ගේ ගීතයක් විය හැක. අන්නාසි වෙලෙන්දා ඔහු වෙත ගොස් ඔහුගේ දැහන බින්දේය.<span>&nbsp;&nbsp;</span></span><span><u></u><u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span><u></u>&nbsp;<u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;">"<span lang="SI-LK">පුතා</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">හිතේ අමාරුවකින් වගෙයි. ඔහොම තමයි පුතා. ඔය වයසට සතුටු හිතෙන විදිහටම තමා දුකටත්. මං පොඩිකාලේ, මේ තැනම වාඩි වෙලා හිටිය ජෝඩුවල පොකට් එකට විදිනකොට</span>&nbsp;<span lang="SI-LK">මම කවදාවත් හිතුවේ නෑ මං මෙතනම සාධාරණ රස්සාවක් කරයි කියලා. මාව වෙනස් කරේ මගේ ගෑණි. කොයි මිනිහටත් ජීවිතේ හරියන කාලයක් වගේම හරියන්න ක්‍රමේකුත් එනවා. ඒ මිනිහට පුළුවන් වෙන්න ඕන</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">ඒ ගොඩ යාම අතුලේ නැගිටගන්න. කන්න පුතා අන්නාසි කෑල්ලක් දෙකක්. ඕවා අමතක වෙලා යයි."</span><span><u></u><u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span><u></u>&nbsp;<u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK">තරුණයා අන්නාසි මල්ල ගෙන</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">පසුම්බියෙන් ඉවතට ගත් මුදල් දිගු කල මුත් ඔහු එය පිලිගත්තේ නැත.</span><span><u></u><u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;">"<span lang="SI-LK">සල්ලි එපා පුතා. මට අද සතුටු වෙන්න පුළුවන්. කැම්පස් කොල්ලෙක්ගෙ හිතෙන් පොඩ්ඩක් හරි දුක තුනී කරන්න පුලුවන් වෙච්ච එකට."</span><span><u></u><u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK">ක්ෂණයකින් තරුණයා හැඳ සිටින ජ</span>'<span lang="SI-LK">පුර විශ්වවිද්‍යාල ටී ෂර්ටයට මගේ ඇස ගියේය.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;">"<span lang="SI-LK">අනික</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">පුතා ආපහු දවසක ගෑණු ලමයෙක් එක්ක ගෝල්ෆේස් ඇවිත් මගෙන් අන්නාසි මල්ලක් ගන්න. එදාට මම ඔයාගෙන් සල්ලි ගන්නම්."</span><span><u></u><u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><br /></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif;"><span lang="SI-LK">හේ ඉදිරියට ඇවිද යයි. ඔහු කියවීමට වටින මිනිසෙකි.&nbsp;&nbsp;මාකටින් යනු පෙලඹවීමක්ද රැවටීමක්ද යන ප්‍රස්ථාරය හේ ධනාත්මකව උත්තේජනය කරයි. බොහෝවිට ඔහු සිය අදහසක් වැපිරීමට තවකෙකු සොයනවා විය හැක. එතෙක් ඔහු "අන්නාසේ......අන්නාසේ......" යන වචනය අනවරතව පවසමින් ඉදිරියට ඇවිද යයි. මා</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK">ඔහු පසු පසින් ඒම සම්බන්ධව ඔහුට නිනව්වක් නැතුවා විය හැක. හේ හුලං පෙති ඉල්ලන දැරියක් අසල නැවතුනි. මා ඒ අසලට ලං වන විටත් ඔහු දැරියගේ දෙමව්පියන් හා කතාබහට එලඹී ඇත. දැරිය මුහුදු හුලඟට ගැටෙන සේ ඇයගේ අභිමානවත් හුලං පෙත්ත අත දරා සිටී.</span></span><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"><span style="background-color: white;"><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span>&nbsp;<u></u></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;">"<span lang="SI-LK" style="font-family: 'Iskoola Pota', sans-serif;">මේ දැන් කාලෙ හැටිනෙ මහත්තයෝ. ගෑණු දරුවෙක් හම්බුනොත් "නරකක් වෙයි" හිතලා ආරක්ෂා කරන්න ඕන. පිරිමි දරුවෙක් හම්බුනොත් "නරකක් කරයි" කියල ආරක්ෂා කරන්න ඕන. හැබැයි ඕවැයෙ අනිත් පැත්ත වෙන්නත් පුලුවන්. දැන් කාලේ ළමයෙක් හදන එක හරිම අමාරුයි ඉස්සරට වඩා. සමාජෙත් එක්ක ගැටෙන්න යවන්න බයයි. එහෙමයි කියලා නොයවත් බෑ. මොකද නැත්නම් ළමයාට දැනුමක් තේරුමක් නැති වෙනවා සමාජෙ ගැන. ඒක ඊටත් භයානකයි. මේවා තහංචි දාල හදන්නත් බෑ. මහත්තයලටත් තේරේවි මේ දූ සිඟිත්ත ලොකු වෙද්දි. ඉස්සර අපේ අම්මල අපිව වැලැක්කුවේ සිගරට් බොන්න යන එකෙන්. ඒත් දැන්</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK" style="font-family: 'Iskoola Pota', sans-serif;">සිගරට් බිව්වත් කමක් නෑ කුඩු ගහන්න එපා කියලයි කියන්න වෙන්නේ. ගෑණු ලමයින්ටත් ඒ සෙතේමයි. ඉස්සර කියන්න වුනේ නරක චිත්‍රපටි බලන්න එපා කියලා. ඒත් දැන් කියන්න වෙලා තියෙන්නෙ නරක චිත්‍රපටි වල රඟපාන්න එපා කියලා. මම මෙතන හැමදාම අන්නසි විකුණන නිසා දන්නවා මහත්තයෝ. එක ලඟ බංකුවල වාඩි වෙලා හිටි ජෝඩු</span>,&nbsp;<span lang="SI-LK" style="font-family: 'Iskoola Pota', sans-serif;">සතියකින් එනවා එහා බංකුවේ කොල්ලයි මෙහා බංකුවේ කෙල්ලයි එකට. දැන් සමාජේ ඔක්කොම නරක ටික සුද්දෝ විදිහට ගිහින්. හැබැයි දියුණුව විතරයි සුද්දගේ විදියට නැත්තේ. දැන් මිනිස්සු අන්නාසි කන්නෙත් නෑ. ලොකු ලොකු ජාති. මහත්තයලා කනවද අන්නාසි පැකට් එකක්."</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: 'times new roman', 'new york', times, serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span lang="SI-LK" style="font-family: 'Iskoola Pota', sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;"><span style="font-family: 'Iskoola Pota', sans-serif;">දැරියගේ පියා අන්නාසි මල්ලක් ගනී. දැරියට වෙනම අන්නාසි මල්ලක් ඉල්ලා සිටියා විය යුතුය. ඔහු ඇයටද අන්නාසි මල්ලක් ගෙන දෙයි. දැරිය හුලං පෙත්ත බිම අතහැර අන්නාසි කමින් සරුංගලය දෙස බලාසිටියි. ඇගේ දෙමව්පියන් අසල සිටි පෙම් යුවලක් දෙස බලාසිටියා විය යුතුය. ඔවුන්ගේ දැහැණ බිඳුනේ දියණිය අත දිගු කර පෙන්වූ සරුංගලයෙන් විය යුතුය. වැඩි වෙලාවක් නොසිට ඉදිරියට ඇදෙමින් සිටි අන්නාසි වෙළෙන්දා පසුපස මා ඇවිද ගියෙමි.</span></div></span></span><br /><br />ඡායාරූපය <a href="http://www.flickr.com/photos/photosofsrilanka/3406860956/">මෙතනින්</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-7460313628338436106?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-69841800859502899912011-10-12T08:00:00.000+05:302011-10-12T08:00:01.003+05:30<span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><blockquote><b>මෙය මින් සති කිහිපයකට පෙර පැවති කෙටි කථා තරඟයකට ලියන ලද්දකි. පෙර කියවා ඇත්තෝ සමාවෙත්වා. මෙය එම කෙටි කථා තරඟයේ, අග සිට ජනප්‍රියම ස්ථාන පහ තුල සිටි සේම මුල සිට හොඳම තුන් වෙනි කතාව ලෙස තේරී පත්වුනි. මින් පෙර කියවූ සහ අඩු පාඩු සඳහන් කලවුනට ස්තූතිය!</b></blockquote>අත්ලවල් එකට වදින දෙස ඔහු මොහොතක් බලා සිටියේය. ඒ ශබ්දයට ඔහු ආශා කල අතර එය නොතිත් ආශාවක් බවත්, තමාගේ ඉන්ද්‍රජාල උපදින්නේ මුදල් සහ අත්පොලසන් වෙනුවෙන් පමණක් බවත් ඔහු විශ්වාස කලේය. තිරය වැසුනතර, රතු තිරයෙන් ඔහු සැඟවී යන දෙස බලා සිටි පොඩිවුන්ගේ මුහුණේ වූ දුක්මුසු හැඟීම ඔහුට සතුටක් ගෙනාවේය. තිර වැසී, පහන් නිවී අවට අඳුරු වූ පසු ඔහු ක්ෂණයකින් ඔහුගේ අතීතයට ගියේය. හේ වලව් පැලැන්තියක එක් පරම්පරාවක් බඩ පිස්සෙකි. ඒ වනවිටත් අයියලා අක්කලා ස්වයං පාලනයක් යටතේ ජීවත්විය හැකි මට්ටමකට වැඩී තිබූ බැවින්, බඩපිස්සා වෙනුවෙන් තනි මෙහෙකරුවෙකු වෙන් විය. නෑවීම, කැවීම , සුරතල් කිරීම, නිදි කරවීමට අමතරව උරහිසේ පුංචි මහත්තයාගේ හිස හොවාගෙන පැදකුණු කිරීමද හේ සතුටින් ඉටු කලේය. කතා නායකයා දැණුම් තේරුම් යන වයසකට ආපසු, සවසක වලව්ව පසු පස මෙහෙකරුවා තම පුංචි හාම්පුතාට ඉන්ද්‍රජාල කිහිපයක් පෙන්වීය. අතේ වූ ටොපිය හැන්ගීම, වම් සාක්කුවට දැමූ රුපියල දකුණු සාක්කුවෙන් ගැනීම වැනි ඉන්ද්‍රජාල කිහිපයකට පසු තමා ඒ දෙස විශ්මයෙන් බලා සිටින විට, ඔහු තමා වෙත හෙළුවේ තමුන් මෙතෙක් වෙලා තම ප්‍රක්ෂකයන්ට දැක්වූ ගාම්භීර සිනහවම නොවේදැයි ඔහුට සිතිනි. ක්ෂණයකින් ඔහු නැවතත් වත්මනට පැමිණිතර හේ වේදිකාවෙන් ඉවත්ව සිය කුටියට ගියේය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">ඉන්ද්‍රජාල කිරීම් ඔහුගේ රැකියාව විය. විනෝදාංශය විය. ජීවිතය විය. වයස අවුරුදු නමය දහයේදී මෙහෙකරු විසින් තමා ඉදිරියේ ඉදිරිපත් කල මවා පෑම් කොතරම් ලාබාල අවධියක ඉන්ද්‍රජාලද යන්න ඔහුට පසක් වන සමයේදී සහ වර්තමානයේදීත් ඔහු ඒවා හට ගරු කලේය. මන්දයත් මුල් කාලයේ ඒ අවස්ථාවේ ලද ඉලිප්පීම නොවුනානම්, සීතල දේශයක කබා තුන හතරක් ඇඳගෙන සිය සහෝදර සහෝදරියන් මෙන්ම තමන්ටද උසස් මට්ටමේ ඒකාකාරී රැකියා කරන්නට සිදුවන්නට තිබුණු බැවිනි. ඊට අමතරව තම මෙහෙකරු ඉන්ද්‍රජාලික ගුරුතුමා හට ගෞරව කිරීමට ඔහුට තවත් හේතුවක් විය. මන්දයත් ඔහු තවමත් තමන්ගේ ගුරු මට්ටමේම රැඳී සිටින බැවිනි. මුල් කාලයෙන් පසු ගණිතය සහ ඇස් බැන්දුම් කෙරේ අතිශය ඥානයක් සහ පෙළඹවීමක් තිබූ තම මෙහෙකරුවාට ඉන්ද්‍රජාල පිළිබඳ දැණුම ලබාදීමට හේ උත්සුක විය. තමාට වඩා විසිවසකින් වැඩිමහලු මෙහෙකරුවාට ශාස්ත්‍රය දී ඒ හරහා තමාගේ සිහින වෘත්තිය වූ ඉන්ද්‍රජාලකරණය ඉදිරියට ගෙන යාම ඔහුගේ අපේක්ෂාව ඉව්ය. ප්‍රේක්ෂකයන් රැවටීම නොහොත් රඟපෑම පිලිබඳ තමන් වෙහෙසෙන අතරම , එම ඉන්ද්‍රජාලයෙහි යාන්ත්‍රණය නො එසේනම් රසායනය සිදුකිරීමට ඔහු සිය මෙහෙකරුවා යොදාගත්තේය. ඔහු තම පුංචි හාම්පුතාට හැකි උපරිමයෙන් සේවය කල අතර, මසකට එකක් බැගින් වූ නව ඉන්ද්‍රජාලයන් සොයා ගැනීමෙහිලා උපරිමයෙන් වෙහෙසීය. තම මෙහෙකරුගේ මෙහෙයටද මෙහෙකරුවෙකු ලබාදීමට කතා නායකයා උත්සුක වූ අතර, සියලු සැප සම්පත් මධ්‍යයේ සියල්ල සතුටින් ගලා ගිය සේම ඉන්ද්‍රජාල ශාලාවටද සෙනග ගලා ආවේය.&nbsp;ඔහු තමා වෙත යාන්ත්‍රණය නිමකොට දුන් ඉන්ද්‍රජාලයේ, කවරය සකසමින් සහ හැඩ කරමින් සිටියේය. යාන්ත්‍රණය පිටතට නොපෙනෙන ලෙස කවරගත කොට අවසන එහි රස වැඩි කිරීමට හැඩකිරීම් කල යුතුය. ඔහු දන්නා ඔහුගේ සමකාලීන ඉන්ද්‍රජාලිකයින් බොහෝමයක් සිය ඉන්ද්‍රජාලකරණයේ ඔහුට පසුපසින් වන්නට ප්‍රධානම හේතුවක් වූයේ ඔවුන්ගේ කවරය යෙදීම යම් දුර්වල මට්ටමක වූ නිසා එම යාන්තරණය දැනගැනීමට අනෙකුත් ඉන්ද්‍රජාලිකයන්ට පහසු වීමත්, බොහෝමයක් වුන්ගේ යාන්ත්‍රණය ප්‍රේක්ෂකයාට පවා හෙලි වීම නිසාත් මොහු පිලිබඳ ප්‍රසාදය වැඩි වීමය.</div><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-V2B6xrWJf98/TpPMyewTZkI/AAAAAAAAA5E/HL5gBnMNP10/s1600/magician.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-V2B6xrWJf98/TpPMyewTZkI/AAAAAAAAA5E/HL5gBnMNP10/s320/magician.jpg" width="228" /></a></div><br /></div><div><div style="text-align: justify;">ඔහුගේ ජීවිතයද ඉන්ද්‍රජාල හේතුවෙන් නවමු මාවතකට ඇදී යමින් තිබූ කාලයකි. ඒ ඔහු සිය ඉන්ද්‍රජාල, හෝටල් තුල රඟවමින් තිබූ කාලයකි. ඔහුව ලබා ගැනීමට හෝටල්කරුවන් පොරකෑ අතර රාත්‍රී හත නවය කාල පරාසය හෝටල් වෙත විශාල ප්‍රේක්ෂක ප්‍රමානයක් ඇද්දවීමට සමත් විය. හෝටලය වෙත පිටින් ඇදී නො ආ, වටින් ගොඩින් එහෙන් මෙහෙන් බලා විශ්ම වන සොඳුරු මුහුණක් හේ සිත්ගත්තේය. සිය රංගනයේදී සිය ඉන්ද්‍රජාල යාන්ත්‍රනයේ විශ්මය එලිදැක්වීමට පෙර, ප්‍රෙක්ෂකයා සිය ඉන්ද්‍රජාලය කෙරේ උත්සුක කලද ඔහු සිය ආදරය ප්‍රකාශ කිරීමේදී ස්ථීරව සහ ස්ථාවරව තම කැමැත්ත ප්‍රකාෂ කිරීම සිදු කලේය. ඒ වටින් ගොඩින් බලා සිත් ගත් රුව හෝටල් හිමිකරුගේ දියණියගේ වූ අතර ඒ වෙනුවෙන් ප්‍රධානයක් ලෙස හෝටල් හිමිකරුට අයත් වූ විශාල ශාලාවක හේ සිය ඉන්ද්‍රජාල කටයුතු ආරම්භ කලේය. වෙන වෙනස් ශාලා, තම ඉන්ද්‍රජාල වෙනුවෙන් සකස් කිරීම සහ ඉවත් කිරීම කරදරකාරී සහ අනාරක්ෂිත විය. තම විවාහ දිවියේ සියලු රස, විඳිමින් සිය හැඩරුවම යුතු දියණියකගේ සුරතල්ද මැද ගෙවෙන සමයක සිය බිරිඳ නැවතත් ගැබ් ගෙන සිටියේය. ඒ හේතුවෙන් කතා නායකයාගේ සතුටක් එතරම් නොදැවුණු අතර අඩ දබර ගෙරවිලි රැවිලිද මැද කිසිඳු වැටීමකින් තොරව ඉන්ද්‍රජාලකරණය ඇදී ගියේය. පියාගේ නමට කතානායකයාගේ නම යෙදුනු උප්පැන්නයක් සමග තවත් දියණියක් මෙලොව එළිය දුටු අතර හද ගැස්ම වැඩි වූයේ සිය වලව් මෙහෙකරුගේ හඳුනාගැනීමේ සලකුණක් වූ පපුවේ දකුණු පැත්තේ පිහිටි උපන් ලපය සිය දියණියගේ එම ස්ථානයේම එයාකාරයෙන්ම තිබෙනු දැකීමත් සමගමය. තත්වය වඩාත් අයහපත් වූ අතර හේ එය යටපත් කිරීමට ඉන්ද්ය්‍රජාල කවරයක් යෙදවීමට සිත යෙදවුව මුත් එය අසාර්ථක වූ අතර <b>ජනනය කල වුන් ඉවත් කරනවාද? ජනනය වූ දෙය ඉවත් කරනවාද?</b> යන අවසන් විසඳුමක් සෙවීමෙහි එලබ සිට හේ අවසානයේ <b>නිශ්චිත තීරණයක්</b> ගෙන තිබිණ.</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-6984180085950289991?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-8093830735000400902011-10-05T08:00:00.001+05:302011-10-08T14:32:33.990+05:30<span class="Apple-style-span" style="background-color: #cccccc; color: #222222;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #222222; font-family: arial, sans-serif;">අම්මාගේ සිත් සතුට වෙනුවෙන් බෙල්ලේ එල්ලාගෙන සිටි සුරය, මා ගලවා දැමීමි. බසයෙන් බසින විට එය බෙල්ලේ නොතිබූ බව මම ඇයට කිවූ අතර, එය බොරුවක් බව දැන දැනත් "තදට බැඳගන්න තිබුනනේ" යැයි කියා ඇය නිහඬ විය. සුරය මට හිසරදයක් විය. ඒ අනෙකක් නිසා නොව එය බැඳ තිබූ නූලේ වටප්‍රමානය වටා දුවමින් පවතින බැවිනි. කැමරාව බෙල්ලේ එල්ලා සිටින අතර, එය කැමරා පටියට තද වූ විට ඇතිවන වේදනාව මෙන්ම අවධානය ඉවත යාමද මා ඒ කෙරෙන් මිදීමට හේතුවක් විය. එවකට මා තරුණියන් දෙදෙනෙකු සමග පෙම්පලහිලව් ඇතිකරගෙන සිටි අතර කාලය විසින් මා හට වඩාත් සරිලන තරුණිය ඉස්මතු කොට තිබුණි. ඈ, මා බොහෝ සෙයින් තේරුම් ගෙන සිටි අතර, අප අතර වූ යම් යම් නොගැලපීම් වලට අප එක්ව පිළිතුරු සපයා ගනිමින් සිටි කාලයකි. හැකි වේලාවල මා අනෙක් තරුණියද මුණ ගැසීමට ගිය අතර ඈ හට සත්‍ය පැවසීමේ දෙගිඩියාවකින් මා ලතවෙමින් සිටියෙමි. එදින ඈ හට අලුත් මාතෘකාවක් විය. බාලිකා පාසලක උත්සවයක් ඡායාරූප ගත කිරීමට අහම්බෙන් ලැබුනු අවස්ථාව මා විසින් ප්‍රයෝජනයට ගැනීම ඇයට ප්‍රශ්නයක් විය. "ඔයා තවත් මෙහෙම තැන් වල පින්තූර ගන්න යනවනම් මට ඔයත් එක්ක ඉන්න බෑ." යනු ඇයගේ දෙලොවක් අතර ප්‍රකාශය විය. ඇයත් බාලිකා පාසලක උගත්තියක් වූවාය. ඒ සඳහා මා ඇස් උපයෝගී කොට ගෙන දුන් පිළිතුරෙන් පසු, නොසැනහුණු හුස්මක් පිට කල ඈ මා හැර ගියාය. මා ඇය ආපසු හැරී යනයුරු ඡායාරූප ගත කලෙමි. පසෙකින් පෙම් යුවලක්ද, අනෙක් පස සුරා සැලක්ද විය.</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-0g5ECiylZ9k/TotHA4cRZuI/AAAAAAAAA4k/gJPa22tZ82I/s1600/284971_255069614521970_100000568016356_974557_2409768_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/-0g5ECiylZ9k/TotHA4cRZuI/AAAAAAAAA4k/gJPa22tZ82I/s320/284971_255069614521970_100000568016356_974557_2409768_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"><br />"අම්ම තාත්තගේ සල්ලි නාස්ති කරන්නෙපා. මෙව්වා අරං දෙනවට අම්මා තාත්තටයි ගහන්න ඕනා." ඒ දිනක් මා කැමරාවක් ගෙලෙහි ලා මාවතක ඇවිද යනු දුටු පිය පාර්ෂවයෙන් ඥාති ස්ත්‍රියක් කී කතාවකි. මා කැමරාවට ආදරය කරන තරමටම පියා ඒ වෙනුවෙන් සතුටු වන අතර, සැමදා මා නිශ්චල කරන ලද රූ රැගෙන ආ පසු ඒ දෙස බලා සිටින අම්මා කාමරයෙන් පිට වන්නේ සතුටු කඳුලකින් නෙත් සරසාගෙනය. මා ඒ ඥාතිවරිය ආශ්‍රයෙන් ඉවත් කර දැමුවෙමි. මාගේ පෙම්වතිය මවිසින් පලමු වරට දුටුවේ භක්ති ගීත තරඟයකිනි. මා එම උත්සවයේ ඡායාරූප ශිල්පියාව සිටි අතර, ඈ ඉදිරිපෙල ගායිකාවක් විය. උත්සවය අවසන තරුණයෙකුගේ කටින් පිටවූ "කැමතිද?" යන්නට, තරුණිය "හා" යැයි පවසා තිබිණි. ඉන් තුටුවූ මා උත්සවයෙන් මා හට ලැබීමට නියමිතව තිබූ මුත් නොලැබුනු ගෙවීම වෙනුවෙන්ද තර්ක නොකර ගෙදර ආමි. ඒ වන විටද පෙම්වතියක් මා ජීවිතයේ සිටි අතර, ඇයගෙත් මගෙත් නොගැලපීම මතු දිනයක කැමරාව විසින් පහදනු ඇතැයි මා කිසිවිටකත් නොසිතුවෙමි. මා උසස් පෙළ ගණිත අංශයෙන් අසමත් විය. දෙමව්පියන් ඒ සම්බන්ධයෙන් තැවුණු අතර, "දැන් මොකද්ද කරන්න හිතුවේ?" ඔවුන්ගෙන් මා වෙත එල්ල වූ ප්‍රශ්නය විය. මගේ මුවින් පිලිතුරක් නිකුත් වූ අතර වැඩිමනත් නොහිතා එයට හිස සැලූ ඔවුන් මගේ උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා වෙන්කර තිබූ මුදලින් මාගේ කැමරාවක අවශ්‍යතාව සපිරවීය. මාගේ පලමු ඡායාරූපය සම්බන්ධයෙන් ඔවුන්ගේ ප්‍රතිචාරය සතුටුදායක වූ අතර, ගතවන දිනයක් පාසා මේ මොහොත තෙක් ඡායාරූපකරණයෙහි නව මානයක් සොයා ගැනීමෙහි මා නිරතව සිටියි. මීලඟ ඡායාරූප දස දහස තුල හෝ එම අරමුණ ඉටු කරගැනීමේ කාර්‍‍යයේ මා වෙහෙසෙමින් සිටිමි.<br /><br />ෆෝකසින් මෝටරය ක්‍රියාකරන ශබ්දයෙහි දෙසවන් ගැලී ඇත. ඡායාරූපය තුල අවධානය රඳවා ගැනීමට එම අනවරත ශබ්ධය අතිශය පහසුවකි. මා ඡායාරූපයක ආලෝකය පිලිබඳ ප්‍රශ්නයකට මැදිව සිටි</span><span style="color: #222222; font-family: arial, sans-serif;">යෙ</span><span style="color: #222222; font-family: arial, sans-serif;">මි. ප්‍රශ්නය පසෙකලා ඊට අදාල ක්ෂේත්‍රයේම වෙනත් දෙසකට සිත යොමු කිරීම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් ගෙන දේ යැයි විශ්වාස කිරීම මා කුඩා කල සිටම මවෙතින් සිදුවුනකි. මා මෙතෙක් දැක ඇති මතකයේ බැඳුනු ඡායාරූප දෙසට සිත යොමු කලෙමි. අතිශය විශාල ගසක් අභියස කුඩා ලමුන් කිහිප දෙනෙක් විය. ඔවුන් ඒ සෙවනේ කෙලිදෙලෙන් සිටින ආකාරය ඡායාරූපයේ සටහන්ව තිබිණි. ඡායාරූපයේ මාතෘකා "තාත්තා" විය. තවද, රෝහල් ඇඳක් මත සුදු රෙද්දකින් ආවරණය වූ දෙපා සහිතව, නිරාවරණය වූ යටි පතුල් වල ඡායාරූපයක් විය. එය ඇඳ මට්ටමින් පාදාන්තයේ සිට ගත් ඡායාරූපයකි. නිරාවරණය වූ රෝස පැහැති කුඩා යටි පතුල් වල ඉහල කෙලවරේ මහපටැඟිලි සුදු හුයකින් ගැට ගසා තිබුනතර රූපයේ මාතෘකාව "ඩෙංගු" නම් විය. තවද මූට්ටු කරන ලද ලෑලි අතර පරතරය බොහෝ වැඩි මේසයක් මත, කුප්පි ලාම්පුවක් දල්වා ගෙන පාඩමේ නිරත වන ලමයෙකුගේ රුවකි. ලාම්පු එලියෙන් ඡායාරූපයට කැපී පෙනුනේ වරිච්චි බිත්තියකි. ලමයාගේ මුහුනෙන් බාගයකටද එලිය වැටී තිබුනතර, ඔහුගේ නිකටේ රැඳී තිබුනේ දහඩිය බිඳකි. ඡායාරූපයේ නම "CFL" විය. මා හට අවශ්‍ය පිලිතුර සිහියට ආ අතර, එහාට මෙහාට මනාසේ හැරවිය හැකි විදුලි ලාම්පුවක් මාගේ ආලෝකකරණ ප්‍රශ්නය විසඳීය.</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #222222; font-family: arial, sans-serif;">කැමරාව හේතුකොට ගෙන එයට හිතැති සහ උනන්දු බොහෝ මිතුරු පිරිසක් ආශ්‍රයට ලැබුනු නමුත් ඔවුන් බොහෝමයකගේම සියල්ල ඒ වෙතම නොවීය. එයට හේතු ලෙස ඔවුනට පවුල, රැකියාව, තත්වය, ප්‍රේමය යනාදී බොහෝ දේ වූ අතර, ඔවුන් තමන්ගේම හෝ මින්පෙර වූවෙකුගේ යම් ආකෘතියක් තුල ඡායාරූපකණය සිටුවා තැබීය. තමන්ගේ ආකෘතියක් තුල පවා සැරි සැරීමේ නිදහසක් ඔවුන්ට හමු නොවූ අතර ඒ සඳහා කාලයක්ද ඔවුන්ට නොවීය. තවමත් මාගේම වූ ආකෘතීන් බිඳිමින් ඡායාරූපකරණය වෙහෙසවන, මා පියාගේ මුදලින් යැපෙන අතර අනෙකුන් විවිධ වූ රැකියා වල නිරත වෙමින් සිටියහ. ඔවුන් ආර්ථිකමය අතින් මා හට ඉදිරියෙන් වූ අතර ඡායාරූපකරණයට මා වෙතින් ඇති ආශාවම ඔවුනට ඊර්ෂ්‍යා කිරීමේ සහ ආර්ථිකමයව ඔවුන් අභිභවා යාමේ ආශාවේ අවධානමෙන් මා මිදවීය. සමහරවිට මෙය ඔබේ අතීත කතාව විය හැක. නොඑසේනම් අනාගතයේ මෙය විඳීමේ නොතිත් ආශාවකින් ඔබ පෙලෙනවා විය හැක. මා ජීවිතයේ බොහෝමයක් කඩයිම් කැමරාව තුලින් දිනා ඇත්තෙමි. එන්න! මේ ඉන්ද්‍රජාලිකය ස්පර්ෂ කර බලන්න. ඔබ තුල ඇති ආශාව මතින් නැගී එය ඔබව වසඟයට ගනු ඇත. වරදන්න.. හදාගන්න.. ගොඩනැගෙන්න.. ඔබගේ වටිනාකම තීරණය කරන්න.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-809383073500040090?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-31152841018270185922011-09-28T08:00:00.000+05:302011-09-28T08:00:01.053+05:30<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>මේක පොඩි කතාවක්. හරියටම කිව්වොත් ටැබ්ලොයිඩ් වල කවරයේ කතාව කියලා ඉස්සරහා පිටුවේ පින්තූරය විස්තර කිරීමක්. මේ ටොපියේ කවරයේ කතාව. ඒකට ටොපියේ කවරය බලලා ඉන්න වෙනවා මුලින්.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-T2lvwRJXTSI/TFeHWDWvh_I/AAAAAAAAAX4/QcABG6b92Lo/s1600/Original+Upload+RED.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="112" src="http://1.bp.blogspot.com/-T2lvwRJXTSI/TFeHWDWvh_I/AAAAAAAAAX4/QcABG6b92Lo/s320/Original+Upload+RED.png" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">මේ මම ටික කාලෙකට කලින් යොදාගත්තු කවරයක්. පැත්තෙන් ඉන්නේ වෙනස් විදිහක ගෑනියෙකුයි මිනිහෙකුයි. මෙතන රූපේ වෙනස් විදිහට තියෙන්නේ හිතන විදිහ ඇඳලා පෙන්නන්න බැරි නිසා. මට ඕන උනේ වෙනස් විදිහකට හිතන උන් මේක කියවන්න. එතකොට මටත් වෙනස් දෙයක් උන්ගෙන් දැනගන්න පුලුවන් වගේම, මම කියන දේත් උන් වෙනස්ම විදිහකට හිතාවි. එනිසා ඒ රූප දෙක මට අනුව ආරාධනාවක්. මේකේ නම ටොපිය උනේ නිකංම. ඒකට හේතුවක් නෑ. හැබැයි පහු කාලෙක ටොපිය කියන එකට අරුතක් සහ හේතුවක් ගොඩනගන්න මට ඕන උනා. ඒක තමයි ඔය හෙඩරයේ උඩින්ම තියෙන වචනය, TOPඊයඃ!. ටොප්+ඊයඃ, ටොප් එක, උඩ, මුල එහෙමත් නැත්තං ආරම්භය ඊයඃ කියලා හිතෙන්න පුලුවන්. හැබැයි "හරිහමන් හැඩයක් නැති උනාට රහ තීරණය කරන්නෙපා සූප්පලා මිසක්". මේ උදාහරණේ කියවපු ගමන් ඔලුවට එන කුණුහරුප හැඟීමෙන් නියෝගයක් කරන්නේ ගෑනුන්ට විතරක් කියලා කියවන උඹලට හිතුනට, මේක අර්ථයෙන් විතරක් ගත්තොත් පිරිමින්ටත් පොදුයි. එනිසා කවදාවත් උඩින් පල්ලෙන් බලලා දෙයක් ගැන තීරණය කරන්නවත්, ඒ ගැන විචාරයක් දෙන්නවත් එපා. මනුස්සයෝ වශයෙන් එහෙම දේවල් නොකරම ඉන්න බෑ. එනිසා පුලුවන් තරමකින් අඩු කරගන්න බලන්න වෙනවා. බ්ලොග් වලදිත් ඒ දේ එමමයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ටොපිය ලියන්නේ මම උනාට මේකේ තනිකරම ලියවෙන්නේ මගේ කතාම විතරක් නෙමෙයි. නිකමට හිතෙනා.. සවනට වැටෙනා.. දෑසින් දකිනා.. මවිසින් විඳිනා.. බොහෝවිට ඒ උඹලගේ සහ තවත් මිනිස්සුන්ගේ කතා. ඒත් ඒවයින් සමහරෙකගේ කතා වල මම මුල් වෙලා කතාව ලියවෙන කොට කමෙන්ට් වලින් දැණගන්න ලැබිච්ච දේ තමයි උඹලා ඒ කතාව මගේ ජීවිතේට ආදේශ කරගෙන කියවන එක. ඒකෙත් අවුලක් නෑ. ඒත් එහෙම සිද්ධියක් හරියට තේරුම් ගන්න ඒ ක්‍රමේ එච්චර සාර්ථකයි කියලා මම හිතන්නේ නෑ. ඒ නිසා කවුරු ලියපු කාගේ කතාවක උනත් ප්‍රධාන චරිතය යොදාගන්න ඩමියක් තමුන් විසින් හිත ඇතුලේ දාගන්න. උදාසීන මිනිස් ඇඟක්. දැන් උඹලට පුලුවන්, ඒ ඒ කතාවෙන් එලියට එන ගතිගුණ එක්ක අර චරිතාංග අර ඇඟට ඔබ්බගන්න. එතකොට මගේ හෝ වෙනින් ඕනම ලියන්නෙක්ගේ චරිතත් එක්ක උඹලා හිතේ ගොඩදාගන්න කතාව පැටලවීමක් වෙන්නේ නෑ.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-11awS4v-uUs/StmuWk70ETI/AAAAAAAAAFI/k8s3srMZ_Ss/s1600/Original+Upload.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="112" src="http://2.bp.blogspot.com/-11awS4v-uUs/StmuWk70ETI/AAAAAAAAAFI/k8s3srMZ_Ss/s320/Original+Upload.png" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">මේ මම පටන් ගත්තු තුන්වෙනි බ්ලොග් එක. පලවෙනි එක 2008 අවුරුද්දේ අග අමුතු නමකින් පටන් ගැනුනත් දැන් ඒක නෑ. දෙවැන්න දැනට වේලෙමින් පවතින දේෂපාලණික බ්ලොගක්. ඒ කාලෙට වඩා මම ලියපු විදිය හුඟක් වෙනස් වෙලා. ඒකට හේතුවම මම එන්න එන්නම කියවපු දේවල් වෙනස් වෙලා. ඒ කාලේ තෝරාගත් පොත් ටිකක් කියවපු මම, දැන් හුඟක් පැති වල පොත් කියවනවා. ඒකට ඇත්තට ස්තූති වෙන්න ඕන මට බ්ලොග් වලින් හම්බෙච්ච යාලුවොන්ට. ඒ වටින යාලුකං හදලා දීපු නිසාම ටොපිය මට හුඟක් වටිනවා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>අවුරුදු දෙකකුත් මාස දෙකකට එහා පැත්තේ ලියලා, අදට ටොපියේ ලිපි සියයක් තියෙනවා.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-3115284101827018592?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-21790859480619960282011-09-14T07:54:00.002+05:302011-09-14T07:58:22.877+05:30<br /><div style="text-align: justify;">අද දින මේ වාහිණිය ඇවිල්ලා මේ ගමේ සජීවීව කරන මේ පොහෝ දින ධර්ම සාකච්ඡාව ශ්‍රවනය කරන්න ආපු පිංවතුන්ව පිංවතියන්ව අපි බැති සිතින් පිලිගන්නවා. එසේනම් මා නමස්කාර පූර්වකව මයික්‍රෆෝනය භාර කරනවා අති පූජ්‍ය බඹරැන්දේ සුමනසාර නාහිමිපානන්ට අප ඔබ සැම තිසරණ සහිත පංච සීලයේ පිහිටුවීමට.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ස්.. සා.. ධූ... උපාසකම්මා දන්නවද අද හුඟක් උන් මෙතන ටැක් ගැහිලා ඉන්නේ බණකට දහමකට ආසාවකට නෙමෙයි. ටීවී එකේ මූන පෙන්න ගන්නනේ.</div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;">නොදකින්වත් මුං... මං අහගෙන සමහරක් කතාවෙනවා අද දවල් දානේ හුඟක් හොඳ තැනකින් කියලත්. ඇත්තටම උඹට ආරංචියක් නැද්ද උපාසකම්මේ කොහෙන්ද කියලා?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඔය මහ හෝටලේකින් කියන්නේ. බත් පාර්සල්ලු දෙන්නේ. මං ලොකු කෙලීට කියලමයි ආවේ දවාලට මෙහාට වරෙන් පුලුවන් උනොත් තව පාර්සලයක් අරන් දෙන්නං කියලා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: center;"><b>නොලැබෙන දේ පසුපස එලවීමත්</b></div><div style="text-align: center;"><b>ලැබෙන දෙයට සීමා නැති වීමත්</b></div><div style="text-align: center;"><b>අන්සතු දේ නොකියා ඩැහැගැනුමත්</b></div><div style="text-align: center;"><b>පව් පුරවයි මනු දිවියට කවදත්</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;">ස් සා ධූ.. ස්ස් සා ධූ.. ස්ස්ස් සා ධූ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">******************************************************</div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ආන් දැක්කැයි අද ජිනසීලී තනියෙං..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">හ්ම්ම්ම්... මාත් අහන්නමයි හිටියේ. හැබෑටම කෝ රත්නවතී..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">දන්නැතෙයි, උන්ගේ ලමයි පිටරට වල අරාබිකාරයොන්ට කඹුරලා කඹුරලා අම්මට ගෙනත් දීලා නෙව මහ විසාල ටීවී, රේඩියෝ. ඒ මදිවට හාමුදුරුවන්ගේ බණ තියෙන ටේප් රාසියක් ගෙනල්ලලු. මහ උන්දෑ දැන් ඒකෙන් බණ අහන්නේ. බිම ඉඳගන්න අමාරුයි කියලලුනේ ඒ අම්මණ්ඩි ගෙදරට වෙලා ඉන්නේ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">හැබෑටම නාකි වෙන්ඩ වෙන්ඩ මුංගේ මල කෝලං..</div><div style="text-align: justify;">කොහෙදෑ හැබෑටම ඒ අම්මණ්ඩිගේ ලමයි ඉන්නවා කියන්නේ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඔය අරාබිකරේලු. බැංකුවක කියලා තමයි කියන්නේ. ඒ වුනාට අහල පහල නං කතා වෙන්නේ ඕකුන් ගෙවල් වල වැඩ කරනවය කියලයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">කවුරු දන්නවද නංගියේ..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">හැබැයි එකත් එකටම මෙහෙදි හරියට වැඩක් පලක් කරපු නැති උන්ව එහේ හොඳ රස්සා වලට ගනීවියැ. සමහර විට බැංකුවල උනත් හෝදන කරන වැඩ වෙන්නැති. රත්නවතී උඩ දාගෙන කියෙව්වට.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><b>අනුන් ඇසෙහි රොඩු කුණු අවුලන්නේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>තමන් ඇසෙහි පොල් අතු නෑ දන්නේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>පිහාටුවක් පක්ෂි රැලක් කරන්නේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>පවක් කියා දුදනෝ නෑ දන්නේ</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"></span></b></div><div style="text-align: justify;">ස් සා ධූ.. ස්ස් සා ධූ.. ස්ස්ස් සා ධූ...</div><div><b><br /></b></div><br /><div style="text-align: center;">******************************************************</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">හප්පේ දවාලෙ භෝජනේ නං පංකාදු පහයි.ඉස්මුරුත්තෙට එනකංම කෑවා. භාවනා වැඩසටහන වෙලාවේ සනීපෙට දෙහෝරාවක් විතර ඇහැත් පියවුනා ඕං. ඈ උපාසකම්මේ ඔහේගේ ඇහැ පියවුන්නැතෙයි?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">කොහෙ පියවෙන්නද උපාසකම්මේ.. මේ ගැටිස්සියොන්ගේ සිරික්කිය දැකලා මට මාරයාවේස වෙලා උන්නේ..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">අර මක්කෙයි... අපරාදේ මමගේ ඇහැ පියවුනේ නැත්තං..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">හ්ම්ම්... දහම් පාසලේ කොල්ලෝ කෙල්ලෝ ටිකටත් දැන් මනමාල විසේ ඔලුවට ගහගෙන එනවා.</div><div style="text-align: justify;">අඩු තරමේ සීල වියාපාරේ දවසටවත් මුං හැදෙන්න දැනගන්නෝන්නැද්ද මං අහන්නෙ?</div><div style="text-align: justify;">එහෙං සිරික්කි.. මෙහෙන් සිරික්කි.. අර ගුණපාලයගේ ලොකු කෙලී මං දැක්කා අර සමන් කොලුවගේ පිටටත් ගහනවා</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">සමන් කොලුවා කිව්වේ?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">අර ඉන්ද්‍රසිරියගේ මද්දුමයා. ඌ නං අහිංසකයා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">අහිංසක හොඳ අහිංසක. අප්පා වගේම නැතෑ පුතත්.</div><div style="text-align: justify;">අපේ අල්ලපු වැටනේ ඕං. මම නොදන්නවැයි ඕකුන්ගේ කැරැට්ටුව. මහම මහ කුම්මැහියෙක්. උදේකට දැක්කොත් දවසම ඉවරයි.</div><div style="text-align: justify;">එදා අපේ මද්දුමී අරාබි යන වැඩේ හබක් වුනෙත් ඕකුංගෙන් මොකෙක්හරි එකෙක් මුලිච්චි වෙලාම තමා මූනට... නෙද්දකින්වත් තුඃ!</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">අපේ ගහේ කොස් ගෙඩිය හොරාට කඩාගන්නවා.<br />තව කරන තරමක් තුච්ඡ වැඩ කරලා බබ්බු වගේ ඉන්න හැටි.</div><div style="text-align: justify;">මං විස්තරේ නොකිව්වනං උඹ එහෙම හිතන්නෙත් නැහැනොව නංගියේ..</div><div style="text-align: justify;">ඕකුංගේ කවරේනං සුදුයි..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>වෛරෙට වෛරය නෑ යටවෙන්නේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>එරවිලි ගැරහිලි නෑ සැපදෙන්නේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>කියන කියුම් නිසි ලෙස හිතපන්නේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>බිඳෙන සිතක් නෑ සුවපත් වන්නේ</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"></span></b></div><div style="text-align: justify;">ස් සා ධූ.. ස්ස් සා ධූ.. ස්ස්ස් සා ධූ...</div><div><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;">හම්මේ යාන්තං පවාරණේට තව හෝරාවයි..</div><br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-2179085948061996028?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-50000183442400096812011-08-31T07:58:00.006+05:302011-08-31T22:07:03.656+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GmmTvsutfCY/TlyhDe9SxTI/AAAAAAAAA34/EBCSs2nrb5U/s1600/Untitled-.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="172" src="http://2.bp.blogspot.com/-GmmTvsutfCY/TlyhDe9SxTI/AAAAAAAAA34/EBCSs2nrb5U/s320/Untitled-.png" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">මිනිසුන් අතරමං කිරීම. &nbsp;පලමු සහ සුවිශේෂම කාරණය, මෙය අන් මිනිසුන් අසරණ කිරීමක් නොවන බව. ඔබේ දැනීම උදෙසා, ඔබ අන්‍යන් තේරුම් ගැනීම උදෙසා ආත්මාර්ථය පෙරටු කොටගෙන අන්‍යන් අතරමං කිරීම.&nbsp;මේ තුල ඔබටත් සුවිශේෂ ආරක්ෂාවක් නෑ. මෙය සිදු කිරීමට ඔබද ඔබගේ චිත්ත වංකගිරිය තුල ජීවත් විය යුතුයි. එසේ නැති වුවහොත් වංකගිරිය නිර්මාණය කරන ඔබේ සැබෑ ජීවිතයේ බොහෝමයක් දේ බිලිදීමට සිදු වෙනවා. එනිසා මෙය ඔබ පිටත සිට ආරක්ෂිතව සිදු කරන ක්‍රියාවක් නොවෙයි. ඔබ වෙත තිබෙන එකම වාසිය ඔබ එහි නිර්මාතෘ වීමම පමණයි. ඔබ එම වංකගිරියේ සැලැස්ම හොඳින් දන්නවා. එසේ දැනගත්තා වුවත් ඔබට එයින් පිට විය නොහැකියි. මන්දයත් ඔබ වංකගිරියෙන් පිටවුනු වහා එහි නිර්මාතෘ හෙලි කරගැනීමට පහසු වෙනවා. එනිසා ඔබ එය ඇතුලත ජීවත් විය යුතුයි. ඔබ එහි ප්‍රධාන නළුවා. සිහි තබා ගත යුතු දෙවන කාරණය, වංකගිරියෙන් පිටතද මිනිසුන් සිටිනවා. එනිසා තාප්ප සහිත ඔබේ වංකගිරියට වහලයක් සාදාගන්නේ නම් මැනවි.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">මින්පෙර මෙයාකාරයේම ලිපියක් වෙනත් අඩවියක පලවී තිබුනා. එම ලිපියේ ප්‍රධානතම අවබෝධය දෙනු ලබන්නේ "අනන්‍යතාවය" ගැන. මේ ලිපියේ ප්‍රධානතම අවබෝධය දෙනු ලබන්නේ "අවබෝධය" ගැන. එසේ අවබෝධය ලබා ගැනීමට අනන්‍යතාවය වැදගත්. චිත්ත&nbsp;වංකගිරි වැඩිපුරම නිර්මාණය කල යුත්තේ මුහුණට මුහුණ වැඩිපුර හමු නොවන චරිත සඳහා. පෙර කිවූ අඩවියේ පලවූ ලිපිය අනන්‍යතාව සම්බන්ධව තව දුරටත් තර්ක කිරීමෙන් මා ඈත් කලා. එම නිසා එහි තර්කය අඥාත වූ අනන්‍යතාවයකදී අතිශය සාර්ථකයි. සෙවීම් නිෂ්ඵල විය හැකියි. ඔබ තවත් වංකගිරියකට ඇතුල් වූවාද දන්නේ නෑ. සිහි තබා ගත යුතු තෙවන කාරණය, මේ නිර්මාණය ක්‍රියාත්මක කරන්නේ සිහිනයක් තුල නෙමෙයි. සිහිනයක් තුලදී එහි ක්‍රියාත්මක වීමේ කිසිඳු බලපෑමක් පියවි ලොවේදී බලපෑමක් වෙන්නේ නෑ. සාමාන්‍යයි. පියවි ලොවේ ඔබේ සතුරෙකු සමග සිහින ලොවේදී ඔබ එක්ව යම් ක්‍රියාවක් කලා විය හැකියි. නමුත් පියවි ලොවේදී නැවතත් ඔහු ඔබේ සතුරා. නොඑසේනම් පියවි ලොවේ මිතුරාට සිහින ලොවේදී ඔබ එලව එලවා පහර දුන්නා විය හැකියි. නමුත් නැවතත් පියවි ලොවේදී ඔහු ඔබේ හොඳම මිතුරා. යටි සිත තුල යමෙකු පිළිබඳ ඔබේ ඇති සත්‍ය හැඟීම පියවි ලොවේදී බලපෑම් කරනවා අඩුයි. මන්දයත් "ලෝකය රඟ මඩලකි. අප එහි රඟන නළුවෝ වෙමු."</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">සිත පාලනය කිරීම මනුෂ්‍යයනට අපහසු දෙයක්. අන් අයට ඔවුන්ගේ සිත පාලනය කිරීම අපහසු බැවින් ඔබට එම වාසිය ඔබේ චිත්ත වංකගිරිය සඳහා යොදාගත හැකියි. සිව්වන කාරණය, ඔබ මනුෂ්‍යයෙකු බැවින් එය ඔබටත් බලපෑ හැකියි. චිත්ත වංකගිරි නිර්මාණයේ ඇතුලත, ඔබ හෝ ඔබ අතරමං කිරීමට සැලසුම් කරන පුද්ගලයා හෝ සමාජය උදෙසා නිර්මාණය කරන්න. ඔබට ප්‍රශ්නයක් මතු වේවි, ඔබට ආවේණික ආකාරයකට පසුබිම සකස් වීමේදී ඔබ දෙසට සැකයේ ඇඟිලි එල්ල වීමට ඉඩ ඇතියි කියා. ඔව්, ඒ සැකයක්. ඕනෑම අයෙකුට සැක කල හැකියි. නමුත් ඔවුනට සැකය ඔප්පු කරගත හැකි එකම මග ඔබගේම පාපොච්ඡාරණයකින් පමණයි. සිතට ගත යුතු පස් වන කාරණය, එය ඔප්පු කල හැකි වන්නේ ඔබෙන් සිදුවන "වාචික" පාපොච්ඡාරණයකින් පමණයි. මන්දයත් නූතන තාක්ෂණය තුල Photoshop මෘදුකාංග භාවිතය ඉතාමත්ම සරළ දෙයක් වීමයි. ආරක්ෂාව සඳහා වංකගිරිය සැලසුම් කිරීම ඒ ඒ මොහොතට සැලසුම් කරන්න. නැතහොත් ඔබේ ඉදිරි සැලැස්ම පිලිබඳ ඉඟියක් ඊට පෙර පිටවීමට පුලුවන්. ඔබත් මනුෂ්‍යයෙකු නිසාවෙන්.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-E2dx9KsBsxA/Tl2YIufSVZI/AAAAAAAAA38/i9CniJdUQzY/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="127" src="http://2.bp.blogspot.com/-E2dx9KsBsxA/Tl2YIufSVZI/AAAAAAAAA38/i9CniJdUQzY/s200/images.jpg" width="200" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">වංකගිරි නිර්මාණයේ දක්ෂ වීමට එක්තරා මූලික අභ්‍යාසයක් තිබෙනවා. ඒ ඔබ අනුන්ගේ වංකගිරියක පැටලීමයි. පලමුව චිත්ත වංකගිරියක ඔබ පටලන්නට උත්සහ කරන්නෙකු සොයාගත යුතුයි. ඔව්, එවැන්නන් එමටයි. ඔවුන් සෙවීමට ඔබට යම් අවබෝධයක් තිබිය යුතුයි. ඉන්පසු ඔවුන් නොදැනෙන ලෙස ඔවුන් ගේ වංකගිරියේ සැරිසැරිය යුතුයි. එසේම ඔබ එම වංකගිරිය තුල පැටලී ඇති වග ඒ පුද්ගලයාට හැඟවිය යුතුයි. නමුත් අනුන්ගේ වංකගිරි තුල තමුන්ගේ අනන්‍ය ලක්ෂණ, රහස් සහ තොරතුරු පිටවීමේ අවධානම වැඩියි. එම නිසා ඒ වෙනුවට නියැලීමට ඔබට සරළ ජංගම දුරකථන ක්‍රීඩාවක් යොදාගත හැකියි. "Snakes", snakes ඕනෑම සරළ ජංගම දුරකථනයක ඇති ක්‍රීඩාවක්. Snakes හී විශේෂත්වය ඇම් යොදමින් ඔබ නම් වූ සර්පයා විනාශ කොට පරාජය කිරීමයි. එහි තත්වයන් ඉහල යාමේදී snakes ක්‍රීඩාවට mazes නොහොත් වංකගිරිද එක් වුනා. එය ක්‍රීඩා කරන්න. එම සියලු ඇමවල් ගිලින්න. ඒවා නොගිලන තාක් ඔබ එක තැන. ඇම සොයමින් යන්න. ඔබට ඇම යොදන පුද්ගලයාගේ සියලු ඇම් ඉවර කරන්න. ගඩොල් බිත්තියක ඔලුව හප්පා ගත්තද, තමුන් විසින් තමුන්ව නොකන තැනට වගබලා ගන්න. එහි සැරිසැරීමෙන් තමුන්ට ලැබෙන ඥානය අනුව ඒ තුල ඔබ වර්ධනය වනු ඇති. එම ක්‍රීඩාවේ මූලධර්ම ඔබ කරන චිත්ත වංකගිරියටද යොදාගන්න. එය මදක් සංකීර්ණ වන්නා සේම, එය මහත්සේ ප්‍රථිඵල ගෙනදෙනවා. එය පැරඩොක්සීය නැඹුරුවක්ම කර නොගන්න. මන්දයත් ජනප්‍රිය ක්‍රමයකට පිටුපෑවුන් ඔබට බොහෝමයක් හමු වනු ඇති.එය අන්‍යන්ට ප්‍රතිවිරුද්ධව සිත මෙහෙයවීමක් බවට පෙළඹවාගන්න. එවිට යම් මොහොතක ඔබට ජනප්‍රිය ක්‍රමයට පක්ෂව සිටීමටද සිදුවිය හැකියි. හයවන සහ අවසාන කාරණය, ඔබ නිර්මාණය කල වංකගිරිය ඔබට අවැසි වේලාවක, ඔබට හානියක් නොවී නැවැත්විය හැකියි. ජය වේවා!</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">ප.ලි: මේක Inception වගේ ගොබ්බ ෆිල්ම් එකකින් ගත්තු දෙයක් නෙමෙයි. මේක ඊට කලින් ඉඳන් තිබ්බ සිතුවිල්ලක්. මේකට චිත්‍රපටයකින් උදව්වක් ලැබුනනම් ඒ The Prestige චිත්‍රපටයෙන් පමණයි. Inception ඔස්සේ මේ ගැන හිතන්නෙපා!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-5000018344240009681?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-8854673781468203802011-08-21T16:05:00.000+05:302011-08-21T16:56:17.769+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.wallpaper77.com/upload/DesktopWallpapers/cache/Butterfly-on-Pink-Rose-flower-wallpapers-flowers-wallpapers-bloom-floral-blossom-posy-1920x1080.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://www.wallpaper77.com/upload/DesktopWallpapers/cache/Butterfly-on-Pink-Rose-flower-wallpapers-flowers-wallpapers-bloom-floral-blossom-posy-1920x1080.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><b>ලිපියට පෙර ලියමි: මේකට අදහස් හෝ උපදෙස් වැඩක් නෑ. &nbsp;විමසන්න ප්‍රශ්නයක් කියවන උඹලාට ඉතුරුත් නෑ. මේක ලියන්නේ එක සමනලයෙකුට වෙඩි තැබීමේ පරම අභිලාෂයෙන් පමණයි! මේක මෙච්චර සරලව ලියන්න හේතුවත් මේක වදින්න ඕන ගොබ්බ සමනලයට මේක නොතේරේවි කියලා හිතලයි.</b></div><br />තැනක් තිබ්බා බ්ලොග් කියලා.<br />එතන කියවන මිනිස්සුත් ලියන මිනිස්සුත් හිටියා.<br /><br /><br />ඔය අතරේ හිටපු එක ලියන්නෙක් කලක් තිස්සේ ඉඳන් ලියපු කෙනෙක්.<br /><br />දවසක් මේ ලියන්නා තමන්ට හිතිච්ච දේ ඒ විදියටම ලියලා දැම්මා.<br />ඒක පොඩ්ඩක් සමහරුන්ට දරන්න බැරි උනාදත් මන්දා.<br /><br /><br />වෙනදා මේ ලියන්නව නොකියවපු උන් මෙදා මූව කියෙව්වා.<br /><br />සමහරු ලියන්නාට ඒ ඒ දේ ගැන අලුත් අදහසුත් දුන්නා.<br /><br />සමහරු හොඳ කිව්වා. සමහරු නරක කිව්වා.<br /><br />එක පුද්ගලයෙක් නින්දා කලා.<br /><br /><div style="text-align: justify;">නින්දා කලේ ලියන්නාට නෙමෙයි. ලියන්නාගේ ලෝකේ වීරයොන්ට. අන්න එතනදි මේ කතාව ඒ නින්දාව නොකල උන්ට නොතේරී යනවා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">නින්දා කරන්නා හිතුවා ලියන්නා තමන්ගේ වීරයෝ වගේ වෙන්න යනවයි කියලා. ලියන්නාගේ එකම උත්සහය එය උනත් මෙතරම් ඉක්මනින් එය ඉටු නොවන බවත්, මෙතරම් කෙටි කලකින් එතරම් යාන්ත්‍රනයක් හෝ තියරියක් තමන්ගේ වචන ගොඩක් ඇතුලෙන් එලියට දාන්න නොහැකි බවත් ලියන්නා දැන හිටියා.</div><br /><div style="text-align: justify;">තමන්ගේ ලෝකේ වීරයන්ව බාල්දු කිරීම සම්බන්ධයෙන් ලියන්නාගේ ඇතුලත කේන්තිය ලියන්නාගෙන් පිට වුනේ හිනාවකින්.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div>එනිසා ලියන්නා රෝස මල් වලට සමනල කතාවක් ලිව්වා.<br /><br />නින්දාවට සෙනෙහසින් ඔහු සමනලුන්ට වෙඩි තිබ්බා.<br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">හුකාගනින්!</span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hN1abHhlbE8/TlDe939_UTI/AAAAAAAAA3c/Se72XVOvQcM/s1600/Fuck+Off.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/-hN1abHhlbE8/TlDe939_UTI/AAAAAAAAA3c/Se72XVOvQcM/s200/Fuck+Off.png" width="151" /></a></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></b></div><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-885467378146820380?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-12582830162398334462011-08-16T07:55:00.008+05:302011-08-16T07:55:01.124+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-vFcJwELHQHw/TkcoHCeiMaI/AAAAAAAAA3A/93YVhtPhG40/s1600/Final.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-vFcJwELHQHw/TkcoHCeiMaI/AAAAAAAAA3A/93YVhtPhG40/s320/Final.jpg" width="212" /></a></div><br />සදා තෙදැති ගත හෙටටම වෙහෙස වුනේ<br />පතා සුවහසම මා සහ මවුන් වෙනුවෙනේ<br />විටෙක උපදෙස්ද විටෙක රැවුම් රවමිනේ<br />තාත්තා හට අදට පනහක් සපිරවුනේ<br /><br />දුරදිග සිතා මොනයම් කීවද කොතෙකුත්<br />නොඅසයි නම් මෙමා තව කීවද සැරෙනුත්<br />කෙදිනක හෝ ඔබ මා සිතුවිලි සමමුත්<br />කෙසේ එකඟ වෙද මුරණ්ඩු ලෙයෙහි අරුත්<br /><br />රෑ තුරු මා එනතෙක්ම ඇහැ ඇරන් සිටිමිනේ<br />කිසිත් නොම කියා ඇයි ඔබ නින්දට යැවුනේ<br />මුවගට සිනා රැල්ලක් නොවැ ඇඳී තිබුනේ<br />"අති විශේෂ" සුවඳ දැණුනා නොවෙද පියාණනේ<br /><br />මගේ පැරදුමට ඔය නෙත් හැඬූ බව දනිමී<br />එලෙස දිනුමටද නෙත් දිලිසෙනු දුටිමී<br />සියල් තැන්හී මා පසුපස ඔබ විඳීමී<br />පොඩි රහසක් පවා ඔබ හට නොසඟවමී<br /><br />පරිපාලන මහ බිල්ඩිං තුල ජවයෙන් දිලිස වුනේ<br />දැණුම පුරවගන්නට නිති වෙහෙස වුනේ<br />නුඹෙන් සවිය ලද අත් දෙක එකතු වුනේ<br />මා පවතින ලොවට මහ රජ නුඹ පියාණනේ<br /><br /><div style="text-align: center;"><b>තාත්තට ජයෙන් ජයම වෙන්න ඕන. සුබ උපන්දිනයක් ලොක්කා!</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-1258283016239833446?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-66656010436393387962011-08-10T07:55:00.016+05:302011-08-10T21:45:07.674+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-h3w4F3aX9nc/TkFpaCEGNeI/AAAAAAAAA28/n4NNLY-qp6k/s1600/White-dresses-must-haves-women.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="128" src="http://4.bp.blogspot.com/-h3w4F3aX9nc/TkFpaCEGNeI/AAAAAAAAA28/n4NNLY-qp6k/s320/White-dresses-must-haves-women.png" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">සුදු යට සායේ රතු ලේ පාරක්. ගෙදරට දුවගෙන ඇවිත් ගවුම ගලවලා හෙටට අඳින්න අවුවට දාපු නිසලි යට සාය දිහා බලද්දි තමුන්ටම පොඩි ලැජ්ජාවක් දැණුනා. ගවුමටත් පාර වැදිලා ඇද්ද? තව කවුරුවත් දකින්නැද්ද? නිසලිගේ හිත ඇතුලේ තිබිච්ච ප්‍රශ්න වුනා. රෑට කෑම කනකනුත් ඇයට කල්පනා කරන්න ඒ ප්‍රශ්නය ප්‍රමානවත් වුනා. සායෙන් ලේ පාර හේදිලා ගියත්, ලේ පාර නිසලිගේ හිතෙන් හේදිලා ගියේ නෑ. ඒ දේ ගැනම කල්පනා කරපු නිසලි මහ රෑ දෙකට විතර ඒ ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් තමන්ගේ අවසන් නිගමනේ කොලේක ලිව්වා.</div><blockquote><b>හැමෝගෙම ලේ තියෙනවා. ඒත් පේන්නේ දුප්පතාගේ ලේ විතරයි.</b></blockquote><div style="text-align: justify;">නිසලිට එහෙම හිතන්න හේතුවක් තිබ්බා. දුක් මහන්සියෙන් ක්ලාක් රස්සාවෙන් ගෙදර රෝල ගහන තාත්තගෙන් "ලේ නොපෙන්නන්න" සල්ලි ගන්න නිසලිට හිතුනේ නෑ. ඈත් ඇගේ අම්මත් තීරණය කලා සනීපාරක්ෂක තුවායේ සනීපේ වෙනුවට නවපු කපු රෙද්දක් ඒ වෙනුවෙන් යොදාගන්න. එහෙත් අත්‍යවශ්‍ය දින වලින් සියේට බර ගානකම ලැජ්ජාව, කපු රෙද්ද විසින් නිරාවරණය කරනු ලදුව තිබුනා. අධ්‍යාපනයත් ක්‍රීඩාවත් දෙකම සම මට්ටමක තියාගෙන යන්න නිසලිට හැකි වීමම, ඇගේ උසස් පෙළ අධ්‍යාපනය "පුරාජේරු පාසලකින්" ලබන්නට පිටුවහලක් වුනා.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">සුදු ගවුමේ රතු ලේ පාරක්. "ඒකේ අමුතුම ලස්සනක් තියෙනවා.." සීට් එකේ ඇතුලට යන්නට නිසලිට ඉඩ දීපු තරුණයාගේ කටින් කියවුනා. නිසලිට අතීතය මතක් වෙච්ච නිසා ගවුම දිහා නොබලාම හිතට ලැජ්ජාව ආවා. තරුණයා ඇගෙන් සමාව ඉල්ලුවා. දෙන්නම කතා කලා. හිනත් වුනා. හිනා වෙවී කතා කලා. බස් එකෙන් බැහැලා ත්‍රී වීලරේක ලැජ්ජාව වහගෙන ගෙදර යන්න නිසලිට සල්ලිත් හම්බුනා. අන්තිමට ඔහු නිසලිගේ සුළැඟිල්ලත් තදට මිරිකලා තිබ්බා. එක දිගට ගත වෙච්ච පලවෙනි සතියෙදි නිසලිගේ හිත දිනාගන්න ඔහු සමත් වුනා. දෙවනි සතිය වෙද්දි ඔහුගේ භාවිතය අත් හල ජංගම දුරකතනයක් නිසලිට මහාර්ඝ වස්තුවක් වුනා. මිදුලේ අඹ ගහට පිටුපාලා ඉන්නකොට පේන දම් පාට ඕකිඩ් පොකුරු දිහා බලාගෙන නිසලි ඔහුත් එක්ක කතා කලා. නිසලි කතා කලා. දිගින් දිගටම. එහෙම කතා කරපු මුල් කාලයේ තමන්ගේ අනාගතේ හදාගන්න හැටි ගැන නිසලි ඔහුත් එක්ක හීන මැව්වා. මාස පහක් හයක් ගත වෙද්දි ඇහැට පෙන දම් පාට ඕකිඩ් පොකුරු වලින් හිත ඉවතට ගත්තු නිසලි ඔවුන්ගේ ප්‍රේම කතාවේ වර්තමානය ගැන කියමින් ඔහු හා වැලපුනා. අවසානයේ ඇය තම ප්‍රේමයේ අතීත ගුණ කියමින් ඔහුත් සමග රණ්ඩු කලා. ඒ වෙද්දිත් දම් පාට ඕකිඩ් මල් ඉස්සර විදිහටම පිපිලා තිබුනා. ප්‍රේමය අවසන් වුනා. ඒත් ප්‍රේමයෙන් ඉතිරි වුනු මතක සැමරුම් වෙච්ච විලාසිතා ඈත් සමග එහෙමම තිබුනා. ඈ ඩ්‍රෙස් මේකින් කර තිබුනා. කේක් බේකින් කර තිබුනා. අවසානයේ බියුටි කල්චරින් සමයේ දිවියට එකතු වූ නව මැදි වියේ පෙම්වතා හේතුවෙන් ඈ නිළි මාවතට පිවිසෙමින් සිටියා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">සුදු කලිසමේ රතු ලේ පාරක්. ඈ එය දුටුවේ නිවසට පැමිණියාට පසු. ඇයව නිවසට ගෙනත් ඇරලූ ඇගේ නවමු පෙම්වතා එය දුටුවා දැයි ඇයගේ සිතේ සැකයක් තිබුනා. ඔහුගේ රියේ අසුන් කවර වල රතු පැහැය රැඳී ඇත් දැයි ඇය කල්පනා කලා. එය වඩාත් කැපී පෙනේදැයි ඇය කල්පනා කලා. ඔහුගේ මෝටර් රියේ අසුන් කවර ලා දුඹුරු පැහැ බව ඇයට මතක් වුනේ, පාළු වීදියේ වාහනය නවතා පෙම්වතා ඇගේ දෙතොල් රිදවුව අවස්ථාවේ ඈ නිසොල්මනේ බලා සිටියේ ඔහුගේ හිසට පිටුපසින් වූ ඒ දෙස නිසාවෙන්. ඇගේ කලමණාකරු තනන ලද කාල සටහනේ ඈ දිව ගියා. නවීන පන්නයට ශරීර කවරයම වෙනස් කලත් පෙර පුරුදු කපු රෙද්ද ඉවත් කිරීමට ඇයට හැකි වුනේ නෑ. සනීපාරක්ෂක තුවායේ මහත් අඩු පාඩුවක් ඇයට දැණුනා. වෙනදා දැණුනු බරම ඇයට උවමනා උනා. ඇයට සැහැල්ලුවක් උවමනා වූයේ නෑ. ඇයගේ විලාසිතා උපදේෂකවරුන්ගෙන් එයට බාධාවක් වූයේද නෑ. ඈ පෙර පුරුදු කපු රෙද්දම භාවිතා කල අතර, පෙර ලෙසටම එය විසින් ඇගේ ලැජ්ජාව නිරාවරණය කරනු ලදුව තිබුනා. එක්තරා අමාත්‍යවරයෙකුගේ වක්‍ර අනුග්‍රහයෙන් පැවැත්වෙන සිනමා සම්මාන උළෙලක ඇය පිට පිටම දෙවරක් ජනප්‍රියම නිළිය වීමම සමහරුන්ගේ සැකයට හේතු වුනා. සියලු කසු කුසු එළි පිට කියවන්නට ඉඩ සලසමින් ඈ වේදිකාවක සාරියකින් සැරසී අමාත්‍යවරයාගේ දෑත් ශක්තිමත් කරමින් සිටියා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">සුදු සාරියේ රතු ලේ පාරක්. සාරිය රත් පැහැ වීමට තරම් විශාල වැගිරීමක් ඇතුලතින් සිදු විය නොහැකියැයි ඔබ සිතන්නට ඇති. ඔව් එයින් ඇයත් පුදුම වන්නට තිබුනා. නමුත් ඇයට පුදුම වන්නට හැකියාවක් නුවූයේ ඈ ඒ බව නුදුටූ බැවින්. ඇයට එය විඳීමට හැකියාවක් වූයේ නෑ. ඈ මියැදෙමින් සිටියා. ඈ විසින් දෑත් ශක්තිමත් කල අමාත්‍යවරයාගේ බිරිය යෙදවූ නාඳුනන වෙඩික්කරුවෙකු නිසලිගේ යෝනිය පසා කරමින් වෙඩි තබා තිබුනා. ඇයට එය කණ්නාඩියෙන් බැලීමට නොහැකි වුනා. කවුරුත් එය පෙන්වා ඇයට විහිළු කලෙත් නෑ. ඇයට ඒ පිළිබඳ ලැජ්ජාවක් ඇති වූයෙත් නෑ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-6665601043639338796?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-80977885891123896722011-07-29T07:55:00.000+05:302011-07-29T07:55:00.486+05:30<br /><div style="text-align: center;"><b>රසමසවුළු නැති මින් බත් පතට සරූ</b></div><div style="text-align: center;"><b>නිසි සැලකුම් නැති ගෙරවිලි රැවිලි පිරූ</b></div><div style="text-align: center;"><b>චන්ද්‍රෝ නුඹ වෙතට මගෙ පෙම මහත් සරූ</b></div><div style="text-align: center;"><b>ඇතිමුත් යනෙමි බිඳි සිත මගෙ හදනු බොරූ</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">තිලක්! තිලක් මේ කතාවේ කථා නායකයා. තිලක් මේ කවිය ලියනව අන්තිමේ බාර් එකෙන් අතට ලැබිච්ච බිලේ. තිලක් පොරක්. තිලක් අඳින්නෙක්. රූප අඳින්නෙක්. ඉඳල හිටලා කවිත් ලියවෙන. වයලින් වාදකයෙක්. රැකියා නාමයට ක්ලාක් කෙනෙක්. තිලක් වෛද්‍ය විද්‍යාලෙ දෙවෙනි වසරට වෙනකං ශිෂ්‍යයෙක්. මනුස්සයට විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතේ එපා වෙනව. වෙනදට අම්මලා ගෙදර නැති දවසට තේකෙ හිටන් හදලා දීපු නැන්දා මුව නොසෑහෙන්න බනිනවා. ගෙදර මිනිස්සුන්ගෙ කේන්තිත් අවුස්සනවා. තිලක්ගෙ ජීවිතේ සංක්‍රාන්ති කාලයක් තියෙනවා.&nbsp;උදේ ඇහැරෙන, තේකෙන්ම කට හෝදල බඩත් පුරවන, උදේට කාපං කියනකං ලියන, උදේට කන, දවල්ට කාපං කියනකං චිත්‍රයක් එක්ක හැප්පෙන, දවල්ට කන, බඩට එපාවෙච්චි කෑම පුකට ඕනිවෙච්චි වෙලාවට එලියට දාන, හිතට හරියනකං නිදියන, රෑට වොලී බැස්ටියන්ගෙ සින්දු ටිකක් වයලින් එකෙන් අතුල්ලලා නිදි ඇඳට වැටෙන තිලක් රෑට කන්න ඇහඇරෙන්නෙ රෑ දහයට. එහෙම්මම දවස ඉවර කරන තිලක්ට කාලෙන් කාලෙට ගෑනු පරාන සම්බන්ධ වෙනවා.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-CEoCT8phly0/TjGnrzqJYjI/AAAAAAAAA24/ro-KOoTULn4/s1600/Article.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="261" src="http://4.bp.blogspot.com/-CEoCT8phly0/TjGnrzqJYjI/AAAAAAAAA24/ro-KOoTULn4/s320/Article.jpg" width="320" /></a></div><br />සීගිරිය! සීගිරිය මේ කතාවෙ කතා නායකයට, තමන්ගේ ජීවිතේ මුදල්මය වටිනාකමක් නැති එහෙත් සතුට උපරිම කරවන්න මග පාදවපු තමුන්ගේ නිර්මාණ වල උල්පත. තිලක් සීගිරිය ගැන හැදෑරුවෙ නෑ. ඒත් තිලක් සීගිරිය ගැන හිතුවා. තමුන් දන්න පොඩි පොඩි සීගිරිමය තොරතුරු ඇතුලේ තිලක් සීගිරි සාහිත්‍යයක් ගොඩනැගුවා. ඒක දවසින් දවස අලුත් උනා. තමුන්ගෙ සංක්‍රාන්ති අවධියේ ඒ ඒ ගෙවිච්ච දවස් වල ඒ ඒ හැඟීම තිලක්ගේ මනෝ මූලික සීගිරියේ පිට කවරය උනා. තිලක්ගේ කලිසං සාක්කුවේ තිබිච්ච නවපු කොලේක මෙහෙම තිබුනා.<br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><b>-කාෂ්‍යප- &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</b><b>-අප්සරා-</b></div><b>සිත් තැවුල් හද ඉගිල යනු මිස &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;</b><b>පිතු මරා දුරැරා සිතින් එය</b><br /><b>ඇස් කෙවෙනි අග බිඳු තියා &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</b><b>සිටින මුත් නොසිඳුනු ලෙසේ</b><br /><b>බොඳවූ දෑසින් විඳිමි මම රූ &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</b><b>රාගධික බැල්මන් විදියි මයෙ</b><br /><b>ලඳුන් සෙල මත විහිදියා &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; </b><b>නිරුවත්වු දෙතනේ රසේ</b><br /><b><br /></b><br /><div style="text-align: center;"><b>-තිලකේ-</b></div><div style="text-align: center;"><b>තම පියාගේ නික්ම යෑමෙන්</b></div><div style="text-align: center;"><b>රිදුම් දෙන හද දර දරා</b></div><div style="text-align: center;"><b>සිටින කුමරුට දෙතන් පෙන්වන</b></div><div style="text-align: center;"><b>නොහික්මුණු වන අප්සරා</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;">තිලක්ට ගෙවෙන මොහොතක් ගැන පැති ගොඩකින් හිතන්න පුලුවන්. ඒක හොඳ දෙයක් කියලා කියවන ඔබට හිතුනට, එහෙම හිතෙන එකෙක්ට ඒක හරිම වදයක් වෙන්නත් පුලුවන්. තමුන් තනියෙන් රසවිඳපු අප්සරාවො දිහා වෙනින් ඇස් කන්දරාවක් පස්සෙ කාලෙක යොමු වෙයි කියලා කාෂ්‍යපට හිතෙන්නෙ නැතුව ඇති. තමුන්ගෙ රාජධානිය පින්තූර කරලා විකුනගෙන කයි කියලා කාෂ්‍යපට හිතෙන්නේ නැතුව ඇති. අප්සරාවන්ට වඩා ලස්සන ලැමක් තියෙන ගෑනු අප්සරාවන්ගෙ ලැමට ඊරිසියා කරයි කියලා කාෂ්‍යපට හිතුනෙ නැතුව ඇති. මෙව්වට මෙහෙව් උනැයි කියලා කාෂ්‍යප රජ්ජුරුවො දැනගත්තනං මනුස්සයට ලැජ්ජත් හිතෙයි. ඔබ හිතන්න කාමරේ දොර වහගෙන සෙක්ස් ෆිල්ම් එකක් බලද්දි තාත්ත කාමරේට ඔලුව දැම්මොත් ඔබේ මූනෙ හැඟීම. තමුන් බිව්වයි කියලා මතක් කරන්න දීපු බිලක පිටිපස්සේ තිලක් කුරුටු ගාපු කවි කෑල්ලක්, බ්ලොග් එහෙක යයි කියලා තිලක් හිතන්නැතුව ඇති. එහෙම උනානම් තිලක් තමුන්ගෙ නම <b>තිලකේ</b> කියලා නොලියයි. ඒ තිලක් තමුන් විඳින්න කැමති විදිය. ඒක අනෙකෙකුට කියලා විඳවගන්න බෑ. ඔබ විසින්ම මතක් කරගන්න කවුරුන්හෝ තමුන්ට මේ නමින් කතා කරන්නය කියලා වෙනස් නමක් කිව්වම් ඔබේ මුහුනට ආපු උපහාසාත්ම ඉඟිය. ඒක තමයි මිනිහගේ ඇතුල. ඒක රහසක් වෙන තරමට ඒක ඒ ඒ අදාල මිනිහට රහයි. තමන්ගෙ කවි කෑල්ලට මෙහෙව් වෙච්ච විත්තිය තිලක් දැණගත්තොත් තිලක්ට ලැජ්ජත් හිතේවි. මොකද කාෂ්‍යප වගේම තිලකුත් මේක බෙදාගෙන රසවිඳින්න කරපු දෙයක් නෙමෙයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ඔබ තාමත් හිතනවද ඔබ දෙයක් දිහා බලන විදිහේ ගැම්ම මදියි කියලා. ඔබ කුමක් හෝ අවස්ථාවකදි මුලදි ගත්තු තීරණයක් වෙනස් කරලා තියෙනවද? පිලිතුර "ඔව්" නම් ඔබ යම් අවස්ථාවක් දෙස අවම වශයෙන් දෙවිදිහකින් බලලා තියෙනවා. ඔබ ඒ මුලු සිද්ධිය ගැන පේලි හතරක් ලියන්න හිතුවද? ලියලා තියෙනවද? ඔබ මුලු සිද්ධිය විස්තර කරන්න තනි වාක්‍යයක් හිතුවද? ඔබ එය කොලේක ලියන්න බය හිතුනද, මිතුරන් එය දකීවියි සැකයට? ඔබට ලැජ්ජා හිතෙයිද? ඒ වෙනකොට ඔබේ ආත්මීය නිර්මාණය ඔබේ මතකෙන් ගිලිහිලා නේද? දැන් අපරාදෙ කියලා හිතුනද?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">අවට වෙච්ච සිද්ධි ගැන ඔබේ ආත්මීය ප්‍රකාශන ඔබ විසින්ම එකතු කරන්න.</div><div style="text-align: justify;">එය ඔබට මහත් සතුටක් වේවි. අස්වැසිල්ලක් දේවි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>හැබැයි අවසාන වශයෙන්! එය ඔබ පමණක් රසවිඳින්න.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මගේ සිතුවිල්ල පරස්පර විරෝධීයි කියලා තිලක්, කාෂ්‍යප සහ ඔබ ඇසුරෙන් ඔබට සිතුනාද?</div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-8097788589112389672?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-69737304345017558032011-07-18T07:59:00.008+05:302011-09-28T16:53:09.186+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-3-bavqFh3LQ/TiLOQfi413I/AAAAAAAAAz4/qbUeGrG6u18/s1600/Untitled-1.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="103" src="http://4.bp.blogspot.com/-3-bavqFh3LQ/TiLOQfi413I/AAAAAAAAAz4/qbUeGrG6u18/s400/Untitled-1.png" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඒ කර්කෂ වූ දේශයකි. සුලඟටද සිරුර රත්වේ. පාවහන් රහිත මිනිසුන් වේගයෙන් ඇවිද ගියේ දාච්ච පොලොව දෙපා දවන බැවිනි. සිඟනුන් සෙවනක් අයදිමින් සිටියහ. සිඟනුන්ට සෙවනක් දීමට ඉදිරිපත් වූ ධානපතියෙකු, ඒ සෙවනෙහි හිඳ සිඟන මුදලින් කොටසක් ඩැහැගත්තේය. පෙම්වතුන් අධික ලෙස චුම්බනයට හුරුව සිටියහ. තම අනාගත ගමන් සගයා කෙරෙහි වූ ආදරය හේතු කොට ඔවුනොවුන් ඔවුනොවුන්ගේ දෙතොල් නහවමින් සිටියහ. සියලු වාසීන්ගේ ගත පුරා වූ දුහුවිල්ල පෙම්වතුන්ගේ දෙතොලේ පමණක් නොවූ අතර, විෂබීජ හේතුවෙන් පෙම්වතුන්ගේ රෝගී වීමේ ප්‍රතිශතයද ඉහල අගයක් ගෙන තිබිණි. ලිපිකරුවන් කාර්‍යාල කෙරෙන් මිදීමට අකමැත්තක් දැක්වූ අතර, ඔවුන් ඒ සඳහා ඇඳිරි වැටෙන තෙක් ඉවසා සිටියහ. රස්නය ඉවසාගත නොහී පොලීසිය සහ සමහරෙක් රජයේ ආයතන තාප්ප කඩා සියලු දොරවල් හැර බලා සිටියහ. අතරින් පතර වැහි පොදක් වැටුනු දිනෙක සිඟනුන් තම උපරිම ආදායම ලැබූ අතර, චුම්බනයෙන් හෙම්බත් වූ පෙම්වතුන් පෙම්බස් දොඩන්නටද ඇරඹූහ. ලිපිකරුවන් වේලාසන නිවෙස් බලා ගිය අතර, තාප්ප කැඩුනු ආයතන වල දොරවල් වැසී තිබිනි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">එක්තරා රටක නිෂ්පාදනය උනා ගෑනු නැති චිත්‍රපටියක්. වෙනසක් බලාපොරොත්තුවෙන් හිටපු චිත්‍රපටකාමියෝ ඒ චිත්‍රපටය බලන්න ගියා. ඇත්තටම එය නවමු වෙනසක් උනා. ඒත් ඒ නවමු වෙනස නිසා ඇතිවෙච්ච සතුට චිත්‍රපටය පටන් අරං මිනිත්තු පහලොවක් ඇතුලත සිඳී ගියා. කර පළල් උඩුකය වස්ත්‍රයකින් දෙතනේ කැපුම දැකීම, වෙනසක් &nbsp;බලාපොරොත්තුවෙන් එහි ගිය රසිකයන්ගේ සිත්වල හටගෙන තිබුනා. පිරුණු වටොරක් දැකීමේ නොතිත් ආශාව ඔවුන් කෙරෙන් ඉස්මතු වෙමින් තිබුනා. බොහෝමයක් ප්‍රේක්ෂකයින් මද අඳුරේ දෙ ඇස් වසාගෙන ඔවුන් පෙර අත්විඳි දෑ යලි යලිත් මවාගන්නට වුනා. ස්ත්‍රියකගේ සේයාවක්වත් නැති චිත්‍රපටයක් විසින් පිරිමි සිතෙහි රාගය ඇති කිරීමට සමත් උනා. චිත්‍රපටය නැරඹීමට ගැහැණුන් කණ්ඩායම් වශයෙන් පැමින සිටියා. ශාලාව අසලින් ගිය වැඩිහිටියන් ඔවුන්ට දෝෂාරෝපන එල්ල කරමින් උන්නා. පිරිමින් පමණක් රඟන චිත්‍රපටය නැරඹීමට පැමිණි බැවින් ඔවුන් ටිකට් කවුන්ටර පෝලිමේ ලේන්සුවෙන් මුහුන වසාගෙන සිටියා. ඔවුන්ගේ සිහින කුමරුන් සැම දෙනා පාහේ එකම චිත්‍රපටයක රඟමින් සිටියා. වෙනදා නිළියගේ දෙබස් කොටසේදී දෙ ඇස් වටපිටාවට යොමු වූවන්ගේ දෑසට අද නිදහසක් තිබුනේ නෑ. දර්ශනයෙන් දර්ශනය ඔවුන් ඒ කෙරේ වශීවෙමින් සිටියා. දෝෂාරෝපන මධ්‍යයේ වුවත් යලි යලිත් චිත්‍රපටය නැරඹීමට පැමිනෙන්නට මිතුරු කණ්ඩායම් අතරේ ඔවුන් ගිවිස ගත්තා.&nbsp;ඔවුන් රාගී දෑසින් ඒ දෙස බලා සිටියා. නොපවතින දේ සහ හිමිනොවන දේ එක හැඟුමක උත්පාදකයන් දැයි මොහොතකට හැඟුනා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">දරුවන් සමාජයේ බොහෝ අවධානයක් ලබන පිරිසක් වෙලා. වයසත් සමග දරුවා ඉදිරියට යාමේදී, අවධානය පමණක් තිබූ තැනම තිබීම හේතුකොට ගෙන "අවධානය" නැමති ඊතලය ඉදිරියට ඊලඟට පැමිණි පිරිස දරුවන් ලෙස අභිෂේක ලැබ වරප්‍රසාද ලත් පිරිසක් බවට පත් කෙරුනා. දරුවන් කෙරෙහි වන අසාධාරණයන්ට විරුද්ධව සංවිධාන බිහිවුනා. වෙනම අමාත්‍යාංශයක්ද වෙන්වුනු අතර එහි ප්‍රධාන ඇමතිනිය ආඩම්බරකාර අම්මා කෙනෙක් වුනා. දිනක් බාලාංශ පන්තියක් අසල ගැවසෙමින් සිටි නන්නාඳුනන්නෙකු ලමෝ සෙල්ලම් කරන දෙස ආශාවෙන් බලා සිටියා. හේ අත තිබූ අවසන් රුපියල් විස්සෙන් දහයක් වියදම්කොට ලබාගත් ටොපි ලමුන් වෙත දුන්නා. ලමෝ ඔහුගෙන් "අයිස් ක්‍රීම්" ඉල්ලා සිටියා. ඔහු අසරණ සිනාවක් මුහුණතට නගාගෙන ලමයින්ගේ මුහුණු අතගා නැගිට යන්නට සූදානම් වුනා. නන්නාඳුනන්නාගේ හැසිරීම දුටු පාලු කපන මව්වරුන් පිරිසක් ඔහුට අභූත චෝදනා එල්ල කලා. ඔහු බාල අපරාධාකාරයෙක් ලෙස හංවඩු ගැහුනා. දිනක් දරුවෙකු තනිවම නිවසේ සිටින මොහොතක එහි පැමිණි දරුවාගේ මවගේ යෙහෙලියක, ඕපාදූප මල්ල එලෙසම තබාගෙන ආපසු යන්නට පිටත් වුනා. එහෙත් දරුවාගෙන් ඊට ඉඩක් නොලැබුණු අතර, එම ගැහැණිය තම යෙහෙලියගේ දරුවාගෙන් අපයෝජනයට ලක්වුනා. මුල පමණක් දැන සිටි දරුවා අගට යන තෙක් උගෙන තිබුනා. එය දරුවාගේ නොදැනුවත්කමට සිදුවූවක් ලෙස සමාජයෙන් ප්‍රත්‍යක්ෂ වූ අතර, දුසිරිත අඩංගු බ්ලොග් අඩවි කිහිපයක්ද සමග ස්ත්‍රීන්ට මාසයක් යන තුරු කොටට ඇඳීමද තහනම් වුනා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">එක්තරා රටක පාවිච්චියට ගැණුනු පොතක වෙන වෙනම පිටු තුනක ලිවීම් තුනක් තිබුනා. මැදියම් රැයත් පසුවී හෝරාවක් දෙකක් යන තුරු පෑනක්ද අතැතිව එම ලිවීම් හී අයිතිකාර ලියන්නා ඒවා දෙස බලා උන්නා. ඒ ලිවීම් තුන එක්කිරීමට ගත් උත්සහයකදී, පරිපූර්ණ දෑයින් තැනුනද ඵලය අසම්පූර්ණ විය හැකි බව ඔහුට සඵථ වුනා. ඔබ කියවා අවසන් කලේ ඒ අසම්පූර්ණ ලියමනයි. ජය!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-6973730434501755803?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-50403282844197227442011-07-07T07:00:00.016+05:302011-07-07T07:00:02.112+05:30<div style="text-align: justify;">12 ශ්‍රී නිසාන් මෝටර් රියක පිටුපස අසුනේ හිඳි තරුණියට, චැලියක අන්තරායේ ගමන් කල තරුනයෙකු ඉඟි කරන්නට විය. ඇගේ පිළිතුරු ඉඟිය ඔහුගේ මනස සුවපත් කලා විය හැක. මා ඌ කෙරේ සතුටු වුනෙමි. ඌ කෙරෙහි වූ අන්තරාය ඇගේ ඉඟියෙන් තවත් වැඩි වූවා විය හැක. ඔවුන් ඉදිරියට ගිය අතර මා කාල රේඛාව අසල හිඳ බලා හුන්නෙමි. දුහුවිලි සුලං හමා ගිය අතර සංස්කරණ ශිල්පියා උදාසීන බවින් යුතුව කැරකෙන පුටුවේ කැරකෙමින් සිටියේය. චලිත පටයේ පාලුව ඉවසාගත නොහී මා, ගෝල්ඩ්ලීෆ් ඇසුරුමේ රන් පත්‍රයේ පසුපස පෑනකින් කුරුටු ගාන්නට විය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: center;"><b>මලින් පිරිනු තුරුනු වතේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>හලින් හලත රසය වෙතේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>තුඩින් තුඩඟ මුව පහසේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>වෙසෙත් සොඳුර නුඹම වෙතේ</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: justify;">චාන්දනී සෙනෙවිරත්න ඇස් මානයට පිවිසියේය. කලු පැහැති කොට්න් උඩ ඇඳුමක් සහ තද පැහැති ඩෙනිමක් හැඳ සිටි ඇය රබර් සෙරෙප්පු කුට්ටමකින් දෙපා සරසා සිටියේය. ඈ, පසුපසින් පැමිණි යමෙකුට බැන වදිමින් සිටියේය. ඒ හඬ තුල ආදරයක් විය. චාන්දනී විශිෂ්ඨත්වය මා දෙ ඇස් ඉදිරියේ පිම්බෙමින් තිබිනි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>"එන්න බදාගන්න"</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;">මෙතෙක් වෙලා පසුපස හිඳ ආදර බැණුම් රස විඳිමින් හුන් ඒ මහත තරුනයා ඈ තුරුලට විය. ඒ කෙට්ටු අස්ථි වටා පිරුනු මහත් වූ ආදරය එම තරුනයා මත දඟලන්නට විය. චාන්දනී සෙනෙවිරත්න මා ප්‍රියතම නිළිය විය. &nbsp;ඇගේ දක්ෂතාවයට අමතරව, මා ප්‍රියතම රුව ඈ කෙරේ විය. දිගැති කෙට්ටු ශරීරයක් ඇති, පිට මැදට කොණ්ඩයක් වූ, මුහුනු ඉරියව්වෙන් වැඩිපුර කියවන, සරල සුන්දරත්වයෙන් ඇඳිවත පහසුව සලසා ගත්, ආදරය පිරි ගැහැනු රුව චාන්දනීට සහ මා ආදරවන්තියට පොදු විය. මා ආදරවන්තියගේ සුපහස මට දැනෙන්නට විය. රන් පත්‍රයේ පසුපස තවත් ඉඩ ඉතුරුව තිබිනි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: center;"><b>කලට සැලකුම්ද නිසි ආදර පෑය</b></div><div style="text-align: center;"><b>මලට බඳු පෙම්ද රුව රූසිරු බෝය</b></div><div style="text-align: center;"><b>නිතර සිටියෙම්ද මගෙ සරි මග ඈය</b></div><div style="text-align: center;"><b>සොඳුර නුඹ වෙතම පෙම් කෙරුවේ මාය</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">තරුනයෙකු බිම වැටී කෙඳිරිගාමිනි. ඔහුගේ හිස පසාරු කරගෙන නයින් මිලිමීටර් උන්ඩයක් ගමන් කර තිබිනි. හේ ලේ විලක් මැද මරණාසන්නව සිටියේය. හේ යමක් මුමුණනු මට ඇසිනි. නමුදු මට කාල රේඛාව මතින් පැන එහි යාමට නොහැකි බාධකයක් විය. සංස්කරණ ශිල්පියා දෙ ඇස් දුනි. මරණාසන්න තරුනයා ඉතාලි බසින් කල මිමිනිල්ල සිංහල උපසිරැසි ලෙස චලන පටය මත ඇඳී තිබිනි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>"ම්හ්... මේ මාස හයටම උඹ මට දීපු එකම සැනසීම.. බැල්ලි!"</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">අඳුරු පසුබිමක යමෙකු නැගී සිටියි. ඔහු වෙත ඉහලින් එල්ල වූ ආලෝක ධාරාවකි. ඔහුගේ අතපය හැසිරවීම, සාත්වික අභිනයන් සහ සියල්ල ජයලත් මනෝරත්න අනුගමනයකි. හඬ පවා එමමය. මතකයට නැගුනේ "සුද්දෙක් ඔ</span>බ<span class="Apple-style-span">&nbsp;අමතයි" හී මනෝරත්නයන්ගේ භූමිකාවයි. හේ කතාවක් කල අතර කාල රේඛාව අස හුන් මා සමග කැරකෙන පුටුවේ සිටි සංස්කරණ ශිල්පියාද දෙ ඇස් නොහෙලා දෙකන් අයා එය විඳිමින් සිටියෙමු.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"></span></div><div style="text-align: justify;"><b>"මිනිස්සු! ලංකාවේ චැලියේ ගිය කොල්ලටත්, චාන්දනී එක්ක රඟපාපු තඩියටත්, මැරිච්ච ඉතාලි කාරයටත් ආසාව පොදුයි. කොටින්ම බුදුන්ටත්. සිදුහතුන් ගිහිගෙය හැරියෙත් ආධ්‍යාත්මික සුවයට තිබිච්ච ආසාව නිසා. කටට රහට කෑම කන්න, අරක්කු බොන්න, නිදිවදින්න, ජීවිතේ විඳින්න මිනිස්සු ආසයි. සල්ලි! ඒ ආසාවට මිනිස්සු යා කරන ඊ තලේ වෙලා. හැමදාම හන්දියෙන් කොත්තු නොකා ඇමරිකන් බ'ගර් කන්න, ගල් වෙනුවට ග්‍රීන් ලේබල් වඩියක රහ බලන්න, කොටට අඳින එච්.එස්.බී.සී වැඩ කරන කෑල්ලක් කරන්න, දිලිසෙන්න. බස් දොරෙන්ම බැහැපු උන් ආසයි, බෙන්ස් දොරක් ඇරෙන "ක්ලක්" ගාන සද්දෙ අහන්න. අඩු තරමේ දවස් දහයකටවත් රෝද හතරක් ගෙදරට ගේන්න. එදාටවත් ගෙදර ගෑනි නෑ බෑ නොකියා නයිටිය ගලවයි.. නැද්ද?"</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b>"පයිසෙ හොයන්න මිණී මරන, මරවන, රවට්ටන, කොල්ලකන, නැහෙන, පිච්චෙන එවුන් කියන්නෙ මිනිස්සුන්ට. තිරිසන්නුන්ට සල්ලි වැඩක් නැහැනෙ. අඩුම තරමෙ අත්සනක්වත් නොගහා සල්ලි හොයන්න බෑ; ඒ කියන්නෙ කන්නත් බෑ, බොන්නත් බෑ, නිදිවදින්නත් බෑ. ඒක මටත් පොදුයි. මාත් මට හිතෙන දේවල් මෙතන වපුරන්නේ ගෙදට්ට සල්ලි ටිකක් ගෙනියන්න. නැතුව මේක අහන තමුසෙලට ආදරේට නෙමෙයි."</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">සියල්ල මැකී යයි. මා පසුපසින් හඬක් ඇසේ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><b>"සමාවෙයන්. මම උඹව මකනවා. උඹ කියපුවත් එක්කම. උඹේ සද්දෙ එලියට ගියොත් මටත් පයිසෙ නෑ.ලමයින්ට කෑමත් නෑ. ගෑනි ලඟට එන්නෙත් නෑ."</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">සංස්කරණ ශිල්පියා කැරකෙන පුටුවෙන් නැගිට පිටවිය.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-5040328284419722744?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-78497083856301821162011-06-21T07:30:00.014+05:302011-06-21T11:16:09.710+05:30<div style="text-align: justify;">ඌ මා හා හුරතල් වීමට උත්සහ දරයි. උගේ වලිගය මා සිරුරේ දැවටෙන බැවින්, ඌ මා වටා සුපුරුදු දෛනික පැදකුනුව අරඹා ඇති බව මා දනිම්. ඌ උගේ සුපුරුදු උදෑසන හුරතලය අරඹන්නේ එලෙසය. බීරිඳ අත තබා ගිය තේ කෝප්පය මා බිම තැබුවෙමි. රේඩියෝවේ වාදනය වූයේ "පෙනුණු සුව දසුන්" ගීතයයි. බලු සුරතලය අමතකව ගියේ ඒ මා ප්‍රියතමයක් බැවිනි. ඒ අමතක වීම ඌ කෙරෙහි වූ නොසන්සුන්තාවයට හේතුව විය. හෙන්‍රි කල්දේරා මා ප්‍රියතම ගායකයෙකු විය. ඒ ඔහුද දෘෂ්‍යාබාධයකින් පෙළුනු නිසාම නොව, ඔහුට පද රචනය සහ තනු නිර්මාණයේද හැකියාවන් වූ බැවිනි. මර්වින් පෙරේරාත්, කපුගේ මහත්තයත්, වික්ටර් මහත්තයත් අන්ධ වූවා නම් මා ඔවුනට තවත් ආශා වන්නට තිබිණි. මා නැවත ඌ සුරතල් කරන්නට පටන් ගතිමි. ඌ මට බෙල්ල අත ගෑමට දී ඔහේ බලාගත් අත් බලාගත්වනම සිටියේය. ලේලිය ලඟට පැමිණි බව දැණුනතර, ඈ ආපසු හැරී ගියේ තේ කෝප්පය තවමත් හිස්ව නැති බැවින් විය යුතුය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">විවාහ වූ සමය ඉතා සොඳුරු පරාසයක් විය. පෙම්වතුන්ව හැසිරෙන සමයේ අප, ආදරය තුලින් නැගී සිටි ලිංගිකත්වයේ අත්දැකීම් ලබා තිබුණද, වැසුනු කුටීරයක් එකිනෙකා නග්නව දඟ කර තිබුනේ නැත. එහෙයින් මධුසමය කාලය සහ එයින් පසුවත් මා ඇය රුව අඳුනා ගැනීමට අනවරථ උත්සහයක යෙදුනෙමි. "මෙය නුඹලාගේ මධුසමය" යැයි නාමිකව වෙන්වූ සතියේ මා රාත්‍රීන් තුනක් පමණ ඇයගේ මුහුනේ ඉරියව් ඇඟිලි තුඩින් පිරික්සමින් සිටියෙමි. එසේ ගෙවුනු වරක ඈ මා ඇඟිල්ලක් සපා කෑ බව සිහියට නැගුනේ, දකුණත මැදඟිල්ලට සිහින් රිදුමක්ද දනවමිනි. මා ඇගේ ළමැදේ උණුසුමට ඉතා ආශා විය. තවමත් එසේමය. මා මවගේ උකුල් තලය මත වෙසීමටද ඉතා ප්‍රිය කල බව මට මතකය. එසේම අත්තම්මාගේ බොකු ගැහුනු විටෙක පිම්බෙන උදර කුහරයද මා හට ඉතාමත් සුවදාය</span>ක<span class="Apple-style-span">&nbsp;විය. මා දෑතින් කියවා ඇති පරිදි, ඉතා සුන්දර මගේ බිරිඳ මා මහත් ආයාසයකින් දිනූවක් නොවීය. ඈ කිසිදා නොදුටු ප්‍රාණියෙකු සොයා පැමිණතර, කිසිදා ලොව නොදකින ඒ ප්‍රාණියා තම ආදරවන්තයා ලෙස තෝරාගැනීමට බාධාවක් කර නොගත්තේ සතිපතා නිකුත්වුනු කවිකම් කෙරෙන් මා හඳුනා සිටි බැවිනි.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මා නිරතවෙමින් සිටියේ දුලබ රැකියාවකය. මා හට සතියකට කවි හතක් ලිවීමට තිබිණි. ඒවා එකම සඟරාවේ විවිධ නම් වලින් පලවී තිබිණි. මාසික වේතනය වූයේ රුපියල් දසදහසකි. තවමත් පුරුද්දට කවි ලියවෙන මුත් පුතු දෙදෙනා රැකියා වල නිරත වෙන බැවින්, වෙනදා මෙන් ඒ කවි බිරිඳ තැපැල් නොකරයි. මුල් කාලයේ කතෲ තුමා නිවසට පැමිණ මෑණියන්ගෙන් මා කවි ලියූ කඩදාසි ඉල්ලාගෙන ගිය අතර, සඟරාව ප්‍රසිද්ධ වූ පසු මවට ඒවා තැපැල් කරන්නට සිදු විය. ලොකු පුතු මා ලේලියගේ සිත දිනාගෙන තිබුනේද මාගේ කවියක් ඈ වෙත ඊ මේල් කිරීමෙනි. මාධ්‍ය කුමක් වුව ඈ ද කවියට මහත්වූ බන්ධූතාවයන් ඇත්තියක් විය. මා ඇයගේ සුහදත්වය මහත් ආහ්ලාදයකින් පිලිගතිමි. ඇයට තිබුනේ මා මවගේ කටහඬයි. ඒ බව ඈ දැනගත්දා සිට ඈ මා අමතන්නේ "ලොකු පුතා" ලෙසිනි. එය ඇසෙන ඇසෙනවර මට, මා මවගේ සුවැති උකුල සිහිපත් වෙයි. ඈ ආහාර පිසින විට ඇඳිවතට උඩින් හැඳි චීත්තයේ වූ මිහිරි ඉඳුල් සුවඳ නැවතත් දැනෙයි. මගේ කවි කියවා සතුටු වන ඇගේ ගතේ වූ වෙව්ලීම සිහිවෙයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මා මතට හුරු වූයේ සඟරාවේ කතෘතුමා නිසාවෙනි. මා පිළිබඳ මිතුරෙකුගෙන් දැනගත් ඔහු, නිවසට පැමිණ මා කටුව ඔහුගේ කාරයෙන් අවන්හලකට සේන්දු වූයෙමු. එහිදී මා පලමු වරට විස්කි බිවූ අතර සංවාදය අවසන් වන විට මා විස්කි වඩි හතරකින් පමණ මත්වී සිටීමි. තවමත් බ්ලැක් ලේබල් බෝතලයක් තුල සතියක කාලයක් සැරිසරණ මා ඒ තුල මහත් ආශ්වාදයක් ලබයි. මුල් පාවිච්චි කල පානයන් අතරින් රෙඩ් ලේබල් පානය නවතා තිබිණි. එහි වූ වහතු රහ "මා නොදකින" ශෘංඝාරාත්මක රතු පැහැයටද නිගාවක් විය. "රතු, රත, නොරත, විරිත, රතිය" උච්ඡාරණයට මා ඉතා ආශා කල බැවින් එම වචනය සහ එම ඌරුවේ වචන මට ශෘංඝාරාත්මක විය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">දැහැන බිඳුනේ තේ කෝප්පය පෙරලෙන හඬිනි. ලේලිය ලඟට දිව ආ අතර, ඈ "ෂීබා"ට බනිනු ඇසිනි. උගේ අන්ධ බව තවමත් ඌට හුරු නැතුවා විය හැක. මා ඌ උකුලට ගතිමි.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-7849708385630182116?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-4284690031101634452011-06-10T07:00:00.018+05:302011-06-10T07:00:00.253+05:30<div style="text-align: justify;">ආදම් සපමින් සිටි ඇපලය අතට ගෙන බැලීය. හේ ඊඩ්න් උයණේ පණුවන් කෙරෙහි උපන් කුසගිනි ශෝකයෙන් එය බිම දැමීය. එහෙත් ඒ වන විට ඒ ඇපල් ගෙඩියේ වූ දත් පහරවල් වලින් කැපුනු ඇපල්, තවමත් ආදම්ගේ දත් අතර සිරව තිබූ අතර ඉතිරිය හේ ආමාශයේ තැම්පත්ව තිබිණි. පණුවන් වූ කලී ආදම් ඇපල් ගෙඩියේ රස බැලූ බවට සර්ව බලධාරී දෙවියනට සපථ කිරීමට සිටි සපථ කරුවන්ය. &nbsp;පණුවන් තමන් ගැන දයාව දැක්වූ ආදම් කෙරේ අනුකම්පා කොට, සාක්ෂි නසනු වස් ඇපල් ගෙඩිය ටයිග්‍රීස් ගංගාවට තල්ලු කර දැමීය. එය ටයිග්‍රීස් නිල් දිය මත පොලා පනිමින් අපූරු සලරූ දර්ශන මවන්නට විය. මේ සියල්ල දෙවියන් වහන්සේ නිලැති වළාකුලට ඉහලින් වූ හිරු මත හිඳ බලා සිටින්නට විය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">වේගය එන්න එන්නම වැඩිවූ අතර කෙදිනකවත් මෙතරම් චණ්ඩ නොවූ ගං දියේ බැස්ම, පෙරලි ගසමින් දෙවරක් සැපුම් පහර ලත් ඇපල් ගෙඩිය මුහුද දෙසට ඇදගෙන ගියේය. තමන්ගේ රැහේ පව්කාර පණුවන් කිහිප දෙනෙකු ගංදියේ මාලුන්ට බිළි දුන් පණුවන්, ඊට සලකා සපන ලද ඇපල් ගෙඩිය නොහොත් මනුෂ්‍යයාගේ අමරණීය බව නසන සාක්ෂිය විනාශ කරන ලෙස මාලුන්ගෙන් ඉල්ලූහ. එහෙත් මේ සියලු බලයන් නස්න කරමින් හිරු මත හිඳ සර්ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේ, සාක්ෂිය බේරා ගැනීමේ උත්සහයක නිරත විය. කෙසේ හෝ එය සාගර ගත විය. එය ලොව පලමු ඇපල් ගෙඩිය වූ අතර, සියලු මුහුදු ජීවීන් බියෙන් ඒ දෙස බලා සිටියහ.&nbsp;ලොව පලමු ඇපල් ගෙඩිය වූ එය අපරිමිත බලයකින් යුක්ත විය. එය මුහුදු රළ මත සෙමෙන් පැද්දෙමින් තිබූ අතර, හදිසියේ ඉහල නැගි වේගවත් රළ අතර දෝලනය වෙමින් දුරින් දුරට යන්නට විය. එය ඉන්දියන් සාගරය වෙත ලඟා වෙමින් තිබිණි. ඒ සඳහා ඒ රතු ඇපල් ගෙඩිය දිය මත නොගිණිය හැකි තරම් බොහෝ කාලයක් පෙරලි කල අතර, එහි වූ අසීමිත බලය හේතු කරගෙන ඇපල් ගෙඩියට කිසිඳු හානියක් නොවී තිබිණි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">එය තවත් ඉන්දියන් සාගරය වෙත ලඟා වෙමින් තිබිණි. අවසානයේ එය ඉන්දියන් සාගරයේ රළ සුව විඳින්නට විය. ඒ රාහුල උපත සිදුවූ සමයයි. උදෑසනම ඉන්දියන් සාගරයේ සොඳුරු සුව රැළි මත දිය කෙළියට පැමිණි මල්වර වියෙහි වූ කුමාරිකාවන් විය. බොහෝ දුරට ඒ සුද්ධෝදන රාජ සභාවේ අමාත්‍ය පුරෝහිතයන්ගේ දියණියන් වීමට පුලුවන. ඔවුන් සයුරු දියේ ඔවුන් දෙසට ඇදී එන රතු පැහැති වස්තුව දෙස උද්යෝගයෙන් බැලූහ. රංචුවේ විසේකාරම කුමරිය එය වෙත ගොස් එය රැගෙන බැලූ අතර එහි ඇති මිනිස් දත් පහරවල් දෙක දෙස විමසිලිමත්ව බැලූහ. මේ විශ්මිත සොබාදහම් නිෂ්පාදනයෙන් කුතුහලයට පත් කුමරියන් එය රෙදි කඩක ඔතාගෙන සයුරු දියේ ගොඩට පැමිණ නගරය වෙත පිටත් වූහ.&nbsp;ඒ වනවිටත් කිඹුල්වත් නුවර දෙදුරුම් කවන සිද්ධියක් සිදුව තිබුනා. පෙරදින රාත්‍රියේ සිද්ධාර්ථයන් ගිහිගෙය හැරගොස් තිබුනා. ඇපල් ගෙඩියද අතැතිව කිඹුල්වත් නුවරට යන කුමරියනට අනෝමා ගංතෙර ලය පැලී මියගොස් හුන් කන්ථක අසු හමුවුනා. තවමත් කිරිපිඬු පූජා කරන ලද තලිය උඩුගං බලා යමින් තිබුනා. එය කුඩා තිතක්ව කුමරියනට පෙනුනා. කුමරියන්ගේ ආදරය දිනූ හැඩැති සවියැති කන්ථක අසුගේ වියෝව කුමරියනට දරාගත නොහැකි උනා. සිහිසුන් වූ කුමරිය අතින් ඇපල් ගෙඩිය අනෝමා ගං දියට වැටුනා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">තවමත් සර්ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේගේ නෙත් ඇපල් ගෙඩියෙන් ඉවත්ව තිබුනේ නෑ. එසේම අපරිමිත බලයක් ගැබ්ව තිබූ රක්ත වර්ණ පලතුර පුෂ්ඨිමත්ව නිසොල්මනේ ගං දියේ පාවී ගියා. නැවත සාගර ගත වූවාට සැක නැහැ. තවත් වසර දෙදහස් හයසිය හයක් ගත වුනා. ඒ වන විට ඇපල් ගෙඩිය මදක් අව පැහැ ගැන්වී තිබුනා. ඒ, ලෝකයෙහි ඇපල් බහුල කාලයක්. අත්තික්කා කොලයෙන් විළි වසාගනු වෙනුවට, ගොරෝසු රෙදි කඩක් ඇඟ දවටා ගනු වෙනුවට, දුහුල් රෙද්දෙන් මසා නිමකල ඇඳුම් බොහෝ තිබුනා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">එකෙකුට බාගයක් සේ සරිලන ලෙස මිලදී ගෙන තිබූ අරක්කු නිමවී තිබුනා. මා සහ අනෙකුන් පස් දෙනා ගල්කිස්සේ අපේ මුහුදු වාඩියෙන් නික්ම වෙරළේ ඉබාගාතේ ඇවිදිමින් සිටියා. සැන්දෑවේ හතර පසුවෙමින් තිබුනා. වෙරිය වැඩි කරගනු වස් සියල්ලෝ දුම් උරමින් උන්නා. බාගෙට හප කල පුහුල් දෝසි කැබලි සියල්ලෝ අතේ උනා. රතු පැහැති යමක් මා වෙත මුහුද දිගේ ඇදී එමින් තිබුනා. එය මා වෙත ඇදී එමින් තිබුනා. මා බමණ මතින් මුහුදේ ඉදිරියට ඇවිද ගොස් එය අතට ගත්තා. ඇපල් ගෙඩියක්! හපාපු ඇපල් ගෙඩියක්! රක්ත වර්ණ සරල වටපිටාවේ නිල් පැහැයක් මවමින් සර්ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේ මතු වුනා.&nbsp;ඒ වන විට මා අතේ කූරක් දැල්වෙමින් තිබුනා. තැම්බූ සෝගම් දේව පානය බව බමණ මත ඔස්සේත් මට සිහියට නැගුනා. මා අත තිබූ රසෝඝය දෙස අවඥ්ඥාවෙන් බැලුවා. මා නැවත වෙරළ දෙස හැරී බැලුවා. සගයින්ගෙන් එකෙකු මා දෙස බලමින් කෝපාග්නිය පිට වෙන දෑසින් සිනහා වෙමින් උන්නා. තවකෙකු මා පසුපසින් ඇවිත් සිටි අතර ඌ මුහුදු ජීවියෙකු හා කතා කරමින් උන්නා. දෙදෙනෙක් අනවරත රිද්මයකට ගල් තලාවකට පිටදී වෙරළට සිනහා වෙමින් සිටියා. අනෙකෙක් ගල් බෝතලයක අවසන් බිඳු දාහතර එක්කරමින් සිටියා. නැවත දෙවියන් දෙසට හැරුණු මා අව පැහැ ඇපල් ගෙඩිය දෙවියන් වහන්සේ දෙසට විසි කලා. එය, මාගේ රක්ත වර්ණ ලෝකය මැද වූ නිල් පැහැ දුමාරයේ සැඟව ගියා. අවසානයේ සාක්ෂිය විනිසුරුතුමා අතට පත් වුනා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ජීවීන්ගේ අමරණීයත්වය ගිලිහෙමින් තිබුනා. අමරණීයත්වය නිෂ්ප්‍රභා වීමට පෙර සිටම මාගේ මලණුවන් මිය ගොස් සිටි අතර, මාගේ අම්මාගේ එකම සහෝදරයා ඝාතනය කරනු ලැබ තිබුනා. මා කේන්තියෙන් නිල් පැහැ දුමාරය සොයමින් සිටියා... කේන්තියෙන්!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-428469003110163445?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-13477154716857718112011-05-26T07:00:00.000+05:302011-05-26T07:00:00.928+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://wapedia.mobi/en/Beggars" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-sf8uN-PXT7Y/TdyA4rwMdoI/AAAAAAAAAks/R1ergJVVYgQ/s320/Pune_Beggar2.jpg" width="304" /></a></div><br />සදා දුඹුරු වත මගටම සසල වුණේ<br />පතා සුවහසම තම තමන් වෙනුවෙනේ<br />විටෙක විරිඳු තවිටෙක කවි ගයමිනේ<br />සිඟනුන් වීදියේ වැඩි කිමද නිරිඳුනේ<br /><br />දෑසේ දුක මවා රැවටුවද කෙනෙකුත්<br />දෙකකුල් කොර කරං නැම්මුවද හිතකුත්<br />දරුවෙකු වඩං යහමින් හැඬුවද කොතෙකුත්<br />කෙසේ පුදනු වෙද මගියා නොහැකි මුකුත්<br /><br />තේකට පෙඟුණු පාන් වේල සරිද සිරිනිණේ<br />දා පෙරුණු මිණිසුන් ලුහු අතින් නෙවෙද විසිරුණේ<br />බැලුවත් නොදුටු මෙන් උඩ බලනවාද සිඟනුනේ<br />මරණයෙහි සුවඳ නුඹටත් දැනුනාද සකියනේ<br /><br />ටයි පොලු දමා යටි මඩිකම් තොරක් නැතී<br />සළුපට ලිහා දෙන වත වෙත අධි මිලැතී<br />කාකි ඇඳුම වෙත පගාව ඇවිද එතී<br />සිඟමන උඩට ඔය පක්කලි යටට යතී<br /><br />පන්සල් රෝහල්ද මහ සැල් අසල හිනැහුණේ<br />දුකම උරුමයද යට ගිලි නෙතු තුල තිබුණේ<br />රුපියල දෙකට එක්වුණු අත් බිම නැමුණේ<br />හෙටක් නැති රටක ධජය නුඹලාද සිඟනුනේ<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>"මංජුල වෙඩිවර්ධන කවියක්" පාදක විය.</b></div><div style="text-align: center;"><b>ඡායාරුව අයත් වෙබ් අඩවියට යෑමට ඒ මත ක්ලික් කරන්න.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-1347715471685771811?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-35636669481017394872011-05-14T07:55:00.001+05:302011-05-18T14:02:13.292+05:30සාෂා: කෝ ඉඩ දෙන්න මේ මේසේ ගන්න.<br /><br />දිමිත්‍රි: මම වැඩකට ආවොත් ඔහොම්මමයි.<br /><br />සාෂා: මම මේසේ ඉල්ලුවේ රෑ කෑම මේසෙට අරින්න.<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;දැන් දුයිෂෙන් පහලට එනවත් ඇති.<br /><br />දිමිත්‍රි: මමත් "ලස්සන" නගරේ රස්සාවකට ෆෝම් පුරවන ගමන්.<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ඒක වැදගත් නැද්ද?<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ලස්සන නගරයේ ගන්න රෑ කෑම වේලක් කොච්චර ලස්සනද කියලා දන්නවද?<br /><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><i><b>තරප්පු පෙලෙහි ලී කිරි කිරිය ඇසේ. දුයිෂෙන් පහල තට්ටුවට පැමිණේ.</b></i></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: ආහ් දුයිෂෙන්, අද රෑ කෑම පරක්කුදත් මන්දා..</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;සමාවෙන්න ඒ ගැන.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දුයිෂෙන්</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: අහ්, ඒකට කමක් නෑ.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; මොකෝ දිමිත්‍රි මහත්තයා හැමතැනම කොල දිගෑරලා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; වැදගත් වැඩක් වගේ.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: ඔව්... මේ "ලස්සන" නගරේ රස්සාවකට යන්න කියලා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දුයිෂෙන්</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: "ලස්සන" නගරේ?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: ඔව්! ඇයි දුයිෂෙන් අහලා නැද්ද ඒ ගැන?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ලස්සන ගෙවල්.. ලස්සන වාහන වලින් උඩට යන දුම් රොටු..</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ලස්සන කුමාරවරු කුමාරියෝ ඉන්න.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;එහේ කපුටොත් සුදුයි ලස්සනයි.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දුයිෂෙන්</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: අහන්නත් සතුටුයි! එහේ මිනිස්සු සතුටෙන්ද?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: නැත්තං තමා පුදුමෙ. දුයිෂෙන් දකින්න තිබ්බේ මිනිස්සු එහේ යන්න වෙන මහන්සිය.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ඒක නෙමෙයි කොහොමද කෑම?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දුයිෂෙන්</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: වෙනදා වගේමයි. හොඳයි!</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; එහෙනම් දිමිත්‍රි මහත්තයා මම උඩට යන්නම්.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; මෙන්න මේ මාසෙ කුලී සල්ලි. දවස් තුනක් පහු උනාට සමා වෙන්න ඕන.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b><i>දුයිෂෙන් පිටව යයි. සාෂා දෙ අත් පිසදමමින් පැමිණෙයි.</i></b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b><i><br /></i></b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>සාෂා</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: මොකෝ දුයිෂෙන් කියන්නේ?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: මම මිනිහට ලස්සන නගරේ ගැන කිව්වා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; මිනිහගේ ඇස් ආශාවෙන් දිලිසුනා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>සාෂා</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: නෑ... මම කියලා තියෙනවා හිතට එන හැම අදහසම පිට උන්ට කියන්නෙපා කියලා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: ඔව් මටත් එහෙම හිතුනා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;මිනිහත් එහේ ගියොත් අපිට කුළී කාරයෝ නැතිවෙනවා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>සාෂා</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: ඒකනේ. මිනිහා උත්සහවන්තයා. රස්සාවත් හොඳයි.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;තාම සම්බන්ධෙකුත් නෑ මයෙ හිතේ.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;දැන් එතකොට ඔයා වැඩට ගියොත් ඒ මිනිහයි මායි මෙහේ තනියමද?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><br /><div style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif; font-style: italic; font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif; font-style: italic; font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">සාෂා දොර වසාගෙන පිටව යයි. දිමිත්‍රි මේසය මත හිඳගෙන දෙ අත් වාරුවට හිස බර කරගනී.</div><div style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif; font-style: italic; font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>ඇඳ</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: මෙච්චරකල් ඔයාගේ වෙහෙසිල්ලට ලී අතුල්ලපු මට ඔයා නගරෙට ගියාට පස්සේ,</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; වෙනින් එකෙක්ට හයියට හිටින්න වේවිද?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ඒකත් කමක් නෑ කියමුකෝ.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; එතකොටත් මගේ උඩ ඉන්නේ කලින් හිටපු සාෂාමනේ.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; සාෂාගේ උඩ ඉන්න කෙනා විතරයි වෙනස්.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: මොකක්?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>පොත් රාක්කය</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: මොකක් තමයි.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;කොහොමද ඔයා අමාරුවෙන් එකතු කරං මගේ අතුරපු පොත්,</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;වෙන උන්ගේ ළමයි කියවනකොට.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ප්‍රශ්නයක් නෑ ඒ සාෂාගෙත් ළමයි නේ.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: නෑ..!</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>මේසය</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: නැතිවෙන්නේ කොහොමද?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;මගේ උඩ තියෙන බන්දේසි වලින් අරගෙන ඔයා කැමතිම බටු මෝජු,</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;සාෂා අතින්&nbsp;දුයිෂෙන් ගේ පිඟානට&nbsp;බෙදද්දි මට උහුලන්න බැරි වේවි.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b><i>දිමිත්‍රි තවමත් එලෙසමය. සාෂා මගුල් පින්තූරය පිස දමයි. දිමිත්‍රි හදිසියේ මේසය මත විසිරි කොල එක් රැස් කරයි. දුයිෂෙන් දොර හැර පැමිණේ.</i></b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b><i><br /></i></b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: ආහ්.. දුයිෂෙන්! අදනම් මහන්සි පාටයි මිත්‍රයා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දුයිෂෙන්</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: දන්නැද්ද හවසට බස් වල එන එක ඉතිං!</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: වද වින්දා ඇති නැද්ද? මට ඔයාටම හරියන රස්සාවක් හම්බුනා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දුයිෂෙන්</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: මොකද්ද? පඩි කොහොමද? කොහේද?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: දෑතේ වැඩ තමා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ගෙවීම් හොඳයි කියලයි ආරංචිය.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;වෙන කොහෙද "ලස්සන" නගරේ මිසක්!</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දුයිෂෙන්</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: අහ්.. මාත් ආසාවෙන් හිටියේ.. ස්තුතියි දිමිත්‍රි මහත්තයා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: මෙතන තියෙනවා තොරතුරු.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ඔය පහල නොම්බරේට&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>sms</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp;එකක් ගැහුවම ඒ මිනිස්සු අපිට කෝල් කරනවා.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;අන්න එහෙමයි "ලස්සන" නගරේ වැඩ.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දුයිෂෙන්</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: ඉතින් දිමිත්‍රි මහත්තයා නොයන්නේ?</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><b>දිමිත්‍රි</b></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">: කොහේ යන්නද අයිසේ..</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;සාෂා කැමති නැහැනේ මොහොතක්වත් මම නැතුව ඉන්න.</span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif;"><br /></span><br /><div style="border-collapse: collapse; font-family: arial, sans-serif; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><b><span style="color: #cc0000;">නිමි.</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-3563666948101739487?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-35288726610829141602011-04-30T07:00:00.015+05:302011-04-30T07:00:00.331+05:30<div style="text-align: justify;">"මම මොකෙක්ද?" කියන ප්‍රශ්නෙට සමහරු පිස්සෙක් කියයි. තවත් සමහරු එක එක දේවල් කියයි. අන්තිමට ඉතුරුවෙන උත්තරේ "මොකෙක් හරි". ඉස්සර අහලා තිබ්බා වෙන්නන් වාලේ මොකෙක් හරි නොවී අරමුණකට ජීවත් වෙන්න කියලා. ඒත් මට ඕක පේන්න බැරි දෙයක්. එනිසා ඉස්සරත් "ලොකු උනාම කවුරු වෙන්නද ආසා?" ඇහුවම, මම මොකෙක්ද වගේ බලාගෙන ඉන්නැති.ඒත් ඔය "මොකෙක් හරි" කියන භූමිකාවේ මම වෙනස් වෙවී චරිත රඟපාන එක ගැන මට ලොකු සතුටක් තියෙනවා. ප්‍රදර්ශන තියලා නැතත් ඇහැට සෙට් වෙන පින්තූර දෙක තුනක්වත් මම අරගෙන තියෙනවා. සම්මාන හම්බෙලා නැතත් හිතට වදින ලිපියක් දෙකක්වත් මම ලියලා තියෙනවා. තරඟ දිනලා නැතත් ලාවට සින්දුවක් දෙකක් කියාගන්න, බෙරේකට තලාගන්න පුලුවන්කමක් තියෙනවා. ඔය මොක නැතත් මගේ ගෑණිට හිත පිරෙන්න ආදරේ කරන්න මට පුලුවන් වෙලා තියෙනවා. ඒ හැම එකක්ම සාර්ථක මට්ටමට ගැනෙන්නේ මට අනුව. මට මං ගැන හිතිච්ච විදිහ. ඒක සමහරවිට ඕනවට වඩා වැඩි වෙන්නත් පුලුවන් නැත්තං ඕනවට වඩා අඩු වෙන්නත් පුලුවන්.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ආදරේ..., මම ආදරේ කියන හැඟීමට හුඟක් අසාධාරණකං, වැරදි කරපු එකෙක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් මං අද වෙද්දි ඒක තේරුම් අරගෙන ඒකට අනුව හැඩගැහිලා තියෙන එක ගැන &nbsp;මට අමු සතුටක් තියෙනවා. ඒ ආදරේ ඒ විදියට ගොඩනගන්න පුළුවන් උනෙත් ඒ ආදරේ අනිත් පාර්ශවකාරිය නිසාමයි කියන මතෙත් මම ඉන්නවා. <a href="http://muchalindha.blogspot.com/2010/09/blog-post_28.html">ඒ ආදරේ</a>ට අදට අවුරුදු එකහමාරක්. අද වෙනකොට හිතේ කොනකවත් කුහුලක් නැතුව මගේ ගෑනිට හිත පුරා ආදරෙයි කියලා කට පුරා කියන්න පුලුවන් වෙලා තියෙන එක සම්බන්ධයෙන් මට මං ගැන ලොකු සතුටක් තියෙනවා. මගේ සම්පූර්ණ නසරාණි අතීතය දැන දැනත් මට හිත පුරා ආදරේ කරන ගමන්ම, වැරදිම කරන්න පෙලඹෙන හිතත් වගේම කුණුහරුපම කියවෙන කටත් ඉවසගෙන ඉන්න උඹට ලොකු හයියක් තිබ්බ විත්තිය සහ තියෙන විත්තිය මම දන්නවා. මම උපන්න දවස වෙච්ච අදට විතරක් නැතුව හැමදාටමත් උඹේ ආදරෙත්, උඹේ හිනාවත්, උඹේ ආශිර්වාදෙත් තුනම මගෙත් එක්ක කියලා මම දන්නවා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මම කලින් වතාවේ මගේ උපන්දිනේට ලිව්වා <a href="http://muchalindha.blogspot.com/2010/05/blog-post.html">කවි ටිකක්</a>. ඒවයේ තිබ්බ දේවල් අද වෙනකොටත් ඒ විදියටම නිසා මට ලොකු සතුටක් තියෙනවා.&nbsp;යාළුවෝ..., යාළුකං ඇති වෙච්cඅ විදි ගොඩක්. ගෙවල් පැත්තේ, ඉස්කෝලේ, උසස් අධ්‍යාපනේ කියන මගුල කරපු තැන වගේම අන්තර්ජාලෙත් ඒකට උදව් උනා. ඒ වගේම නෑදෑ පරපුරේ මගේ වයස් මට්ටමේ අංකුරත් සහෝදරකමකට එහා ගිය යාළුකමකින් මගෙත් එක්ක හිටියා. උඹලට බොහොම පිං එදා ඉඳන් අද වෙනකං මට හොඳ යාළුවෙකුට වගේ සලකන එකට. මගේ යාළු මිත්‍රයෝ ගොඩේ හැකියාවෙන් අග තැම්පත් වෙච්ච වගේම වයසින් අත්දැකීම් වලිනුත් ගොඩක් ඉස්සරහින් හිටපු මිනිස්සු හිටියා. ඒ දීපු උපදෙස්, ගුරුහරුකං වගේ ප්‍රශංසාත් මම අදටත් පටා ආසාවෙන් මතක් කරනවා. ඒ හැමදේකටම උඹලට බොහොම ස්තූතියි නොකියන්නේ මම උඹලගේ යාළුවෙක් නිසා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මගේ අම්මට තාත්ත්ට වගේම උඩ සඳහන් කරපු උඹලා හැමෝටම පිං මගේ වැටීම් වලදි වගේම නැගිටීම් වලදිත් මගේ ලඟින් හිටියට. මේ හිටපු නිදහස් කාලේ බොහෝවිට හෙටින් පටන් ගන්න මාසෙන් පස්සේ ඉවරයක් වෙන්නත් පුළුවන්. ඒ සම්බන්ධයෙනුත් මට සතුටුයි. උඹලට සදා ජය!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-3528872661082914160?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-49161354462857916142011-04-20T07:00:00.026+05:302011-04-22T12:17:25.136+05:30<b>ඔබත් කොටුව ඇතුලෙද?</b><br /><br /><div style="text-align: justify;">සංස්කෘතිය, සදාචාරය, සභ්‍යත්වය, සම්මතය තුල ඔබ හැසිරෙන්නේද? ආදරය කරන්නේද? ඒ තුල ඔබ සුවයෙන් සිටීද? විවේක ගනීද? මේ ලෑලි සතරෙන් බැඳි රාමුව, ඒ මැද පිහිටි ඔබේ ජීවිත රූපයට නිදහසක් දේද? සංස්කෘතිය අනුව විවාහයට පෙර නිවසින් අනුනොදැන ඔබත් ඇයත් උද්‍යානයකින් එළියට ඒම ඇස් කීයකට රැවීමට බලකරයිද? කොල්ලුපිටියේ වීදි ලාම්පු එළි මැද ඔබත් ඇයත් දහසකුත් බිසී ජීවිත අතර නිදහස්ව වෙසෙන කල, ඒ බිසී වූ සදාචාරවාදියෝ සියළු වැඩ නවතා ඔබ දෙස අවඥ්ඥාවෙන් නොබලන්නේද? ඔබේ පෙම්වතිය හැඩවූ දෙදන තෙක් කොට කලිසමට සහ අත් කැපූ ටී ෂටයට සභ්‍යත්වය විසින් ගල් නොගසයිද? අවසානයේ, සම්මතය සුදු රෙද්දේ ලේ වූ කල ඔබේ අම්මා ඔබේ බිරිඳට අනුකම්පා කරයිද?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><b>Posh ද? [ආදරේ]</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඔබත් ඇයත් posh ජෝඩුවක්ද? ඔබට Billabong ටී ෂටයක්, Arugambay සෙරෙප්පු කුට්ටමක්, හිරට මැසූ ලොකු චෙක් ෂෝටක්, early 70's designer made සඟා කුට්ටමක් තිබේද? ඔබ ඇයට ආදරය ප්‍රකාශ කලේ Cinnamon Lakeside හිදීද? ඔබ ඇයට Mondy වෙතින් Pencil-cut වස්තරයක් ගෙනදුන්නේද? ඔබත් ඇයත් පැලමුවරට ඇස ගැටුනේ Uniform පාටියකදීද? ඔබත් ඇයත් ගාලුමුවදොර කාලතුවක්කු යට සෙවන සොයන ජෝඩු දෙස අවඥ්ඥාවෙන් බැලුවාද? කවරය පොෂ් ඇතුල පුස් වීම ගැන ඔබට ආඩම්බරයක් මිස ලැජ්ජාවක් නැතිද? පොෂ් ආදරයක හිමිකරුවෙකු වීමට ඉහත සුදුසුකම් ඔබට තිබේද?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>හැංගීම</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;">ඔබත් ඇයත් සැඟව සිටීද ලෝකයෙන්, ඔබත් ඇයත් එක්ව තනන්නට යන ලෝකය සුනුවිසුනු කරන්නට බලා සිටින; ඉරිසියාකාර ඥාතියාගෙන්? කනවැන්දුම් අසල්වැසියාගෙන්? ආදරය නොවිඳි මිතුරාගෙන්? අතට අසු වන සොඳුරු වදන් පිරි ලියුම් වලට බියෙන් ඔබ ඉලෙක්ට්‍රොනික සිංග්‍රීසියෙන් ඇය හා ආදරය කරයිද? ඔලුවටත් ඉහල ලැජ්ජාව, සයිවර් කඩයක් දිවා ආහාරයක් සඳහා ඔබව වලකයි ද? කෙදිනක හෝ ඔබ දිනිය යුතු ආදරය.. අග්‍රඵලයට පැමිණිය යුතු ආදරය.. බලා සිටී යැයි සැක සිතන මිනිස් පිරිසක් නිසා ඔබ මුදල්, කාලය වැය කරමින් කැප්සියුල් ගත කර ඇත්ද?&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><b>ගර්භිතයිද?</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඔබත්.. උදයට හමුවන, එක්ව ආහාර ගෙන, බොක්ස් එකක් තුල පොරබදා, කේඑෆ්සී යෙන් හිත් පුරවන්, උම්මා එක දී ඇමතුම නවතන, එසේ නැතිදා රන්ඩු කරන ජෝඩුවක්ද? එක්වී පවුලක් ලෙස යහපත් දරුවන් සාදා, සතුටින් වැඩඵල කොට, සතුටින් උපයා, සතුටින් මියයන්නට පෙරුම් පුරන්නේ නම් ලෝකයා හමුවේ නොවෙනස් විය යුතුය. අවශ්‍ය වන්නේ විශ්වාසය හමුවේ ඔබ දිනාගත් ඔබේ ආදරය, අධ්‍යාපනය, විවාහය, රැකියා, දරුවන් යන මං සලඛුනු ඔස්සේ ඉදිරියට ගෙන යාමයි. ආදරයම ආදරයෙන් ඉදිරයට යාමය. ලොවක සිත් සනසා තබන්නට, ඔබ ඔබේ ආදරය පුද කලේද? <b>විමසන්න.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-4916135446285791614?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-79397810839443852312011-04-11T07:00:00.036+05:302011-04-11T07:00:00.497+05:30<div style="text-align: justify;">හේ අජිත් විය. මුල් කාලයේ පටන් අජියා වුවද, වසර පහක පමණ සිට අජේ බවට පත් වූයේ ඔහු ධාවනය කර ඉපැයූ තුන් රෝද රියේ ඇතුලත පසුපස අජේ දේව්ගන් ගේ රුවෙන් හැඩව තිබීමයි. ස්ටෑන්ඩ් එකේ සීඩී ප්ලේයරයක් තිබූ එකම රිය මෙය වූ අතර, ඒ සඳහා ඔහුට කදිම හේතුවක්ද විය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"සින්දුවක් නැතුව වීල් එකක් පදින එක එපාම කරපු වැඩක් මල්ලී. එහෙම උනත් දැන් ඉන්න උන්ගේ කුණු සින්දු අහනවට වඩා හොඳයි කන්න හොයලා දෙන වීල් එකට පොල්ලකින් ගහන එක. ඒ නිසාම තමයි මේ සින්දු ටිකක් සෙට් කරගෙන, ඒ ටිකම අහ අහා යන්නේ.."</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ආටා අජේ. . . ඕනම කෙනෙකුට හිනාවක් දාලා වීල් එකට නග්ගගත්තු බස්සපු හිත හොඳ මිනිහෙක්. සමාජ භාෂාවෙන් ත්‍රීවීල් කාරයෙක්. කොයිවෙලෙත් සින්දු ඇහිච්ච ත්‍රීවීලරයක අයිතිකාරයෙක්.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"මන්දා මල්ලී මේවා උඹලා ඕනතරම් අහලා ඇති. මහ ඒකාකාර කතා. එච්චර ගැලපෙන ගෑනියෙක්ව අතෑරලා දාන්න උනේ අම්මලාගේ විරෝදෙට. මං ඒ මිනිස්සුන්ගේ පුතා උනාට මං එපැයි මල්ලී මගේ අනාගතේ හදාගන්න. ඊටපස්සේ කසාදෙනුත් විඳෝපුවා මතක් වෙද්දී තමයි, මිනියක් දෙකක් මැරිලා හරි මගේ ගෑනිව මගේම කරගන්න තිබ්බනං කියලා හිතෙන්නේ. මම කියන්නේ නෑ දෙමව්පියෝ වැරදියි කියලා. ඒත් මට හරියි කියලා දන්න දෙයක් ඒගොල්ලෝ නිසා වෙනස් කරා. ඒකට මම තාම විඳෝනවා."</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><b>බැඳි මාසිත් නුඹ ලඟ ඇති වෙයි දෙවෙලේ</b></div><div style="text-align: center;"><b>පණ ගිය මුත් නොහරිමි නුඹ වෙත ආලේ..</b></div><div style="text-align: center;"><b>***************</b></div><div style="text-align: left;"><b><br /></b></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: justify;">ඒකනං මහ නරුම අතීතයක්! මං ඒ දවස් වල වීල් කුලියට දිවෙව්වා.කසාද ගෑනි මගේම වීල් එකක් එලවපු එකෙක් එක්ක ඒ වීල් එකෙන්ම පැනලා ගියා. හැබැයි ගෑනි අමාරු කාරි. ඌට ලේසි වෙන එකක් නැහැ. හැබැයි අරූ හොඳ උත්සහවන්ත කොල්ලා. මොනව උනත් ඒකි ඌත් එක්ක හොඳින් ඉන්නවනං ඇති. ඒ ඒ දේවල් වලින් අපි ඒ ඒ පාඩං ඉගෙනගන්න ඕන මල්ලී. ආදරේ එහෙමයි දේවල් කැපකරන්න වෙනවා. ඔය ඔක්කොම තියෙන්නේ ආදරේ හින්දා. නැති දාට විඳව විඳව ඉන්නවට වඩා යන එක හොඳයි. කොයි මිනිහද ගෑනිද කැමති මල්ලි රන්ඩු වෙවී ඉන්න. ඉන්න තැනක දෙමහල්ලෝ හොඳින් ඉන්නනවනං ඇති.</div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-weight: bold; text-align: center;">කුඩේ යටින් ඔබ යන කල එපා තනිය දැනෙන්න</div><div style="font-weight: bold; text-align: center;">***************</div><div style="font-weight: bold; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඔය සිද්ධි වෙලා මුල් කාලේ මම බිව්වා මල්ලී බිවිල්ලක්. . . දිවේ රහ නැතිවෙනකංම. ඒ බීපු බීමටද මන්දා බීමත් එපා උනා. කොයිවෙලෙත් වෙරි වෙලා හිටියේ. හප්පා. . . ඒ තරං ගොන් වැඩක් මගේ ජීවිතේ මම කවදාවත් කරලා නැතුව ඇති. බිව්වට කමක් නෑ මල්ලී... අනුන්ට කරදරයක් නිවෙන්න, මත් ගතිය තියෙන්න බිව්වම ඇතිනේ. අනික ප්‍රශ්න වලට බොනවා කියන එක මහ මෝඩ වැඩක්. වෙරි හිඳෙද්දි ප්‍රශ්නේ එහෙමමයි. සමහරවිට ප්‍රශ්නේ තවත් ලොකු වෙලා. ඒක තේරෙන්නත් ප්‍රශ්නෙකදි බීලම බලන්න ඕන.. මල්ලි ප්‍රශ්න වලට බීලා නැද්ද?</div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-weight: bold; text-align: center;">මීවිතකින් ගත උණුසුම් වූවද... සිත උණුසුම් වේදෝ..</div><div style="font-weight: bold; text-align: center;">***************</div><div style="font-weight: bold; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මම බීම නවත්තලම දැම්මා මල්ලී. එක නැවැත්තුවත් එක්ක හුඟක් සල්ලි ඉතුරුවක් උනා. තනි මම හින්දා එහෙමට හම්බුකරන්න ඕනෙත් නෑ. අපි මැරෙන මිනිස්සුනේ. මම දැන් දවල් දෙකෙන් පස්සේ ස්ටෑන්ඩ් එකේ නෑ. උදේ හයර් ටික ගියා; දවල්ට බත් පැකට් පහක් අරං, හතරක් අර කුරුඳුවත්ත පාර මුල ගාමන්ට් එක ගාව ඉන්න පොඩි කොල්ලෝ හතර දෙනාට දීලා අනික අරං ගිහින් කාලා නිදාගන්නවා. පව් මල්ලි උන්! මටත් දරුවෝ නැති එකේ උන්ටවත්.. හ්ම්ම්ම්... උන් හරි අසරණ වෙලා ඉන්නේ මල්ලි.. අම්මෙක් අප්පෙකුත් නැහැනේ.</div><div style="font-weight: bold; text-align: justify;"><br /></div><div style="font-weight: bold; text-align: center;">පයිප්පයේ දුඹුරු වතුර බෙලෙක් පිඟානේ පුරවා...</div><div style="font-weight: bold; text-align: center;">මුවින් උරාබොන්නෝ සෝපාකලා...</div><div style="font-weight: bold; text-align: center;">***************</div><div style="font-weight: bold; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: justify;">"ඉතින් දැන් කසාදයක් ආපහු කරගත්තොත් හොඳ නැද්ද ලොකු අයියෙ?"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">හ්ම්ම්.. මම නිදහස් මිනිහෙක් මල්ලී. මට දැණ් කිසිම බරක් නෑ. මට ඕනෙ වෙනකං හයර් යනවා. ඕනනැත්තං නවත්තනවා. ඒත් ගෑනියෙක් ගත්තොත් ඔය ජීවිතේ ලේසි නෑ. කන්න අඳින්න, ළමයින්ට කන්න අඳින්න.. එහෙම උනොත් තව ලොකු ගේකුත් ගන්න වෙනවා. අනික ඕන කාලෙදි නොහිටපු ගෑනු දැන් මොකටද මල්ලි. නිදිවදින්න හිතුනොත් ඕන තරං මඩං තියෙන එකේ, මම ඕක හිතින් අහක්කරං ඉන්නේ. මාත් හිත ඇතුලේ ඔය ආදරේ ගොඩක් හිරකරං ඉන්න මනුස්සයෙක් මල්ලී. මොකෙක්වත් තමුන්ගේ ලඟ නෑ.. තමුන්ට ආදරේ නෑ.. කියලා දැනෙනකොට එන වේදනාව සුළුපටු නැහැ. මම මේ දෙපැත්තටම හිරවෙලා.</div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>අහසකි මගෙ හිස සියොතුන් හැසිරෙන</b></div><div style="text-align: center;"><b>සැමරුම් මේ කුළු අතර නිරන්තර...</b></div><div style="text-align: center;"><b>නිදහස ඇත කාටත් පිවිසෙන්නට</b></div><div style="text-align: center;"><b>එන්න එපා එළිපත්තේ ආදරේ...</b></div><div style="text-align: center;"><b>***************</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;">අවසානයේ ජීවිතය පිලිබඳ නිශ්චිත නිගමනයක් නොමැතිව මා ත්‍රීවීල් ස්ටෑන්ඩ් එකෙන් පිටවන්නට සිතුවෙමි. ප්‍රතිවිරුද්ද දිශානති වලට අදින හේතු මත මිනිසුන් වල්මත්ව ඇත. නිශ්චිත පිළිතුරු නැත. වැරදි මග වැරදි ලෙසටත්, වැරදි මග හරි ලෙසටත්, හරි මග වැරදි ලෙසටත් නොගොස්, හරි මග හරි ලෙසට යන ක්‍රමය සොයාගත යුතුව ඇත. අජේ අයියාට හිස නමා මා නවතා තිබූ ත්‍රීවීලරයෙන් බැසීමි. සීඩී ප්ලේයරය වැඩ කරමින් තිබිණි.</div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>මං මුලා වෙලා අඳුරේ මේ...</b></div><div style="text-align: center;"><b>යන්නේ කොහේ දැන් අප සැමා...</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-7939781083944385231?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-24168728910260041452011-03-29T11:14:00.003+05:302011-03-29T22:13:30.472+05:30<div style="text-align: justify;">හීන... හීන ඇති කරෝපු බළාපොරොත්තු මිනිස්සු ජීවත් කරවනවා. මිනිස්සු වැඩ නොකරන වෙලාවට දකින හීන වලින් වැඩ කරද්දි හිතට ජවයක් ගන්නවා. හීනය විසින් ඒ වැඩේ කරන්න ආසාවක් ඇති කරවනවා. ඒ නිසා හීනයේ බලෙන් හීනයම හැබෑවක් කරනවා. ඒ කියන්නේ හීනයෙන් හීනය මරනවා. ඒ මරනවා කියන එක සමහරුන්ට ජයගන්නවා කියන්නත් පුලුවන්. මෙගේ හීන... මටත් තියෙනවා හීන. පරන හීන අලුත් හීන වලින් රිප්ලේස් වෙනවා. මගේ සැබෑ කරගත යුතු හීන බොහෝමයක් පේන්නේ දවල්ට. මට රෑට පේන හීන සැබෑ නොවෙනවා වගේම ඒවා හරි විකාරයි. දවල් දකින හීන. . . රස විඳින්න පුලුවන් නිෂ්පාදකටම විතරයි. ඒත් රෑට දකින හීන. . .</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ෂුහ් මම ටයි එකක් දාගෙන හිටියේ. නවම් මාවතේ ඇවිදින ගමන්. ලැප්ටොප් එක බෑග් එකෙන් දකුණු උරිස්සේ එල්ලී එල්ලී තිබුනා. සමහරවිට මම රස්සාවකට යන්නැති. පාර අයිනේ, සාරි පොට පළල අඩුවට ඇඳපු දෙපැත්තෙන් දෙකම පැනපු අක්කලා දෙන්නෙක් හිටියා. ඒගොල්ලෝ මට අතින් කතා කරා. වටපිට කැමරා එහෙමත් අටවගෙන හිටියා. එක්කෙනෙක් මගෙං නම ගම විස්තර අහනකං අනිත් කෙනා මගේ ඇස් වැහෙන්න රෙදි පටියක් බැන්දා. මම ඇයි කියලා ඇහුවත් මොකුත් කිව්වේ නෑ. එකපාරටම මාව වැව අයිනේ යකඩ කෑල්ලකට හේත්තු කරා. මං හීතන්නේ ලන්දේසි නැංගුරමකට. ඊට පස්සේ මට දැනුනේ මාර සනීපයක්. පාවෙලා යනවා වගේ. ඒ අක්කා මිනිත්තු දහයක් විතර ඒක කරලා මගේ ඇස් දෙක බැඳපු පටිය ලිහුවා. වැව අයිනේ ආරක්ෂාවට &nbsp;හිටපු නේවි එකෙත්, ආමි එකෙත් කට්ටියගේ මූණු ඉරිසියාවෙන් දිලිසුනා. මම ඉක්මනට සිප් එක වහගත්තා. ඔන්න කැමරා මගේ ලඟට ලං උනා. දැන්&nbsp;එතන හිටපු අක්කා කට වටේ පිහිදම දම මගෙන් ප්‍රශ්න අහනවා.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><blockquote><b>අක්කා: මල්ලි ඔයාට ඒ සනීපේ දැනුනේ මොන බිස්කට් කාපු කටකින්ද?</b></blockquote><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මම හිතුවා. හිතුවා. ඒ දේ කරද්දි මට දැනිච්ච ලිස්සලා යන ගතිය&nbsp;වෙන බිස්කට් එහෙකට තියෙන්න විදියක් නෑ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><blockquote><b>මම: නියත වශයෙන්ම පොංචි සුපර් ක්‍රීම් ක්‍රැකර්. සුපර් කියන්නේ ඉතින් නිකන් නෙමෙයිනේ.</b></blockquote><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඒ හීනං මම ඇහැරුනා. මම හීනෙන් හිතට ගත්තු එකම දේ උනේ පොංචි ක්‍රීම් ක්‍රැකර් හොඳ ඇඳ උඩදි කන්න දෙන්න&nbsp;විතරයි කියලා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ෂහ් මම හිටියේ කැමරා ගොඩක් මැද්දේ කලු පාට සෝෆා එහෙක වාඩි වෙලා. එහා පැත්තේ සුදු පාට සෝෆා එහෙක වාඩි වෙලා හිටියේ හෙන ප්‍රසිද්ධ හාමුදුරුනමක්. ස්ක්‍රිප්ට් රයිටර් ලියපු ප්‍රශ්න වැල ප්‍රොඩියුසර් මගේ අතට ගෙනත් දුන්නා. මේ එතන ඉඳලා සංවාදේ.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>මා: සුබ උදෑසනක් වේවා හාමුදුරුවනේ.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>උන්නාංසේ: එසේම වේවා!</b></div><div><br />හුටා මොනාද මේ ස්ක්‍රිප්ට් එක ලියපු එකා ලියලා තියෙන්නේ. . .</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>මා: මේ ලඟදි නිකුත් උනු ඔබ වහන්සේගේ ඇල්බම් එක ගැන සඳහනක් කලොත්..</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b>උන්නාංසේ: ඔව් ඒක වෙනස්ම ආරක එකක්. ඒ වෙනස අත්විඳින්න. එය කොයිබ්‍රේෂන්ස් ආයතනයෙන් සහ හොරානා ආයතනයෙන් මිලට ගන්න පුලුවන්. ඒ වගේම සීඩී එකත් කැසට් පටයත් මිලට ගත්තොත් මාගේ වර්ණ පෝස්ටරයකුත් නොමිලේ.</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b>මා: එයට දායක් වූ පිරිස ගැන සඳහනක් කලොත් හාමුදුරුවනේ.</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b>උන්නාංසේ: ඔව් ඒකේ ෆීචර් කලා අපේ පොඩි නම සහ ලඟ පන්සලේ හාමුදුරු දෙනමක්.</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b>මා: ඔබවහන්සේ එහි අන්තර්ගතය ගැන සඳහනක් කලොත්..</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b>උන්නාංසේ: ඔව් මම ඒක කරේ පොඩ්ඩක් හයි බීට් එකකට. කවි බණ වලින් එහාට ගිය දෙයක්. බයිලා ටයිප් එකට යනකොටනේ බණ උනත් මිනිස්සුන්ට වැදෙන්නේ මහත්තයෝ.</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b>මා: එතකොට ඔබ වහන්සේගේ ඉදිරි කටයුතු..</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b>උන්නාංසේ: ඔව් මගේ අලුත්ම "බුරුම වන්දනා චාරිකා" ඩොකියුමන්ට්‍රි වීඩියෝ එක මේ දවස් වල සැකසෙමින් පවතිනවා. ඒ වගේම ජාතික ලයිස්තුව පිලිබඳ සිහිනයකුත් නැතුවම නොවෙයි.</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">පිලිතුරෙන් මා තිගැස්සී ඇහැරුනු අතර සිහිනෙන්වත් ඌට, උන්නාංසේ යනුවෙන් &nbsp;ඇමතීම ගැන දුක් විය.</div><div><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;"><b>විශේෂ ස්තූතිය: ආපහුවත් මේ වගේ ගොන් ඇඩ් මේක දකින එකෙක්වත් නොහදන්න ඕක ලියපන් කියපු නොදරුවාට සහ චීවර හොරුන්ට කෙලවපන් කියපු ලිෂාන්ට.</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-2416872891026004145?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-44021381020339427202011-03-24T07:00:00.038+05:302011-03-24T08:41:49.658+05:30<div style="text-align: justify;">හ්ම්හ්හ්. . . වසත් කාලය මනරම්ව ගත කල අතර, කරුම ගෙවීමට කාලය පැමිණ ඇත. "නිදියහන කැලඹෙයි" නොබැලුව මුත් මනස දැඩි ලෙස කැලඹී ඇත. එයද බැලීමට නොහැකි වූයේ ගමේ හෝල් එකට චිත්‍රපටය නොපැමිනි නිසාවෙනි. ඇස් වහගෙන ගැරඬින් මෙන් වෙලී සිටීමක් උදෙසා A/C හෝල් වලට නොගෙවන්නට අප දෙදෙනාගේ දැඩි එකඟතාවයක් ඇත.&nbsp;දෙහිවලට පමණක් සත්තු වත්තක් තිබීම ගැන අප උරණ වූ අතර, කෞතුක භාන්ඩ එක බිල්ඩිමකට කොටු නොකොට කොළඹ අවට තැන් තුනක පමණ තිබුනානම් මේ ඒකාකාරී බවෙන් මිදීමට අපට හැකිව තිබිනි. රුපියල් පනහක මුලු වියදමට කෞතුකාගාරය අපට පාරාදීසයකි. සතියේ දිනවල සෙනගද නැත. පාක්. . . හෙහ්. . . ගස් අප එනු දුටු විට විළියෙන් ඇඹරෙයි. සිකුරිටි අන්කල් අයිඩෙන්ටිය නොබලයි. මේසයක් පුටුවක් නැති ප්‍රධාන කාර්‍යාලය තුල &nbsp;මූන කට පූට්ටු වූ ජෝඩු අවමය දොලහක්වත් ඇත. පාක් එකට එන සුද්දන් සිතනවා විය යුත්තේ "ගෲප් සෙක්ස්" කියා විය යුතුය. හිස් වන බංකුවකට පොරකෑමට ඉඩක් ලැබෙන තෙක් ඇයත් මමත් ගස් මුල් රත් කරමු. අනන්ත අප්‍රමාන මිතුරන් හමුවෙති;</div><br /><ul><li style="text-align: justify;">මේ මෙයාට.. පොඩ්ඩක් පාඩං කරන්න බං!</li><li>දන්නැද්ද මුචා! අද නිවාඩු දවසනේ බං..</li><li>අද පංසල් යන්න කියලා බං. වෙලා වැඩියි; ඒකයි මේ පැත්තේ..</li></ul><div style="text-align: justify;">උන් මං අහන්නත් කලින් මෙයාකාර බොරු කියනතර, උන්ගේ ගෑනු විළියෙන් ඇඹරේ. දෙයියනේ අපිත් ඇතුලට එන්නේ පාඩං කිරීමේ සුපසන් සිතින් වුවද, අනිත් උන්ගේ "පාඩං නකෝ" දුටු විගස අපේ පාඩමට බාලගිරි ගසයි.</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-T1ABEzlbDmE/TYpIRfhinzI/AAAAAAAAAkI/msD20b41DuA/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="132" src="https://lh6.googleusercontent.com/-T1ABEzlbDmE/TYpIRfhinzI/AAAAAAAAAkI/msD20b41DuA/s400/1.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">ගෝල්ෆේස්, එකම අවුල &nbsp;ඉර අව්වම පමණය. මූදු හුලං ප්‍රතිරෝදය කපාගෙන යන්න දඟලන ෆිට්නස් කපුටන්ට කෝචොක් එකට හිනාවෙන අප; මුහුදු රැලි ගල් වල වැද ඉහල නගින තෙක් කැමරා මානගෙන සිටිමු. තොල් වලට විවේකයක් ලද ඇසිල්ලේ අනිත් ජෝඩු "මුන්ට පිස්සු දැ"යි ඔලුව හරව හරවා බලති. හුණුපිටියේ වැව මැද හට් එකේ අව්වට අමතර කපුටු අවුලක්ද ඇත. සැවොම පොරකන කොට්ටම්බා ගස් හෙවනේ බංකුව පමණක් සුව ගෙනදේ. දිනෙක නවලෝක පෙට්ටි කඩෙන් සමෝසා ප්ලේන්ටී පහසින් සැනහෙන අප, දිනෙක ස්ටාර් ඩෝග්ස් හොට් ඩෝග්ස් කා රූට්ස් හී ජූස් බොති. වෙනස හරියටම රුපියල් හත්සියයකි. ඒ අප දෙදෙන සති ගණන් තිස්සේ වේල් මගහැර ඉතිරි කල මුදල්ය. &nbsp;The Cafe 5th&nbsp;හී ළමාතැනී හඩු ඇඳුම් ඇඳ, රබර් සෙරෙප්පු ජෝඩු දමං එන ජෝඩුව දෙසට හෙලන්නේ ජුගුප්සාජනක බැලුම්ය. එහා වැටේ වන "රහීමා" හී කලු කොට වේටර් බුවා බිත්තර රොටි දෙකක්, පරාටා හතරක් සහ මස් හොද්දක බිලක් දාන ජෝඩුවට දක්වන සුහදශීලී සිනහව ඉදිරියේ Cafe 5th ළමාතැනී නිරුවත් වෙයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ආදර සිතුවිලි දෝර ගලවන අතරම සාද වෙනුවෙන්ද කලක් වෙන්කල යුතුව තිබුනි. පාසල් කල පටන් සෙට් වන මිතුරන් හත්දෙනා, සෙට් වීම් සෙට් එක, ඉස්කෝලේ සෙට් එක, මොරටුව එක්සත් බේබදු ළමා සමාජය, සයිබර් අවුරුදු උත්සව සංවිධායක කමිටුව, "නිකං ඉන්න බැරි මෝඩයෝ" හී පලමු බැචේ සෙට් එක, දෙවන බැචේ සෙට් එක, මම නොකරන ඩිග්‍රි බැචේ සෙට් එක, පාර්ලිමේන්තුවේ පියාගේ මිතුරු කැල සහ නෑදෑයෝ යනාදී නොයෙකුත් පාර්ශව අතර හමුවීම් සඳහා කාලය වෙන්කල යුතුව ඇත. බේරුවල, පානදුර, මොරටුව, ගල්කිස්ස, දෙහිවල, වැල්ලවත්ත යනාදී බීච් වලද, ඇට්ලාන්ටික්, ලෝටස් ලීෆ්, ඇක් ඔපල්, වයිට් හෝස්, ඩාන්ස්කෝ මෙන්ම කුරණ, වත්තල, මීගමු ප්‍රදේශ වල අවන්හල්ද, තවද අමතක නොකරම බැරි වාද්දුව සෙට් වීම් මූලස්ථානයටද යාම් ඊම් නිතර සිදු වුනි.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh5.googleusercontent.com/-oL-HuAIIjK0/TYpO1dL1UVI/AAAAAAAAAkM/9XVwNyw4WEo/s1600/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="132" src="https://lh5.googleusercontent.com/-oL-HuAIIjK0/TYpO1dL1UVI/AAAAAAAAAkM/9XVwNyw4WEo/s400/2.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">අවසානයේ කරපු ලව්, කාපු කෑම, බීපු බීම මෙන්ම ඇවිද්ද මතකයන් දෙකොණින් යාමට වැඩ සිද්ද වී ඇත. සියලු නෝට් ෆොටෝ කොපිය. නිබන්ධන වල ඇති ඉංග්‍රීසි හෝඩිය පමණක් තේරුම් යයි. මෙතුවක් ලියූ විභාග තරමක් ශේප් අතර ඉදිරිය අති භයංකරය. භයට වාක්‍ය අවසන්ය. ඉතිරිව ඇත්තේ කවි පද හතරකි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><blockquote>ප්‍රොජෙක්ට් සබ්මිට්ය, දත කාගෙන කර &nbsp; &nbsp;නා<br />විශයන් භයංකර, තඩි ගිරවුන් දම &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; නා<br />ක්ලාස් කැලේ, මෙඩලය පමණක් ගන් &nbsp; &nbsp; නා<br />කිසිඳු හතුරෙකුට, මෙ'විපතක් නොවෙ &nbsp; &nbsp; නා</blockquote><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">"<b>විකෘති</b>" හී ප්‍රසිද්ධ ගීයකි.</div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-size: large;">විභාගේ තමයි අපේ අභාගේ</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-4402138102033942720?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-61573166170353847522011-02-10T07:00:00.031+05:302011-07-22T11:36:49.448+05:30<div style="text-align: justify;">කොයියෝගේ මිනිත්තු එකොලහ අවසන් අඩියට පැමිණ &nbsp;ඇත. කොට්ටය ඇඳ විට්ටමෙන් උස්ව තබාගෙන අවසන් පිටු දෙකද කියවා හමාර කලෙමි.&nbsp;වෙනදා පුරුදු පරිදි පොත පසෙක තබා සරම ලිහුවද; සිතක් නැත. එයට සිතක් නැත. ඒ පොත නිසාදැයි නොදනිමි. නමුදු මට ගැහැනුන් අප්‍රිය වී නැති බව පමණක් දනිමි. ලොවටම තිබූ එකම එළියද නිවා සිරුර ඇඳෙහි මුදා හලෙමි. හොඳ හුස්ම උගුරු තුනක් නහයෙන් ගිලගත් පසු සිරුර තුල වූ සියලු ජීවී අංශු ඇඳට ලම්බකව සිරුරේ අඩියට වැටෙනු දැණිනි. ඒ ආතල් එක තුල මම බිසී වීමි. එම මොහොත තුල දුරකතනය නාද වීම මට කරදරයකි. දොරට තට්ටු වීම වදයකි. විදුලි විසංදිය මල වදයකි. පැහැදිලි කලහොත් අනෙක් පසට හැරීමටත් නොහැකි තරමට ඒ ආතල් එක තුල මා බිසී වී ඇත.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">පසු දින ඉරිදාවකි මා උදෑසන ඇහැරී ඇත. පාන්දර වැඩි බවක් නොදැනීමම දවසට සුබ ලකුණකි. සුපුරුදු ක්‍රියාව ලෙස කැමරාව සුවෙන්දැයි බැලීමි. අතට ගෙන සකසා එහි සුවඳ බැලීමි. පෙර දින වූ සුවඳම එහි ඉතිරිය. මිදුලේ ගහක් කොලක් නෑරම මතකයට ඇල්ලුවෙමි. කාලය ගෙවීම සහ ලෝකය කැරකීම හේතු ගෙන &nbsp;සෑම රූපයක්ම අනිකට වෙනස්ය. රූපයකට රූපයක් වෙනස් වීමට තවත් උප හේතුද බලපායි. අත් වෙව්ලීම, සුළඟ සහ සෙවනැලි පවා රූපයකට රූපයක් සම නොවීමට උඩ ගෙඩි දෙයි.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TVKMB_4QEWI/AAAAAAAAAjU/vZ1KOhKujeU/s1600/Final.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="77" src="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TVKMB_4QEWI/AAAAAAAAAjU/vZ1KOhKujeU/s400/Final.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: center;"><b>[මේ එක් තත්පරයක් තුල ගත් ඡායාරූප හතරකි(4fps).]</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;">රූපගත භාවනාවක් මා ගිලී ඇත. විටෙක ISO සකසයි. විටෙක ෂටර වේගය බෙහෙවින් අඩු කරයි. කැමරාව තුල විකාර රූප චිත්‍රණය කරයි. එළිමහනක කැමරා භාවනාවක බිසී වී සිටින මට වැස්ස දේව ශාපයකි. තේකක් ගෙන ඉදිරියට එන අම්මා, කැමරාවක් තුල රාජ්‍යයක් තනා සිටින මට පහර එල්ල කරන පරදේසක්ක්කාරයෙකි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">පරිසරයෙන් මුදාහරින දැඩි සීතල හේතුවෙන් රස්නයක දැඩි අවශ්‍යතාවක් නැගින. සිතද ගතද ඉල්ලන්නේ ඇයයි. එහෙත් ඈ දැකීම අපහසුය. රුපියල් විසිපහක දුර ගෙවා යා යුතුය. මා පියන්ද රැකවල්ලා සිටී. සිත් කොනට අනියමී තට්ටු කරන්නට විය. දින දෙකකට පෙර හිතමිතුරු සෙට්වීමක අවශේෂයක් පොත් රාක්කය පිටුපස හිඳ බැලුම් හෙලන්නට විය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TVKP5QX_xgI/AAAAAAAAAjY/LjXuuojdcoM/s1600/DSC00067.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TVKP5QX_xgI/AAAAAAAAAjY/LjXuuojdcoM/s320/DSC00067.jpg" width="198" /></a></div><div style="text-align: justify;">කඩෙන් වැඩමවූ ස්ප්‍රයිට් බාගයක් සමග එකමුතුවූ තවත් ජාති කිහිපයක් මා බිසී කරමින් ඇත. ගිටාර් බඳට වදින තට්ටුවෙන් නැගෙන සිහින් තාලයක් සමග සිරුරද මනසද එක්තැන් කොට සමරන මහා නිදහසට මා වහල් වී සිටිමි. ඇගේ දෙ අතට මැදිව ඇගේ හෘද සඵන්දනය විඳීමේ ආහ්ලාදය මනසේ රූපගත වෙමින් ඇත. මෙකල බාධා නොවිය යුතුයැ. මෙකල බාධා නොකල යුතුයැ. කියවා ඇති ලෙස විඳීම් ඉන්ද්‍රජාලිකය. ඉන්ද්‍රජාලයේ ගිලී ඇති විට කූද්දනු ලැබීම කුපිත කරවයි. මා බිසී වීමට විධි සොයමින් ඇත.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ආදරය සුන්දර වරදක් නොවේ. එය ආශ්වාදනීයය. හේ අත්දැකීම් ගෙන එයි. පෝෂණය කරයි. සතුට දැන්වීමේ උපරිමය මවයි. වැටීම් බිඳීම් පාඩම් කියා දෙයි. ආදරයේ මුල් පාඩම් ජීවිතයේ ඉදිරිය තනයි. ආදරය විඳවිය යුතු නොහේ. ආදරයේ චැප්ටරයන් තුල එකිනෙකට වෙනස් සිහිවටන ඉතිරි කරයි. නාම පද, ක්‍රියාපද, විශේෂණ පද බොහෝමයකි. මා ආදරය නැති කල එය හඹා යයි. ආදරය මත ඇති ගැලපීම් සොයා ඒ සඳහා ජීවත් වෙයි. ආදරයේ සොඳුරුතම අවධියක් මා ගෙවමින් හිඳිමි. ඈ මැණික් සොයයි. විටෙක උණ බලයි. නොයෙකුත් සුරතල් වීම් මැද අප එකිනෙකා කෙරෙහි හැඳිනිමින් සිටිමු. ආදරය තුල අනාගතය, රතිය සහ සමාජය; සකසමින්, පාලනය කරමින් සහ හැඳිනගනිමින් සිටිමු. ඈ හා එක්ව ගොඩනගන ආලය තුල මා බිසී වී ඇත. කෝපය උලුප්පන ඕපාදූප කටවල් මැද අප අපේ ආලයේ කාර්‍යබහුලය. බාධා නොකරනු මැන.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ගීතය. එය රුධිරගතව ඇත. සිතට එකඟ අදහසකට රිද්මය දෙන කනට මිහිරි නද මට අතිශය ගීතවත්ය. විරහවද රසයකි. පෙර කිවූ පරිදි අත්දැකීමකි. ගීත, අත්දැකීම් අවුස්සයි. නෙත් අයවයි. තොල් වියලි කරයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><ul><li><b>උණුහුම මත හෙමිහිට අඩි තිය තිය.. තාලෙට ඇවිදින්නේ ඔබ කොහොමද..</b></li><li><b>පෙනෙයි සඳේ සේයා සඳ පායා.. හද අරං ගියා මගේ රත්තරං මායා..</b></li><li><b>රතු හැට්ටේ පළල් මදි දෙතන පෙනෙන්නට.. තිසරුන් ආසයි මුහුන බලන්නට..</b></li></ul><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මේ සිරිලක වෙනස් තාලවලට, වෙනස් කාණ්ඩ ඔස්සේ එකම වස්තුවක් පිලිබඳ තෙවිදියකට නොහොත් රාමු තුනකින් ගැයෙන ගී තුනකි. ඔබට මේ මත බිසී විය නොහැකිද?</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000;">බිසී වීමෙහි අග්‍රඵලය මුදල් හෝ දහදියම නොවේ. . .</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඒ මාගේ මතයම පමණකි. වෙනස් අදහස් ඇත්නම් දක්වන්න. ජය!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-6157316617035384752?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-18261719862234899472011-01-17T11:38:00.003+05:302011-01-18T00:02:54.575+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/hs046.snc6/167610_1655599562204_1603539584_1521122_4654456_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/hs046.snc6/167610_1655599562204_1603539584_1521122_4654456_n.jpg" width="300" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-size: large;">හැඩවූ විජ්ජුලතාවෝ</span><br /><br />කට්ට කළුවරේ<br />හඳක් බයෙන් වලාකුලක් එක්ක<br />නිදිවදින වෙලේ...<br />මම හැඩ මැව්වා<br />උඹගේ...<br />දඩාං ගාගෙන<br />රටා මවපු<br />විජ්ජුලතාවක් ඇතුලේ...<br /><br /><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-size: large;">ඔබේ ආදරේ</span><br /><br /><b>[තාලය හොයලා දීපු ලිෂාන්ට ස්තුතියි.]</b><br /><br />විඳින පැතුම් සොඳුරු සිතුම්<br />දකිනා සිහිනන් මනරම්<br />බලන බැලුම් නිරන්තරෙන්<br />ඔබ වෙනුවෙන් මා සැමදත්<br /><br />කලෙක වැනුම් සොඳුරු දෙසුම්<br />ආලය වඩවයි තවමත්<br />ඔබත් එක්ක ලොව දකින්න<br />ආසයි මං මේ ලෙදටත්<br /><br />සුදූ මැණිකේ මයේ *****<br />ආදර කම්මැලි නිදිමත<br />ඇහැරි බලන් තවත් වරක්<br />මා ඉත්දැයි ඇඳට යටින්<br /><br />කොට්ටේ බදං තුරුලේ විකං<br />මැණික් හොයං උණත් බලං<br />පොඩි ආදර දඟලනවද?<br />දෙන්න දෙකක් පස්සේ කිරිත්<br /><br /><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #cc0000; font-size: large;">මම වෙමි</span><br /><br />ඔඹේ කඳුල සිනහවක් වන තුරුත්<br />පරාජය ජයග්‍රහනයක් වන තුරුත්<br />ඔබ අසලින් නොසෙල්වෙන එකම මිනිස් පුළුට මම වෙමි.<br /><br />පින්සරු ගැහැනියක්<br />සොඳුරු හදක්<br />සුසුඳු වතකට<br />රෙජිස්ටර් වීමට පොරකන එකම වාසනාවන්තයා මම වෙමි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-1826171986223489947?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-89653270526729570572011-01-07T11:10:00.001+05:302011-01-07T11:15:21.511+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>සරසවි සිසුන් හට ඇමතිය නොවී පමා<br />Army train දුනි ඇසු දුටු පමණටමා<br />සරසවි කෙරෙන් සිප් නගනට ඉන්න තෙමා<br />තුවක්කුවක් ඇල්ලුවාට කරුණ කිමා<br /><br />ගෙඩිය හැටැයි බාගය තිහකට දුන්නා<br />මිල අඩු බිත්තරේ කේරලයෙන් එන්නා<br />කොළඹින් නැවක් හම්බන්තොට වෙත යන්නා<br />තෙල් ගහගෙන ඒ නැව ආපහු එන්නා<br /><br />ගාලු සිරිය රැකගමු පෙම නවතාලා<br />දුමට කොටු දාමු අරක්කු බිමට හලා<br />සුද්දට නැවෙමු රට විනිමය උපදවලා<br />ගොන්නු හිරේ යනවට මැති එරෙහිවෙලා<br /><br />රජයේ පඩිය හරි ගොඩකින් වැඩිවෙන්නා<br />විදුලි බිලත් නොදැනෙන ලෙස උඩ යන්නා<br />ආපහු ටිකක් ජනපති අඩු කරදෙන්නා<br />දෙයියොම බලා අපේ ඇමතිලා රැක දෙන්නා<br /><br /><br />මැරවරයෝ කෙලපු දාට<br />බඩු මිල උඩ ගියපු දාට<br />ලාංකීය සිත් තුල සතුටක් මතුවෙන්නා<br />එවන් අසිරි සිරි දුටු සිත් පිනෙන් පිරෙන්නා<br /><br />සම්බන්ධ ලිපි:<br /><br /><ul><li><a href="http://muchalindha.blogspot.com/2010/02/blog-post.html">නිදහසේ</a></li><li><span class="Apple-style-span" style="color: #fff0e6; font-family: Georgia, Utopia, 'Palatino Linotype', Palatino, serif; font-size: 15px; line-height: 21px;"><a href="http://muchalindha.blogspot.com/2010/01/blog-post_29.html">කුමට මෙරට මැතිවරණය,ඡන්දය සහ ජනපතින්</a></span></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-8965327052672957057?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-78771923932763413622010-12-27T10:23:00.000+05:302010-12-27T10:23:42.786+05:30<div style="text-align: justify;">මා හාන්සි පුටුවේ ඇලවී හිස ඒ මත කුෂන් කැබැල්ලට බර කලෙමි. මහත් සිසිලක් ගත මෙන්ම සිත පුරාද උඩුදුවමින් ඇත. එකල මගේ දෙමව්පියන්ද පැවසූ ලෙසක දරුවන්ගේ විවාහය දෙමව්පියනට කොතරම් අස්වැසිල්ලක්දැයි දැණුනි. මාගේ විවාහයෙන් පසු මාගේ දෙමව්පියන් කෙරෙන් දුටු ඒ සිහිලස මගෙන්ද විහිදෙනු මට දැණිනි. එහෙත් සිතෙහි යම් කුහුලක් දැනෙයි. ඒ කුහුලක්ද? මා සිස්ටම් එක සුණු විසුණු කරන්නට අණුබල දුනිද? මිතුරන් යමක් සිත්හී සඟවා මා සමග සාමීචියේ යෙදෙන්නේද? පියඹගේ මුහුණෙන් යම් උත්තේජිත තිතක් ඉවත්ව ඇති බවක් මා ඇය දෙස බලන සෑම මොහොතකම සිත කියන්නේ ඇයි? මගේ ලේලිය අඩු පාඩුද? නැත. ඇයට දරුවන් වැදිය නොහැකි බවක් වෛද්‍ය පරීක්ෂණ වලින් ඔප්පු වී ඇත්ද? නැත. තිබූ කුහුලද සඟවමින් ඇය ලේලියක ලෙස මා ඍණෙන් ධනට ඇද ඇත.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඒ සොඳුරු ආදරය ජාතියකින් යට නොවී මා පුතුට ලැබෙන අපූරුව මා හට සිහියට නංවන්නේ මා ජීවිතයේ වසත් කාලය නොවෙත්ද? රැකියාවට පිටවන මාඅ පුතුගේ අතක් වට කොට ඇගේ අතින් බදා උරිස්සට බරව තොඳොල් වන්නේ තවත් මොහොතක හෝ ලබන උණුසුම ඇයට මහෝඝයක් බැවින් නොවෙත්ද? මොණර නිලැති සාරියද, එය වට කල රත්‍රන් රේන්ද ගෙත්තමද ඇයගේ දිස්නයට වැඩිමනත් යමක් එක් කලේය. පතිනයක් බවට ආඩම්බරයෙන් ඇයගේ පුළුල් නළල් තලය මත වැජඹෙන රතු තිලකය ඒ ගර්වය මෙන්ම කෙතරම් ප්‍රියයක් සිතට නගනවාද? තබන තබන පියවරක් පාසා සළඹ නගන රාවය ඇය තරුණ ලැසි ගමනට කෙතරම් රිද්මයක් සපයනවාද? ඇගේ වැල ගැහෙන දෙකොපුල්, ඉරියව් සහ සුහදකම් මගින් මතු කරවන ලාලිත්‍ය මින් තිස් සතලිස් වසරකට පෙර මා පියඹගෙන් මා දුටු ඒ සොඳුරු ලාලිත්‍යම නොවේද?&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">දිනෙක උළුවස්සෙන් මිදුල බලා සිටින මට ඉස්තෝප්පුවේ සොඳුරු රූ රටා දකිනු සිත් විය. මා ඒ ක්‍රමයට අනුගත වෙමින් පැවතීම පිලිබඳ මා හද සියුම් සතුටක් මිශ්‍ර වූ චකිතයක්ද ඇති විය. මීලඟ තෛපොංගල් දිනට පුතු අත එම යෝජනාව එක්කර බැලිය යුතුය. මා හට අවැසි දේ කියන්නට තවමත් සිතේ චකිතයක් ඇත. ඇගේ ඇඟිලි තුඩින් පනින පාට කල හාල් පිටි වලින් නැගෙන හැඩ රටා අප නෙතට සොඳුරු දසුනක් මෙන්ම ඈ සිතටද කෙතරම් සිහිලක් උපදවයිද? මදහසක් නගා ඇය මා වෙත පාන ඇඟිලි පුච්චන උළුඳු වඩේ මාගේ රස නහර පිනවන බව මා පෙර සතියේ ලද අත්දැකීමෙන්ම දනිමි. අද උදෑසන ඈ පිළිගැන්වූ පිඟාන මා පිළිගත්තේ එදාට වඩා ගර්වයෙනි. ඈ මා පුතුගේ බිරිඳයි. මාගේ දියණියක් තරමටම කුළුපග සොඳුරු ලේලියයි. දියණියයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ඈ මා පුතු සමග සයනේ සුරතල් වී ලොවට තිළිණ කරන අග්‍රඵලය, මුවින් නගන කිරිකැටි සිනහවක මා දෙමල කම සොයන්නේද? ඒ බිලිඳු කැත කුණු කිසිඳු පැකිලීමකින් තොරව මේ සීයා අත නොගාන්නේද? උප්පැණ්නයේ අග නම මගෙන් පුතුටද, පුතුගෙන් මුණුබුරුටද උරුම වීම මා හට කෙතරම් සතුටක් දනවන්නේද? මාගේ පියාද මේ සතුට විඳීමට සිටියානම් යෙහෙකැයි මට සිතිනි. පොඩ්ඩා විසින් මා හට සීයා කිව්වද, පෙරියප්පා කිව්වද එය මාහට සම සතුටක් කැඳවනු ඇත. මුල නම් සඳහා හුරුබුහුටි සිංහල නමකුත් දෙමල නම් පොඩියකුත් තිබීම ඉතා සුන්දර නොවන්නේද? කුමන නමක් යෙහෙක්දැයි සෙවීමට මා සිත උගහට විය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><ul><li>මිත්‍ර රාජන් ජයවර්ධන</li><li>හිරූ නෙයොමාල් ජයවර්ධන</li><li>රචින්ත ශක්ති ජයවර්ධන</li></ul>පෙරදින අමතකව ඇසුවා සේ "අප්පා ඉප්ප සාප්පාටීංගලා?" යැයි විමසන තෙක් මා ගත හාන්සි පුටුවේම තබා සිටියේය. "තාත්තා දැන් කමුද?" යැයි මෙවර පැණය නැගුනු සොඳුරු සිංහල ඌරුවට මද සිනහවක්ද කට කොනට නගාගෙන මා නැගිට්ටෙමි. ප්‍රියඹද පිටුපසින් විත් මා හා කෑම කාමරය දිහාවට යාමට එක්වූවාය. අතුරුදහන් වූ උත්තේජිත තිත ඇගේ මුහුණේ යලිඳු නැගී තිබුණි.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-7877192393276341362?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-90564206126158542182010-12-17T08:13:00.001+05:302011-02-21T08:22:09.985+05:30<div style="text-align: justify;">මා දවසේ ප්‍රියතම කුල්මත්ම මොහොත ගත කරමින් සිටිමි. බිත්තියේ හරි මැදින් උඩ කොටස ළා කොල පැහැයකි. එහි යට කොටසට ළා නිල් පැහැ ටයිල් අල්ලා ඇත.බිම ක්‍රීම් පැහැති ටයිල් මත මාගේ අඩි සළකුණු රටා මවා ඇත. මෙය මා උපරිම නිහඬ බවකින් සහ සුවඳවත්ව ගත කරන කාලයයි. ඒ ලැවෙන්ඩර් සුවඳ විය යුතු යැයි මා සැක කලෙමි. හැඩ කැටයම් කපා ආලෝකයන් වට කර ඇති මැටි බඳුනෙන් සිවිලිම මත රටා මවා ඇත.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TQn9XIBBaII/AAAAAAAAAh4/8Heq-VSiUq8/s1600/DSC_0871.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TQn9XIBBaII/AAAAAAAAAh4/8Heq-VSiUq8/s320/DSC_0871.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">ජලය ප්‍රවාහයක් මෙන් නොව, සුමට පෘෂ්ඨයක් දිගේ විත් සිහින් හඬක් නංවමින් වැඩිමනත් ජලයට එක්වේ. සැහැල්ලු රිද්මයක් ලබාගනු වස් මා ෂවරය තුල එළි බසිනු තැතනූ ජල බිඳු නිදහස් කලෙමි. හුස්ම ඉහල පහල වැටෙන වාරයක් පාසා ඉන් ශරීරයට ලබා දෙන උත්තේජනය පවා මට දැනෙයි. මෙතුල එතරම් නිස්කලංකය. දැන් මා පිට විය යුතුය. මා <a href="http://muchalindha.blogspot.com/2010/08/blog-post.html">මන්දිරයෙන්</a> එළියට බැසීමි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">දොර හැර නිවසින් එළියට බට මා දෙවරක් නොහැරී යලිඳු කාමරයට දිව ගියෙමි. නැවත මා පැමිණියේ කැමරාව සමගිනි. එසේ සිදු වූයේ මිදුලේ වූ තුරුපත් මත පිණි නිසාවෙනි. තුරුපතක් මත පිණිබිඳක් එවන් හැඩයක් නගනු මා අතිශයින් වින්දෙමි. පිණි බිඳට එබී බැලූ මා එතුලින් දුටු ඡායාරූපය සටහන් කරගැනීමට මාගේ කැමරාව තරම් නොවීය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TFfIabqq6dI/AAAAAAAAAZU/mvJg8lO5q4c/s1600/35768_1419229093090_1603539584_1024132_5799131_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TFfIabqq6dI/AAAAAAAAAZU/mvJg8lO5q4c/s320/35768_1419229093090_1603539584_1024132_5799131_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">කලකට පසු එලිමහනේ ඇඟ සෝදන්නට සිත් විය. ලොකු බාල්දියක වතුර පුරවා, එයින් කුඩා බාල්දියකින් වතුර ඇද ඇඟ සේදුවෙමි. පලමු දිය පහර දෙවුරිස් මත්තේ සිට බිමට වැටීම සිතට ලෝබය ඉපදවීය. එම ස්පර්ෂය මා ගැහැණියගේ ළය මත හිස හොවා ඇගේ දෑතෙන් ලත් රැකවරණයේ සහ උණුසුමේ පහසට පමණක් දෙවනි විය. ජලය අපතේ යමින් ඇත. එහෙත් එය නැවත නැවතත් විඳීමට යමක් ඉතිරි කලේය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs488.snc3/26714_1396598167331_1603539584_971283_2428450_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs488.snc3/26714_1396598167331_1603539584_971283_2428450_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">සරමක් හැඳ මිදුලට බැසීමි. වයස්ගත කොට්ටෝරුවෙකු ගසක් සමග පොරබදනවා විය යුතුය. මන්දයත් ක්ෂණයක් තුල තරුණ කොට්ටෝරු හොටෙන් ඇතිවන ශබ්දය සහ මා දැන් අත්විඳින ශබ්දය අතර වෙනසක් දැණුනි. නැත! හේ මිනිසෙකි. පවුල සහ තමන්ගේ පැවතීම හේතු කොට ගස් කපන්නෙකි. නිල් පැහැ අහස් කැන්වසය මත ඔහු මට චිත්‍රයක් විය.&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TFfIXgwxLuI/AAAAAAAAAZM/mI4tb7hIigw/s1600/35127_1422323170440_1603539584_1031795_7225696_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TFfIXgwxLuI/AAAAAAAAAZM/mI4tb7hIigw/s320/35127_1422323170440_1603539584_1031795_7225696_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">මා කුස්සියට වැදුනෙමි. මේසය මත දිගහැරුනු රතු දැල් මල්ලකි. මා ඒ තුල වූ දෑ මින් පෙරද රස විඳ ඇත. කොටුවේ එය විකුණන්නේ "මිනි මැන්ඩරින්" නමින්ය. ඒ කුඩා ප්‍රමාණයේ දොඩම් ගෙඩියකි.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TQoIyDdL2NI/AAAAAAAAAh8/C7V8JJdF9n4/s1600/DSC_0872.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TQoIyDdL2NI/AAAAAAAAAh8/C7V8JJdF9n4/s320/DSC_0872.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">මා විශාල ප්‍රමාණයේ දොඩම් නොකන මුත් මේවාට ආසාය. පලතුර සුද්ද කර බික් ගැලවීම මා ඉතා ආශාවෙන් කරන්නකි. කනට නෑසුනද මිනි මැන්ඩරින් ගෙඩියක බික දෙකක් ලෙහෙන විට "ශ්‍රීස්" ශබ්දයක් ඇති කරයි. එය මසිතින් ඇතිවන්නක්ද යන්න මා නොදනී. සමහරෙක් මිනි මැන්ඩරින් ගෙඩි වල බික් හී කවරය ඝනය. ඒවා ආහාරයට ගැනීම කුඩා කල බීම පැකට් සිහියට නංවයි. කෙසේවෙතත් මෙය විසින් මා හට විටමින් සී පෝෂණය සහ රස ලබා දීම හැරුණු කොට වැඩ රහිත පැයක කාලයක් ගෙවා දැමීමට උදව් කරයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මා ජීවත් වන්නේ රත්මලාන ගුවන් තොටුපල අසලය. එබැවින් මා කුඩා කල, ගුවන් යානා දකින අන් දරුවන් මෙන් මා කරේ තබාගෙන් ගුවන් යානා පෙන්වීම මාගේ දෙමාපියන්ට නොකල යුතු විය. අපමණ ගුවන් යානා ප්‍රමාණයක් දිනකට දකින බැවින් ඒවායේ ඡායාරූප ගැනීමක්ද මෙතෙක් සිදු නොවිනි. හදිසියේ උපන් සිතුවීල්ලකින් මා ඩිජියද උස්සාගෙන මිදුලට බැස අහස බලා සිටියෙමි. නිවස ඉදිරිපිටින් ඇදුනු කරන්ට් වයර් එක ඡායාරූපයට බාධාවක් නොකරාවි යැයි සිතුවද, එය එසේ නොවීය. සියයට සියයක්ම එය එසේ විය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs181.snc1/6040_1144915555423_1603539584_369631_8345404_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc1/hs181.snc1/6040_1144915555423_1603539584_369631_8345404_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ආහාර වේල් ක්‍රමයට ආහාර ගන්නා සමාජයක, මටද එයට හැඩගැසෙන්නට සිදුව ඇත. නොයෙක්වර, සැඟව ඇති ගති පිටට එන නමුදු මමද වේල් ක්‍රමයට අනුගතව ඇත. ප්‍රධාන ව්‍යාංජන හතරක් තිබුනතර, මට ඉන් දෙකක් සෑහෙනුයේ ඒ මා ප්‍රියතම ඒවා බැවිනි.<span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-decorations-in-effect: underline;"></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TQoRp_t6k6I/AAAAAAAAAiE/RcDF7pPHGrs/s1600/71654_1471418980902_1096459732_31118543_2144564_n.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="190" src="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TQoRp_t6k6I/AAAAAAAAAiE/RcDF7pPHGrs/s320/71654_1471418980902_1096459732_31118543_2144564_n.png" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">ඒ උයන ලද රතු ළුනු සහ පොලොස් ය.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මා නැවතත් මිදුලේය. අම්මා වවන ලද මල් ගස් බොහෝමයක් වූ අතර ලියවැලක් මෙන් ඈරී තිබූ දම් පැහැ ඕකිඩ් රෑන කවදත් දෙවරක් මා හැරී බලවන්නට සමත්ය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/SzhGCvrEEhI/AAAAAAAAANk/9yawj9QY6k0/s1600/Orchid.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="234" src="http://4.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/SzhGCvrEEhI/AAAAAAAAANk/9yawj9QY6k0/s320/Orchid.png" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">නැවතත් පටන්ගත් වැස්ස නිසාවෙන් මා කාමරයට වී සිටි අතර එහි වූ ජනේලයෙන් මට මැද මිදුල සහිත කොටස දිස් විය. එහෙත් එයට සියුම් බාධාවක් වූ අතර, ඒ අනෙකක් නොව මකුළු දැලකි. අපිරිසිදුකමද වාසනාවක් වන්නේ මෙවිටය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/SzhFtRdt16I/AAAAAAAAANc/Mx-b0hGeNbY/s1600/Grill.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="234" src="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/SzhFtRdt16I/AAAAAAAAANc/Mx-b0hGeNbY/s320/Grill.png" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">සවස හයට පමණ වර්ෂාව නැවතුනු අතර , මා යලිඳු මිදුලට බැසීමි. අද සවස හය වෙනදා සවස හයට වඩා කලුවර විය. මේ හිරු බසින ඉම නොවෙත්දෝයි හැඟිනි. එහෙත් එය ස්ථීර කරන්නට හිරු නොසිටි අතර ඉතිරිව තිබුනු නිල් සහ කලු සුසංයෝගය මා සිත් ගත්තේය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/hs200.snc4/38352_1435601462389_1603539584_1062046_1052715_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/hs200.snc4/38352_1435601462389_1603539584_1062046_1052715_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">තවමත් වැස්ස අවසන් නැත. මා උළුවස්සට හේත්තු වී ඈත බලා සිටි අතර වැඩි ඈතක ඇස් නොගොස්ම තවත් දසුනක් ඇසට සමුවිය. ඒ එහා ගෙදර ඉදිරිපිට වූ ලයිට් කණුවයි. තවත් හතට විනාඩි දහයක් පමණ ඇති මුත් මේ ගෙන දුන් කලුවරම එම දර්ශනයට ආශිර්වාදයක් විය.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash2/hs562.ash2/148456_1565184381881_1603539584_1341100_3688300_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash2/hs562.ash2/148456_1565184381881_1603539584_1341100_3688300_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">රාත්‍රී හතකුත් ගණනකට ඉටිපන්දම් අපගේ පිහිටට පැමිණියේ විදුලි විසන්ධිය නිසාවෙනි. දොර හැර තිබූ නිසාවෙන් වැස්සත් සමග පිටතින් පැමිණි සුලං කෝඩෙට ඉටිපන්දම් එළි නළියයි.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/hs366.snc4/44957_1527768966519_1603539584_1276932_2790835_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/hs366.snc4/44957_1527768966519_1603539584_1276932_2790835_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">රාත්‍රී අටහමාරත් පසුව ඇත. රාත්‍රී ආහාරයද ගෙන හමාරය. තවමත් විදුලිය නොමැත. කැමරාවේ බැටරිද ඉතිරිව ඇත. මාගේ ආශාවද පෙරසේම දඟ කරයි. මේ Light Circus නම් වූ සොඳුරු රටාවන්ට වේලාවයි.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TQoYDf6XWSI/AAAAAAAAAiI/II4rRGMnU8A/s1600/37748_1427104449969_1603539584_1040661_1578330_n.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TQoYDf6XWSI/AAAAAAAAAiI/II4rRGMnU8A/s320/37748_1427104449969_1603539584_1040661_1578330_n.png" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><b>එතෙකින් නිමි!</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-9056420612615854218?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-45321210335562334002010-11-26T14:07:00.000+05:302010-12-10T10:16:25.235+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TO9xnyCLQYI/AAAAAAAAAeA/-rXpSFAF91c/s1600/4%25287%2529.jpg.JPEG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TO9xnyCLQYI/AAAAAAAAAeA/-rXpSFAF91c/s320/4%25287%2529.jpg.JPEG" width="200" /></a></div><br />දැන් හවස හයයි. ඇඳේ ඇලවුනේ දෙකයි තිහට උනාට නින්ද ගියේ නෑ. ඇහැ පියවගෙන එයා ගැන හිතුවා. අරයා ගැනත් හිතුවේ නැතුව නෙමෙයි. ඒ අස්සේ මෙයාවත් මතක් උනා. මම නැගිටලා සාලෙට යද්දී මේසේ මැද්දේ ෆ්ලාස්ක් එක තියලා තිබ්බා. අම්මා එහෙම තියලා යන්නේ මට තේක අමතක වෙනවට. "<b>අද තනියම හින්දා වෙන්නැති</b>", මෙච්චර වෙලාවක් මට නින්ද නොයන්න හේතුව හොයපු හිත කිව්වා. ඒ අඩහඳයද දන්නෙත් නෑ. සමහරවිට මගේ නිවුන්නා මගේ ඇතුලෙම ඉන්න නිසා වෙන්නැති මගේ මල්ලි ජීවයක් නැතුව උපන්නේ. බණ අහන්න ගෙදර මිනිස්සු ඔක්කොම ගියපු හින්දා රෑ දහය විතර වෙනකන් මොනවා කරනවද කියලා හිත හිත අම්මා හදලා ගිය කිරි තේක කෝප්පෙට වක්කලා. අම්මා ඒ විදියට කිරිතේක හදන්නේ මට විතරයි. කහට වැඩියෙන්, පිටියි සීනියි අඩුවෙන් තියෙන කිරිතේක අතේ තියෙද්දිත් මගේ කටට කෙල ඉනුවා.<br /><br /><br />පුරුදු විදියටම මම ඉස්සරහා දත් පේලි දෙක තද කරගත්තා. තොල් ලොකුවට ඇරලා තේ ටික දත් මූට්ටු වෙච්ච තැන් වලින් ඇතුලට යැව්වා. ඒක තමයි මම මෙතුවක් හොයාගත්තු හොඳම රසම තේ බොන විදිහ. ඒ අස්සේ ගේට්ටුවට තට්ටු කරන සද්දයක් ඇහුනා. හරි හෙමීට තට්ටු කලේ; මම ගේට්ටුවත් ඇරගෙන ගියා ඒ කීර්ති අන්කල්. ගේට්ටුවට උඩින් වවපු හාතවාරිය වැලේ කටු අත්තක්&nbsp;මගේ නළලේ ඇනුනා. ඒ කීර්ති අන්කල්. හන්දියේ තැඹිලි විකුණන මනුස්සයා.<br /><br /><blockquote><b>අහ් පුතා. . . මේ බුලත් වල සල්ලි ගෙනාවා. බුලත් අත් දහනමයක් තිබ්බා. අත් දෙකක විතර බුලත් විසි කරන්නත් උනා. මෙතන තුන්සියාසූවක් තියෙනවා. මේක තාත්තට දීලා කියන්න අනිත් ටික කඩන්න මම බදාදට එන්නං කියලා.</b></blockquote><blockquote><b>හරි අන්කල්</b></blockquote>ඒ කිව්වේ අපේ අම්මයි තාත්තයි හිටවපු බුලත් වැල් දෙකෙන් විකුණන බුලත් ගැන. ඒ සල්ලි අම්මා වෙන්කලේ පන්සල් වැඩ වලට. මම ඒවට පිං අතේ වැඩ කියන්න අකමැතියි. ඒවා පන්සල් වැඩ. පඬුරු දාන්න, තෙල් මල් ගන්න. වගේ දේ වලට. අපි ඒවා විකුණුවේ කීර්ති අන්කල්ට. නැති තැන තැඹිලි කීර්ති. තැඹිලි කීර්ති තමයි හන්දියේ තැඹිලියි, බුලතුයි විකුණුවේ. අසාධාරණයක් නැති හොඳ මිනිහෙක්. හැබැයි මම ඒ මනුස්සයට වෙන එක අසාධාරණයක් ගැන දුක් උනා.<br /><blockquote><br /></blockquote><blockquote>*****************************************************************</blockquote>මනුස්සයා නැහිලා නැහිලා සල්ලි හෙව්වේ පුතෙකුගෙනුයි දුවෙකුගෙනුයි ගෑනියෙකුගෙනුයි පිරිච්ච පවුලකට. තැඹිලි කීර්තිගේ දුවයි ගෑනියි මම කලින් ඉඳන් දැනන් හිටියා. හැමදාම උදේට තැඹිලි කීර්තිගේ එහා පැත්තේ කැඳ පොට් එක කලේ තැඹිලි කීර්තිගේ නෝනා. මම දුවව දැනගත්තේ මම උදේ බස් එකට නගින්න ඉන්නකොට කොන්ඩ කරල් දෙක ගොතපු ඉස්කෝල කෙල්ලෙක් තැඹිලි කීර්තිගේ ගෑනිගෙන් කැඳ එකක් බීලා තැඹිලි කීර්තිටත්, ගෑනිටත් වැඳලා යනවා මම පලවෙනියට දැක්ක දවසේ. ඒත් මම පුතෙක්ව නං දැකලා තිබ්බේ නෑ.<br /><br />මේ මම එන්.අයි.බී.එම් එකෙන් කලින් ආව දවසක්. දෙකයි තිහ වෙද්දිම ගොළුමඩම හන්දියට බැහැලා හිටියා. පුරුදු රුපියල් විස්ස පර්ස් එකෙන් අරගෙන මම තැඹිලි කීර්තිගේ කරත්ත කඩේට ලං කලා. මම ලී තට්ටුව උඩින් විස්ස තියන්නත් කලීන් තැඹිලි කීර්ති මෝරපු නැති තැඹිලි ගෙඩියක කට කපලා අතට දුන්නා. මම පුරුදු විදියටම තනි අත පටලෝලා තැඹිලි ගෙඩිය මූන උඩ තියාගත්තත් ආපහු එකපාරටම බිම බැලුනේ තැඹිලි ගෙඩිය ඉස්මත්තෙන් ඉර එළිය මූනට ආපු නිසා. ඒ වෙද්දි දිලිසෙන බාච්චු ටී ෂර්ට් එකක් ගහලා කොල්ලෙක් ඇවිත් තැඹිලි ගෙඩියක් ඉල්ලුවා. මට සතුටුත් හිතුනා රැප් අහන කොල්ලොත් තැඹිලි බොන එකට. ඒ කොල්ලා තැඹිලි ගෙඩියකුත් බීලා තැඹිලි කීර්තිගෙන්ම රුපියල් දෙසීයකුත් අරගෙන යන දිහා මම බලන් හිටපු නිසා "<b>ඒ මගේ පුතා</b>" කියලා තැඹිලි කීර්ති අමාරුවෙන් වගේ කිව්වා.<br /><br /><br /><blockquote><b>එයා මට පිට මිනිස්සු ඉන්න තැන කතා කරන්න කැමති නෑ පුතේ. දන්නැද්ද දැන් කාලේ ළමයි හැදෙන හැටි..</b> </blockquote>&nbsp;කියලා පැහැදිලි කරපු ටිකට මට ඒ වෙලාවේ කියවුනේ "<b>හ්ම්ම්"</b> කියලා විතරද කොහෙද.<br /><br />මේ වෙනකොට බුලත් කීර්ති ගිහින් තිබුනා. මම ආපහු ගෙට යන්න හැරුනා. හාතවාරිය අත්ත ආපහු මගේ නළල හීරුවා. මම මිදුලට අඩිය තියලා ගේට්ටුව වහගත්තා. මම හිතන්නේ ඒ වෙනකොටත් <b>කීර්ති අන්කල්</b> හන්දියට ගිහින් ඇති.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-4532121033556233400?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-43976891459202113052010-11-22T15:18:00.000+05:302010-11-23T08:57:34.652+05:30<b>චොකලට් බිස්කට් මැද්දට හෙයා ජෙල් යොදා ආහාරයට ගෙන කටෙහි ඉතිරි වූ ජෙල් තට්ටු කොරෙක්ස් ඩී වලින් බඩ තුලට සෝදා හැර අතුරුපසට හාන්ස් ටිකක් තොල් වැටියේ තබාගෙන දේශානුරාගය සිත්හී උපදවා කියවනු මැනවි!</b><br /><b><br /></b><br />හවස හයටද පාන්දරටද පිරිත් අහන, කොටට ඇඳගත්තු බඩු උදේ පාන්දරට ටීවී එකේ ආයුභෝවණ් කියන දේශීයත්වයෙන් පිරිච්ච රටක කඩයකට වැද කන්නට ඉඹුල් කිරිබත්, වැලි තලප, අග්ගලා සෙවූ කලෙක. . . කොටුවට රුපියල් තිහක් ගාල්ල පැත්තට දුරින් තියෙන කඩවලත් පිරී තිබුනේ ඔම්ලට් බන් සහ චිකන් පේස්ට්‍රිය. මා පලමු වරට ඉඹුල් කිරිබත් කෑවේ මාගේ ගම වෙච්ච දෙනියායේදීය. සීනිසම්බෝලද, පැනි පොල්ද දමා දෙවිදියකට අපේ නැන්දා විසින් සාදා තිබූ ඒවා තරම් තවත් කෑමක් එදා මට නොමැති විය. එසේ වූයේ මා දේශීයත්වය අගය කරන්නෙකු නොව සිතට සරිලන්න අගයන්නෙකු බැවිනි. ඕනෑම මිනිසෙකුට තම දේශය සහ ඒ දේශීයත්ව පිලිබඳ ආඩම්බරයක් තිබිය යුතු නමුදු එය හත්පොලේ ගාගත යුතු නැත. තමන්ගේ අවශ්‍යතාවයට සරිලන විකල්ප දේශීයව ගොඩ නැගී ඇත්නම් යමෙකු ඒ කරා යා යුතු නමුදු දේශීයත්වය කරේ තබාගෙන වලේ වැටිය යුතු නැත.<br /><br />කොන්ඩම් උදාහරණයක් වශයෙන් ගත්කල, ශ්‍රී ලංකාවේ නිෂ්පාදිත ආරක්ෂක උපත් පාලන ක්‍රමයක් නොමැතිනම් ඒ සඳහා අප විදේශීය නිෂ්පාදිතයක් භාවිතා කල යුතුය. මන්දයත් දේශීය නිෂ්පාදන කර ගසා ඒ තුල ඒඩ්ස් පිළිලයක් කරගත නොහැකි නිසාවෙනි. නොමැතිනම් අවුරුදු විස්සේදී ළමයෙකුත් සමග අවුරුදු තිහක ගැහැනියක් බාර ගත නොහැකි බැවිනි. මා කොන්ඩම් උදාහරණයකට පමණක් ගෙනහැර පෑ බැවින්, ලංකාවේ නිෂ්පාදිත කොන්ඩම් ගැන අදහස් තීරුවේ නිෂ්ඵල දේශන දී පිම්පියෙකු තත්වයට ඇද නොවැටීමට වග බලාගන්න.<br /><br />එකල චමින්ද වාස් බෝලය දැමීමට පෙර හත් අට වරක් කලිසමේ බෝලය උලන බැවින්, මමද හත අට වසරේ ක්‍රිකට් ගසද්දී ටෙනිස් බෝලය තුන් හතර වරක් උලා එල්ල කල අතර එහෙ දෝලනයක් නොතිබිනි. එහෙත් අතිවිශිෂ්ඨ චමින්ද වාස් ආකාරයෙන් බෝල දැම්මා යැයි සිතා මා වාස් උස්මූර්තියට පත්විය. දැනුදු ශ්‍රී ලාංකීය රැප් කලාවේ සිදුවන්නේ එය වන අතර, අන්තර්ජාතික මට්ටමේ රැප් සංගීතකරුවන් අඳින පලඳින ආකාරයට ඇඳ, ඔවුන් ආකාරයට ඇඟිලි සකසා මෙලෝ රහක් නැති කුණුහරුප තොගයක් ඉරාජ් ප්‍රමුඛ ලංකාවේ අනෙකුත් සිපයි කණ්ඩායම් මෙරට සංගීත ක්ෂේත්‍රයට දායාද කරමින් සිටියි.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TOlKthg315I/AAAAAAAAAd8/z37_rxws2mk/s1600/n22920775748_843778_4568.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TOlKthg315I/AAAAAAAAAd8/z37_rxws2mk/s320/n22920775748_843778_4568.jpg" width="320" /></a></div><br />එයට වරදක් නොකිව හැක්කේ මේ ගොලහන්ත ජාතිය සොයන්නේ වින්දනයක් නොව ඇමරිකන් උස්මූර්තියට පත්වීමක් පමණක් බැවිනි. උන්ට ඇමරිකාවට සාපේක්ෂව දළ ජාතික නිෂ්පාදිතය වැඩිකරගැනීමට උවමනාවක් නැත.<br /><br /><br />එසේ ගත්කල සලකා බැලිය යුතු දේශීයත්ව ඉදිම්මවීම් තවත් ඇත.<br /><div><ul><li></li><li>කැසිනෝ සූදුව නීතිගත වන රටේ, මළ ගෙවල් වල හීනියට තෙල් අංශයකුත් එක්ක යන බූරු පැදුර නීත්‍යානුකූල විය යුතුය.</li><li></li><li>A. සුනීත හිමි, B. සෝභිත හිමි සමග එක්ව ඇබ්බැහිය නවත්වන, කොටලා පැනපු එවුන් ගෙන්වන, කැඩිච්ච පෙට්ටි රීකන්ඩිෂන් කරන රටක මදක් පාවිච්චියට අබිං පොට්ද, මසාජ් සෙන්ටර් ද, ග්‍රාම සේවා වසමකට එක බැගින් ඉදි කල යුතුය.</li><li></li><li>විශේෂ අවස්තාවකදී පොඩ්ඩක් ගැනීම අනුමත කරන පුරාවිද්‍යා සුවාමීන් ඉන්න රටක වෙල් ෆැන්ටා නොහොත් සුදුවා නීතිගත විය යුතුය.</li><li>පෙට්ටි කඩාගත් සුද්දියන්ගේ පෙට්ටි ආපහු කැඩේයැයි බියෙන් ගාල්ලෙන් පෙම්වතුන් දුරු කරන උරුමයක් ඇති රටක, පත්තිනි විදෙශිකයන්ට නොපෙනෙන්ට පෙම්වතුන්ට නොමිලේ රිංගන්න තැන් පිහිටුවිය යුතුය.</li></ul>සංස්කෘතික ඇමතිතුමනි, මේ ඔබේ අවධානය පිණිසයි!</div><div><ul><li></li><li>පත්තරේට මූනු දමා දේශීය වෙසඟනන් අල්ලන රටක , කොටු කාමරයක තනිව රැය ගෙවන පිරිමියෙකුට ස්වයං වින්දනය සඳහා නෝටි ඇමරිකාවට සරිලන දේශීය විකල්පයක් සාදා දෙනු මැනවි.</li><li></li><li>Iraj with ILL Noize සහ Fill-Tලට Fansලා වැඩිවන යුගයක "ස" ප්‍රසංගයට, "ශ්වේත රාත්‍රිය" ටද බලෙන් හෝ රසික පිරිසක් අද්දවා දෙනු මැනවි.</li><li>ලණුව පැන්නූ විට හෝ පොලු කැඩුනු විට ගජගා වයා කස්තිරම් අල්ලවන වෙස් Cheer Leadersලා වෙනුවට, පනින රිලව් කිහිප දෙනෙකු වත් ආදේශ කරනු මැනවි.</li></ul></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-4397689145920211305?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-63153386133249298882010-11-09T18:27:00.000+05:302010-11-09T20:34:57.801+05:30අමරදේවයන්ගේ මා වවුලන් ගීතය දෙකන් තුල දෙදරයි. තවමත් මා බොරැල්ලෙන් නැගි ගමන්මය. අතක් දිගුකරන් චම්ලි අයියා එහෙමත් නැත්තන් එකසිය පනස් හතරේ හිතවත් කොන්දයියා බෙරිහන් දෙනු පෙනේ. එහෙත් බෙරිහන් දෙනු නො ඇසේ. දෙකන් මෙන්ම සිතද මා වවුලන් හී අරුතට යොමුවී ඇත. එය ලීවේ කවුදැයි මා අසා නැත. අසා තිබුනද මේ වෙලාවේ මතක් වන්නේද නැත. එය පෞද්ගලික අත්දැකීමක් නම් අවම වශයෙන් රචකයාට ඈතකට ගොස් පාළුව දැනෙන්නට සහෝදරයෙකු හිඳ ඇත. එහෙමකටවත් මොකෙක්වත් නැති මම එය මෙතරම් විඳින්නේ ඇයි දැයි තවමත් සිතට නො ඒ. එතෙකුත් නොදැණුනු විඳීම තේරුම් ගියේ බසය තුම්මුල්ල ලක්සල පසු කරද්දීය. ඒ මටද උන්නු මලයා මීට දවස් සම්පූර්ණ නැතත් අවුරුදු විස්සකට පෙර ජනක මහබෙල්ලනට අනුව මහ දුරක ගියේය.<br /><div><br /></div><div><blockquote style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"> ම</span>හ</blockquote><blockquote style="text-align: center;">දු<span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">ර</span> </blockquote><blockquote style="text-align: center;">ය<span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">න</span></blockquote><blockquote style="text-align: center;">ක<span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">ය</span></blockquote>අතේ වැඩිපුර සල්ලි ගැවසෙන දවසක පිටකට ගොස් කන්න බොන්නට ලිෂාන් ට ලොකු අයියෙකු ඇත. එසේ ගොස් නැවත නිවෙස්ගත වන විට රැගෙන එන දේ සොයා බලන්නට නංගියෙකු ලිෂාන්ට ඇත. ජංගමයට මුහුණ ඔබා සිටින කලක එයට ඔලුව ඔබා ඕපදූප සොයන්නට විසල්ට අක්කෙකු ඇත. කල කී දෑ සොයන්නට, බැණුම් අසන්නට, අතේ එල්ලී ෆොටෝවකට සිටින්නට ලසිතටද නංගියෙකු ඇත. කුඩාකල සිනාසෙමින් අඬමින්ද, වැඩිහිටි කල එකමුතුවෙන්ද ඉන්නට මෙන්ම කඳුළු උනන බ්ලොග් පුරවන්නට සුභාෂ් අයියට නංගිලා අක්කලා ඇත. තමන්ගේ වැරදි තුරුම්පු ලෙස තබාගෙන අවශ්‍ය කලට ප්‍රයෝජනයට ගන්නා මල්ලියෙකු සිටින බැවින් ගයාන් හැම විටම පරෙස්සම් විය. බසය වැල්ලවත්තේ නවතා ඇත.<br /><br />ලඟක නැති කල මුන් හට දුක දැනුනද, දුටු කලෙක එම සතුට එසේම දෙගුණ තෙගුණ වන බැවින් උන් මා අතර වෙනසක් ඇත. මා හට "අ"යන්නක් නොතේරෙන කලෙක ඉපදී අඬන්නත් පෙර මිය ගිය මාගේ සහෝදරයා දුක දනවන්නේ වෙනකෙකුට නොවූ විලසිනි. වෙනකෙකුට මෙන් නොව මහ දුරක ගොස් සිටින ඔහුට කතා කිරීමට උපාංගයක් තවම සාදා නැත. කලක් ජීවත් වූවෙකු මෙන් නොව ඔහුගේ මතකයක් ඉතිරිව නැත. ඔහුගේ අහිමි වීමට වගකියන්නට එකෙකු නැත. අම්මාත් තාත්තාත් ඔහු ගැන මතකයක් අවදි කරන්නට කැමති නැත. ඔවුනටද අවදි කරන්නට ඒ හැටි මතකයක් නැත. ඒ ගැන ඇසීමද ඔවුන්ගේ සිතට දුකක් දනවනවා ඇත. තමන් තුල හැදී, තමන් තුල දඟ කල කිරි කැටියාගේ ජීවය දැකීමට මාගේ අම්මාට නොහැකි විය. තමන් ජාතක කල දෙවැනි ජීවියා හඬනු අසන්නට මාගේ තාත්තාට නොහැකි විය. ඉදින් මට ඔවුන්ගෙන් ඒ ගැන ඇසිය නොහැක. තවමත් මා දෙහිවලය. දැන් දෙකන් පුරවන්නේ වොලී බැස්ටියන්ගේ "අයිරින් ජොසපින්" ය. ඌ සිටියා නම් මා මෙන් ඌද මෙයට ආසා වනු ඇත. අම්මත් තාත්තාත් ගෙදර නැති කලෙක බියරයක් අත ලඟ තබාගෙන, ඌ අතට බොන්ගෝව දී මට අයිරින් ජොසපින් හඬ තලන්නට තිබිණි. මට අයිරින් ජොසපින් හී වචන පාඩම් අතර, මා හට බොන්ගෝවක්ද ඇත. අම්මත් තාත්තාත් ගෙදර නැති වෙලාවල් එමටව එලඹෙන අතර බියර් යනු සපයා ගත හැකි දෙයකි. ඒත් ඌ අඩුවක් වී ඇත. ඌ අඩුවක් වනු ඇත.<br /><br />මා හට ආලපුරන්නට ආදරවන්තියක් ඇත. මිතුරන්ද බොහෝ ඇත. නිවෙස් අවට මිතුරන් ඇත. ආගිය තැන් වල මිතුරන් ඇත. පාසල් මිතුරන් එමටය. එයිනුත් කල්ලි ගැසුනු මිතුරන් සත් දෙනෙකුද ඇත. අන්තර්ජාලයේද මිතුරන් එමටය. එයිනුත් සැමදා සෙට් වෙන පුලුවන් සැමවිට කතා බහ කරන සෙට් එකක් ඇත. අනන්ත නෑදෑ කන්දරාවක් ඇත. එහෙත් ඌ නැත. ඌ කොහේ හෝ ඉපදී වන්නට හැක. ඌ මට මුනගැසෙනවාද විය හැක. මුනගැසුනත් වැඩක් නැත. ඒ ඌ නොවන බැවිනි. ඌ පෙර ආත්මයේවත් මා ගැන අසා නැත. ඌ නොආ අඩුව දරුණුව විඳින අයියෙකු ඌට සිටින බව ඌ නොදන්නවා ඇත. මා ඌ දැක නැති මුත් සිටියා යැයි අසා ඇත. එහෙත් ඌ එසේ අසා නැත. රත්මලාන ගුවන් තොටුපල පසුවන බැවින් මා බසයෙන් බැසිය යුතුව ඇත. ඌ මා අසලකම සිටිනවා විය හැක. සින්දු ගොඩේ සින්දු තවමත් ඔහේ වැයෙන අතර ඒ ගැන සොයන්නට මේ පැයක ගමනේ මට නොහැකි විය. මා බසයෙන් බැසීමි.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-6315338613324929888?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-23155635249770054552010-10-15T09:20:00.000+05:302010-10-16T20:57:47.551+05:30කතා කිරීමට අවැසි වූයේ සිංහල ගීතයට කෙල වන ආකාරය සහ මා අතිශයින් රස විඳින සහ ආශා කරන සැබෑ මානුෂීය හැඟුමින් සහ රසයෙන් පිරි බයිලා ප්‍රමුඛව ලාංකීය පෙරේරා වරුන්ගේ සංගීතය පිළිබඳවයි.<br /><br />මාතෘකාවට බයිලා ප්‍රමුඛ වුවද පෙරේරා අනු කොටසක් වුවද බයිලාවට නැති අතිශය සුන්දර කළාකරුවෙකු සිහියට නැගෙන්නේ එතෙක් මෙතෙක් සහ මා මියෙන තෙක් මා ප්‍රියතම ගායක ම'වින් පෙරේරා ය. මෙම ලිපියේ පලමු කොටස මොහුගෙන් පුරවන්නට සිත් වූයේ, පෙර දින මා කැමතිම ගීත එක ගොණුවකට ගෙන ඒමට යෑමේදී "<b>ම'වින් පෙරේරා</b>" නැමති ෆෝල්ඩරය තුල මා පත්වූ අසීරුවයි. ආදරේ රන් බිඟුන් නැසූ, අකුරු සතරකින්, දියළුම දිය ඇලි, කතරක තනිවී, මා සනසා, මේ නගරය, ඔබ දේදුන්න ආකාසයේ, රන් මීවිත පුරවා... වැනි සියල්ල එක්වර පැනනැග මා ප්‍රියතම ෆෝල්ඩරයට පැනීමට උත්සුක විය. එකෙකුගෙන් අනිකාට තම ප්‍රියතම ගායකයා බොහෝවිට වෙනස් වන අතර මා පෙරද අත්විඳි පරිදි <b>කපුගේ</b> සහ ම'වින් ඒ සැවොම අතර වැඩි ප්‍රතිශතයකින් සිත් විය. මා දැනට අවුරුද්දක පමන කාලයේ සිට ප්‍රියතම ගීය තත්වයා තබා ඇති ගීත අතර අකුරු සතරකින් මුල් තැන රැඳී සිටී.<br /><br /><br /><b>""ආ"යන්නෙන් මා පැතු ආදරේ</b><br /><b>"ද"යනු ගිනි තියාලා දව දවා ගින්දරේ</b><br /><b>"ර"යනු රළු බැවින් සවන් යුග වසා</b><br /><b>"ය"යනින් කීවේ යන්න ඔබ හැරා</b><br /><b><br /></b><br /><b>"වි"යනු වියෝගේ මැව්වා සිතේ</b><br /><b>"වා"යනු වාවන්නට පෙලඹුවා නිරතුරේ</b><br /><b>"හ"යනු හසරැලී නගන්නෙමි කියා</b><br /><b>"ය"යනින් යලි කීවේ එන්න ඔබ කරා"</b><br /><br /><br />බයිලාව තුලට ලිපිය හැරවීමට පෙර තවත් දෙදෙනෙකු මතක් කල යුතුව ඇත. ඒ අනිත් පෙරලි කල පෙරේරාවන් යුගලයයි. ඒ ජිප්සීස් සුනිල් සහ මේරියන්ස් නලීන් ය. මා දෙවනියට ආසාම කරන පිය ගුණ ගීය බොහෝවෙකු රස්තියාදු යැයි කියන සුනිල්ගේ "තාත්තා මට ඇනපු ටොක්කයි".<br /><br /><b>සුනිල් පෙරේරා</b>, "සයිමා කට් වෙලා" සහ "ගිණි අඟුරු ගොඩේ" මා ප්‍රධාන වශයෙන්ම ආශා කරන සුනිල් පෙරේරා ගී යුගලයයි. බටහිර සංගීතය දැඩි හිතට වදින පිරිමි කටහඬකින් සහ තාලයකින් ගයනා සුනිල් පෙරේරා නොහොත් සුනිල් අයියා මේවායේ බටහිර ඌරුව අසන්නාට අමතක කරවයි. කළාකරුවෙකු සතුවිය යුතු නිහතමානී ගතිගුණ මෙන්ම සෘජු සහ අවංක අදහස් ඔහුගේ ගී කෘති තුල මෙන්ම සජීව සංවාද තුලද පැන නගින තර්ක තුලිනුත් ඔප්පු වේ.<br /><br /><b>නලින් පෙරේරා</b>, අතිශය අමුවෙන් කතා කරන්නෙකු සහ අති සුන්දර තනු නිර්මාණකරුවෙකු මෙන්ම වසර විස්සක් වන මේරියන්ස් නම් මහා පවුලේ මූලිකයාද වේ. අංජලීකා, මුදුකෝමල ගෑණු ළමයිනේ, මරියසිලෝ, ආලේ සුන්දරයි සුන්දරී, සඳළු තලේ... එකකට එකක් බෙදිය නොහැකි සුන්දරත්වය, සොඳුරු ස්ත්‍රී රුව. . .<br /><br /><b>"බෝර්ච්චි හැට්ට දාලා</b><br /><b>ඇට මාල කොට්ට බැඳලා</b><br /><b>කම්බාය වටොර හැඩලා</b><br /><b>යන උජාරු නලවාලා"</b><br /><br />සංගීතය, කැපිලි, කුණු කතා, සල්ලි, සම්මාන, ගැරහිලි, විචාර, චරිත සහතික මැද පෙරේරා තුන් හවුල නොසැලී ස්ථාවරව සිටී.<br /><br />අවසන ලිපියේ බයිලා කොටසට එළඹිය යුතුව ඇත. <b>වොලී බැස්ටියන්, ඇන්ටන් ජෝන්ස්, එම්. එස්. ෆර්නෑන්ඩු, සුනිල් පෙරේරා, නිහාල් නෙල්සන්</b> ගෙන් පසු ලංකාවේ බයිලා කලාව <b>ලහිරු පෙරේරාට</b> දිය යුතුද?<br /><br />යන්න පලමුව ඇසීමට ඇති ප්‍රශ්නයයි. ඉහත පලමුව සඳහන් කල ශ්‍රේෂ්ඨයින් පස් දෙනා බයිලාව තුලින් ඉතිරි කල අර්ථ තාල සෘංගාරය කොපමණද?<br /><br /><b>"මාගේ අවසාන මොහොත වෙලාවේ</b><br /><b>නාදේ කුමටද බට නලාවේ</b><br /><b>හමුවෙමූ අපි දෙන්නා ස්වර්ගේ</b><br /><b>වියෝලේ වියෝලේ මාගේ"</b><br />-වොලී බැස්ටියන්-<br /><br /><b>"රම්‍ය මනහර දලදා මැදුරේ</b><br /><b>අපි යමුකෝ සුමිතුර බලන්න නුවර පෙරහැරේ"</b><br />-ඇන්ටන් ජෝන්ස්-<br /><br /><b>"මුතු මැනික් ආදරේ නොවේ</b><br /><b>මිල මුදල් ආදරේ නොවේ</b><br /><b>ආදරේ මෙතරම් බාල නොවේ</b><br /><b>ඔයා දන්නේ නෑ"</b><br />-එම්. එස්. ෆර්නෑන්ඩු-<br /><br /><b>"ගිනි අඟුරු ගොඩේ පිච්චෙන රතු අමු මස් සුවඳට</b><br /><b>සැර බෝතල් වීදුරු ගැටෙනා කිරි කිරි සද්දෙට</b><br /><b>සුදු වැල්ල දිගේ දිග ඇදිලා කැමති හැටියට</b><br /><b>අපි එළි වෙනකන් බජව් දැම්මා හිතේ ජොලියට"</b><br />-සුනිල් පෙරේරා-<br /><br /><b>"දන්නවා ගේමේ වතගොත</b><br /><b>හරියට ජෙමා හිතවත</b><br /><b>කවදාවත් පැරදිලා නැත</b><br /><b><br /></b><br /><b>බූරුවා කුට්ටමේ පොත</b><br /><b>තෝ මට පරාජය නැත</b><br /><b>ගහන එවුන්ටයි හතේ හත"</b><br />-නිහාල් නෙල්සන්-<br /><br />ඉහත බයිලා පහට සම කරන්නට බයිලාව මෙකල බිහිවී ඇත්දැයි සිතිය යුතුව ඇත. එය රම්බරීට හෝ එය කියන එකාගේ රට කජ්ජට සමාන වන්නේද නොවන්නේද යන්න ඔබට බාරය. තවද ඇල්බම් එකට සින්දු මදි වෙච්ච පිණි<b>බාතිය සන්තුෂ්</b>ඨිය වැන්නන්ට රීමිx කරන්නට ගත්තු සින්දු හිට් වෙන ලෝකෙක මෙව්වාට වන සෙතකුත් නැත. <b>මින්පසු "බයිලා ගහන්නෙපා යකෝ" යැයි යමෙකුට දෙසන්නට පෙර දෙවරක් සිතන්න. මෙහෙව් ශ්‍රේෂ්ඨ බයිලාව වෙනුවෙන් කරන පුංචි ඉල්ලීමකි!</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-2315563524977005455?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-2631726434198301582010-09-29T05:42:00.000+05:302010-09-29T17:54:24.122+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TKKDMEiieZI/AAAAAAAAAdE/sZEv0cvKEvY/s1600/39344_1451306655009_1603539584_1106393_4604585_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TKKDMEiieZI/AAAAAAAAAdE/sZEv0cvKEvY/s320/39344_1451306655009_1603539584_1106393_4604585_n.jpg" width="320" /></a></div><br />කියපු වැරදි වගේම නොකියපු වැරදිත් තොගයක් තියෙන මිනිහෙක් මම. නොකියපු වැරදි නොකියපු කැටගරියෙම තියෙන්නේ මතක් කරන්න, ඒ ගැන කතා කරන්න අකමැතිවට මිසක් හංගන්න ඕනවට නෙමෙයි.හිතන් හිටියා මේ ගැන ලියන්න බ්ලොග් එකක්. ඒක කවි සෙට් එකක් කරනවද, කතාවක් කරනවද කියලා හිත දෙගිඩියාවෙන් තාමත්. මෙතන ඉඳන් ලියවෙන්නේ හිතේ තියෙන ටික තමයි කතාවෙනුත් කවියෙනුත්.<br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">මම තාමත් මතක් කරනවා. . .</span><br /><br />මිනිස්සුන්ගේ පොරත්වයට අපි හිනා වෙච්ච හැටි<br /><br />අපේ ලැජ්ජාවක් නැතිකමට මිනිස්සු හිනාවෙච්ච හැටි<br /><br />කොල හැලිච්ච ගස් වල ලස්සන විඳපු හැටි<br /><br />මූදු රළක් උඩ නගින හැටි බලන්න වරු ගානක් අපි මානගෙන හිටපු හැටි<br /><br />සූස් සූස් ගගා දැවිල්ල කාපු හැටි<br /><br />රබර් කුට්ටං, කිළුටු ඩෙනිම් දාගෙන ලොකු රෙස්ටූරන්ට් වලින් කාපු හැටි<br /><br />විසි පහේ ටිකට් දෙකකට මියුසියම් එක ඇතුලේ පිළිම වලට මුවාවෙච්ච හැටි<br /><br />පාක් ඇතුලේ විසිල් වලින් බේරිච්ච හැටි<br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">කොටින්ම අද මෙහෙම දෙයක් කියන්න ඕන උනේ "ඈ"ත් "මා"ත් "අපි" වෙලා අවුරුද්දක් අදට. මම ආසා කරා. . .</span><br /><br />ඒ සිම්පල් විදිහට<br /><br />ඇඟට වඩා බර බඩු මුට්ටු අතේ පයේ නැති එකට<br /><br />සත්තුන්ට තිබිච්ච ආදරේට<br /><br />පොත් වලට තිබ්බ ආසාවට<br /><br />පෙට්‍රල් සුවඳට ආසාවට<br /><br />සල්ලි වියදම් කරන විදිහට<br /><br />අහන්න කැමති පරණ ලස්සන හින්දි සින්දු වලට<br /><br />මට කතා කරපු "අමු" විදිහට<br /><br />මගේ ඉස්සරහා ලැජ්ජාවක් නැති කමට<br /><br />ඒ ඉවසීමට<br /><br />මගේ කඳුළු යට දාපු විදිහට<br /><br />මිනිහෙක්ට තවත් මිනිහෙක් අඳුරගන්න අවුරුද්දක් මදිවෙන්න පුළුවන්. මාත් තාම අඳුරගෙන නැතුව ඇති. ඒත් මේ අඳුරගත්තු ටිකට මම කැමතියි! අද සමරන්න ගත්තු සැමරිල්ල තවත් පනස් වතාවක්වත් සමරන්න මම කැමතියි. එහෙම වෙන්නේ මමත් එයත් තව අවුරුදු පනහක් ජීවත් උනොත් විතරයි. ඒක විතරයි අවුරුදු පනහක අපේ ආදරේට යන්න නොදෙන්න තියෙන එකම බාධකේ. ඒ වෙනකං අපේ ආදරේ තියෙයි කියලා, අවුරුද්දක් තිස්සේ අඳුරගත්තු උඹ ගැන මට විශ්වාසයි.<br /><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">තැනක් නොතැන නැති සිත්වුනු ඇසිල් ලේ</span></b><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">නුඹත් මමත් පිරි වසරක් මුළුල් ලේ</span></b><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">මොකා වෙතත් නුඹ මම ගැන විමසිල් ලේ</span></b><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">තවත් ගොඩක් දුර යමු නිවිහැනහිල් ලේ</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-263172643419830158?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-40988169915640449712010-09-26T19:27:00.000+05:302010-09-26T19:27:49.729+05:30මා නිදි අතර දරුණු අඩි තබන ශබ්දයක් ඇසී, ඇහැරී බැලූ අතර යෝද මකුළුවන් දෙදෙනෙකි. උන් ආවේ මාගේ එක්සයිස් මැසිම තිබූ කාමරයේ සිටය. උන්ගේ ආම්ස් හොඳින් වැඩී තිබූ අතර, මා ඇහැරවූ ශබ්දය පැමිණියේ ඒවා පොලොවේ ගැටීමෙන් බව උන්ගේ ගමන බලා සිටි මට සක්සුදක් සේ පැහැදිලි විය.<br /><br />මේ සියල්ල පටන් ගත්තේ මා කෙට්ටුවීම අරබයා පියා විසින් එක්සසයිස් මැසිමක් නිවසට ගෙන ආ දිනයේ පටන්ය. එහි නම නොදන්නේ එහි නම මැකී ඇති බැවිනි. දෑවුරුද්දක් පුරා එහි ලූ මදක් වේලුනු රෙදි හේතුවෙනි. රෙදි වල තෙතට නම මැකී ගොස් ඇත. පලමු සතිය තුල මනාව කියූ පරිද්දෙන්ම වැඩකටයුතු සිදු වූ අතර. . . දෙවන සතිය තුල එය මත හිඳ ඉදිරිපිට තිබූ කන්නාඩියෙන්, ස්වකීය බේරෙන බඩ හුස්ම ඉහලට ගෙන කෙට්ටු කර බලා මාගේ මනෝ ශාරීරික සෞඛ්‍යය පිළිබඳ සතුටු වීමි. තෙවන සතියද එසේම ගෙවුනතර. . . මැසිම උඩ සිට කෙරුනු ස්වයං මෛථුන්‍යය නිසා හෝ කෙසේ හෝ ඉන අඟල් තුනක් අඩු වී තිබුනි. මේ මල වද තවත් දැරිය නොහැක.<br /><br />සිව්වන සතිය ගෙවුනේ මැසිම එහා පැත්තේ තිබූ ඇඳ මතය. මා දොර වැසූ කාමරයේ සිට දොරත් හැර එලියට එන විට තාත්තා සතුටු විය. අම්මා ආඩම්බර විය. කාමරයෙන් එලියට එන විට දහඩිය පෙරාගෙන එනු පිණිස කාමරයේ විදුලි පංකාව නිවා දමා සිටීමට පුරුදු විය.<br /><br /><b>වේල් තුනක් කෑ පසු තව දෙකක් &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ඇතී</b><br /><b>අතර මැදදි බියරුත් එහි වැටෙනු &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ඇතී</b><br /><b>එක තැන හිඳ සිටීමෙන් බඩ වැඩෙනු &nbsp; &nbsp; ඇතී</b><br /><b>ගෑණිට සුව යහන මගේ උදරයම &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;වෙතී</b><br /><br />මදුරු වදයට මදුරු දැල් උවමනා නැත. මදුරු කොයිල් පමණක් සෑහේ. මන්ද ලංකාවේ මදුරු කොයිල් බලපාන්නේ එය තබන මට්ටමේ සිට පහලට පමණක් බැවිනි. කොයිල් එක දෙපා ලඟින් තබාගත් පසු වැඩේ හරිය. මන්දයත් අප නිවසේ මදුරුවන්ට ඉහල පියෑඹිය නොහැකි බැවිනි. වේට්ස් කර උන්ගේ ඇඟ බර වැඩි වීම නිසා පියාපත් වලින් ඉහල පියෑඹිය නොහැක. උන් ඉහලට ආවත් එන්නේ පුටු කකුල්, මේස කකුල් වල එල්ලීගෙනය.<br /><br />ගණනය කිරීම් වලට අනුව තවත් මසකින් පමණ සැට් එක ඩිරෙක්ට් බැලිය නොහැකි වනු ඇත. බැලිය යුතු වන්නේ කන්නාඩියෙනි. ඔලුව නවා පහල බැලූ පසු වර්ග අඩි කිහිපයක ප්‍රමාණයක් බඩෙන් වසාගෙන සිටී. &nbsp;ඉතිරිව ඇත්තේ නැවතත් මකුණන් මදුරුවන් සහ මකුළුවන් එලවා දමා එක්සසයිස් පටන් ගැනුම පමණි.<br /><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">මෙය කීවේ ස්වයං මඩකට නොව, ඔබට සිනා සීමටද නොව, යන්තමින් හෝ ඉදිරියට නෙරා එන බඩවල් අඩු කරගනු පිණිසය. ඒ අප අපගේ හොඳටම පමණි.</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-4098816991564044971?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-54975713727980486812010-08-27T22:24:00.001+05:302011-03-31T23:10:51.438+05:30වෙල්වට් රෙද්දට කොල ඇමිනූ ලකුණු පුවරුවේ එල්ලී සිටියේ දැක පුරුදු රුවකි. රුවැත්තියකි. එකල, එනම් වසර තුනකට පමණ පෙර එක පන්තියේ එකට උගත්තද වචනයකුදු කතා නොකල අප අපගේ වාචික මිතුරු සම්බන්ධය පටන්ගත්තේ සිනහවකින් සහ "හලෝ" යනුවෙනි.<br /><br />මා:&nbsp;අපි කෝපි එකක් බොනගමන් කතාකරමු.<br /><br />ඈ:&nbsp;මම කෝපි බොන්නේ නෑ.<br />මා:&nbsp;මමත් කැමති නෑ.<br /><br />ඈ:&nbsp;එහෙනං ඇහුවේ ?<br />මා:&nbsp;මම අහලා තිබ්බා කෝපි බොන කට්ටිය ලස්සනයි කියලා. . . ඒකයි!<br /><br />ඈ:&nbsp;බොරු. ..<br />මා:&nbsp;ඔව් බොරු.. දැන් මම දන්නවා කෝපි නොබොන කට්ටියත් ලස්සනයි කියලා.<br /><br />ඈ:&nbsp;ඔයානං මොකුත් දන්නේ නෑ. .<br />මා:&nbsp;ඔයා මොකුත් නොදන්නෙත් නෑ.<br /><br />මා:&nbsp;මේ !<br />ඈ:&nbsp;ම්ම්ම්. . .<br /><br />මා:&nbsp;මම ඔයාගෙන් හෙන කට්ටක් කාලා නොම්බරේ ඉල්ලගන්නවට වඩා. . . ඔයා ඒක මට එක පාරින් දෙන එක ලේසියි නේද?<br />ඈ:&nbsp;ඒ මොකටද?<br /><br />මා:&nbsp;ලේසි නිසා. ..<br />ඈ:&nbsp;ලේසි හැමදේම කරන්න ඕන නැහැනේ. .<br />මා:&nbsp;එහෙනං මං අමාරුවෙන් ගන්නං.. . ෂිහ්!<br /><br />ඈ:&nbsp;ඇයි?<br />මා:&nbsp;හෙට විභාගෙකුත් තියෙනවා.<br /><br />ඈ:&nbsp;ඉතින්?<br />මා:&nbsp;ඉතින් අද ඔයාගෙන් නම්බරේ ඉල්ල ඉල්ල ඉන්නකොට මට පාඩං කරපුවා අමතක වෙනවනේ.<br /><br />ඈ:&nbsp;හාපෝ! හොරා..<br />මා:&nbsp;මට ඉස්සර එක්කෙනා කිව්වේනං හොරගෙඩියා කියලා!<br /><br />ඈ:&nbsp;දැන් කෝ එයා?<br />මා:&nbsp;හොයාගන්න නෑ!<br /><br />ඈ:&nbsp;ඇයි ඒ?<br />මා:&nbsp;මගේ හිතෙන් ගියාට පස්සේ කොහොම හොයන්නද?<br /><br />ඈ:&nbsp;එහෙනං දැන් මතක් උනේ?<br />මා:&nbsp;ඒ ඔයා මතක් කරපු නිසානේ!<br /><br />ඈ:&nbsp;හ්ම්ම්...<br />මා:&nbsp;ම්ම්හ්...<br /><br />ඈ:&nbsp;ඇයි ඇස් වහගෙන; එයාව මතක් උනාද?<br />මා:&nbsp;නෑ මම ඉස්සරහට ඉන්න විදිහ ගැන හිතුනා!<br /><br />ඈ:&nbsp;ඒ කොහොමද?<br />මා:&nbsp;ඒක ඔයාට Surprise එකක්!<br /><br />ඈ:&nbsp;අනේ මන්දා මුචලින්ද<br />මා:&nbsp;මෙච්චර වෙලා වචන නාස්ති කරන්න මට මොකද්ද වගේ.<br /><br />ඈ:&nbsp;ඒ කිව්වේ?<br />මා:&nbsp;මම කියන්න යන දෙයක් මෙච්චර වෙලා හිර කරං ඉඳලා මට පුරුදු නෑ.<br /><br />ඈ:&nbsp;ඉතින් මොකද්ද? කියන්න!<br /><br /><b>සතුටින් නිමි.</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-5497571372798048681?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-38426224614767185242010-08-06T19:37:00.000+05:302010-08-11T08:34:44.742+05:30සැමදා මා ඇහැරවන තුනවන එලාමයට මා දිරිගෙන නැගී සිටියේ තවත් වරක් එය පස්සට යැවීමට සිත පස්ස ගැසූ බැවිනි. පෙරදින මත තවමත් මා පෙලන මුත් පෙරදින සිත් කාංසි දුරලීම හේතු කොට මත ගැන ඇත්තේ හිතකි.<br /><br />මිල්ලේ සෙවිය යුතුව ඇත. කෙසේ හෝ සෙවිය යුතුව ඇත. අත් පා නොකඩා සෙවිය යුතුව ඇත. හිතකට දුකක් නොදී සෙවිය යුතුව ඇත. කොටින්ම පොලීසි ගත නොවී මිල්ලේ සෙවිය යුතුව ඇත. මගේ බල්ලත් නොයන පොලීසි. . . එහ්<br /><br />අඳයට වැඩ කරන කොන්දෙකු බැවින් තවකෙකුට හදිසි වෙනකම්ම ඉවසිය යුතුය.<br /><br />මුදලා. . ලී..<br /><br />හ්ම්<br /><br />ඒ අද වැඩ කරපන් යැයි විධානයයි. පෑ කාලක් යන්නට මත්තෙන් සිරි අයියා ගාල් කෙරූ 7538යේ වාඩි උනේ, ආපහු පුක තියාගන්න ඉඩක් ලැබෙන්නේ දවල් කෑමට බැවිනි.<br /><br />**********************************************************************************<br /><br />අයියේ ඉතුරු<br /><br />දෙන්නං මල්ලී<br /><br />ප්‍රේමදාස රුපියලකුත් රත්තරං රුපියලකුත් පමනක් ඉතිරිව තිබූ අත ඔහු වෙත පෑයේ පොඩි උන් නහයට නාහන බැවිනි. පිටිපස්සේ හීනියට උන්ගේ බජව්වකි. මගේ එකාද මෙලහට මේ බජව්වම දාගෙන යනවා විය හැකිය. දැන් මුන් මුමුනන්නේ රම්බරීය. මටත් යන්න ඉස්කෝලයක් තිබ්බනං එමෙස් ගේ මුතු මැණික් මුමුන මුමුන යන්න තිබිනි.<br /><br />කේ හත්සියපනහ තියේද?<br /><br />හ්ම්ම්<br /><br />කීයද ?<br /><br />හයාමාරක්<br /><br />යකෝ උස්සපුවැයේ ගනං.<br /><br />පෙරේදා කෝල් කරපු වෙලේ ලොක්කා නාහෙන් ඇඬුවේ කේ හත්සියපනහක ටය.කුඩ්ඩෝ දාහට හමාරට ගෙනත් දෙන එව්වා වෙලත් මුන් විකුනන්නේ පහක් වත් තියාගෙනය.<br /><br />අම්මප මුන්ට ගහන හෙණත් අපරාදෙ!<br /><br />**********************************************************************************<br /><br /><br />කොළඹ කැම්පස් බහින්ඩා. . . !<br /><br />සිරි අයියා ඉස්සරහට එන්නට සන් කලේ මොකාක් හෝ ටිප් එහෙකට විය යුතුය.<br /><br />එහ්! කෝට් එක දාගෙන ටිකට් කඩපං ඉක්මනටඃ. ජයසිංහ ලොක්ක ඊයේ කිව්වා අද ටික්කෝ සෙට් වෙනවැයි කියලඃ. මම තව ටිකක් ගහං ඉන්නං, උඹ කඩහං.<br /><br />පැත්තාට වෙන්ඩා.. කෝ අයින් වෙන්ඩඃ.. ඔය නෝනට බහින්ඩ ඉඩ දෙන්ඩ මහත්තයා.. ටිකට් ගත්තනං ඉස්සරාට යන්ඩා.. මාරු නෑ මහත්තයා.. තව ඉස්සරහ නෝනඃ මම ආවම කියන්නං.. හරේඃ<br /><br />**********************************************************************************<br /><br />ටොරිංටන් බීඑමයිසීඑච් ටිකට් ගත්තාට්ටිය බහින්ඩා. . . !<br /><br /><br />ෂික් පොකට් කාරයෙක්. මේ හැතිකරෙත් සෙට් වෙන්නෙම මේ වෙලාවට. අම්මපා හොඳ හයිය කොල්ලෙක් හොයලා යකඩ පොල්ල අතට දුන්නනං නෙලවන්න තිබ්බා මුගේ ඔලුවේ කිරි කටට වැටෙන්න. තාම අතට හුරු නැති ටිකට් මැෂිම නොපිටට හැරෙයි.<br /><br />බඩුවක් ටයි මහත්තයෙකුට හඳ පෙන්නන ගමන් ය. අවජාතක වලත්තයෙක් කිරි දෙන අම්මා දිහාට ඇහැ හරෝගෙනය. ජැකාලා වැඩට යන ගෑනු පස්සේ වැටීගෙනය.අම්මපා මේ පොල්ලක් හින්දනේ මුන්ට මේ කැසිල්ල!<br /><br />බොරැල්ලෙන් සුදාගේ චකාට ටර්න් එකේ ගාන දික්කලේ, අද දවසට සුමේ ඉවර වෙච්ච එක ගැන සතුටු වෙමිනි.<br /><br />**********************************************************************************<br /><br /><br />කිරිබත්ගොඩින් බසය බාරදී දෙදාස් පන්සීයත්, බෙදිච්ච මාටි දෙදාහත් ඔබාගෙන බෝඩිමට ගොස්. ෆෝන් එක චාජරයට ගසා ඉහට වතුර කෝප්ප දෙකක් හලාගෙන චොක්කාගේ ඉස්තරං මස් කොත්තුව ලං කරගත්තේ කලින්දා තියපු කාලට පොඩ්ඩක් වැඩි ගල් බෝතලෙත් සමගමිනි.<br /><br />බොහෝ කලකට කලින් තාත්තා යාලුවෙකුට මිමිනූ පරිදි පලවෙනි ෂොට් එක රහට ගැසිය යුතුය. සෝඩා බිඳක් හලා හුස්මට ගිල දැමූ වීදුරු බාගය බඩ ලඟින් නතර වූයේ මා ඉඳ සිටි නිසා විය යුතුය.<br /><br />හහ්. . .<br /><br />මට මදහසක් නැගිනි!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-3842622461476718524?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-63824994279973403532010-08-03T12:15:00.000+05:302010-08-03T12:16:58.918+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TFe65yNCQjI/AAAAAAAAAYA/2yrlk3zeYZs/s1600/toilet_1467701c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/TFe65yNCQjI/AAAAAAAAAYA/2yrlk3zeYZs/s320/toilet_1467701c.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">වැසිකිලිය</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Toilet, Wash Room, Bath Room</span></div><div style="text-align: center;">තුනම නුඹ මට</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">පුංචිම කාලේ "රිලා ගැටය"</div><div style="text-align: center;">පස්සේ පස්සේ "මඩොල් දූව"</div><div style="text-align: center;">ටිකකට කලින් "බත්තලංගුණ්ඩුව"</div><div style="text-align: center;">උඹ මට</div><div style="text-align: center;">ලියන්නෝ තොගයක් මුනගස්වලා ඇති</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">නිදහසේ මොනවාහරි හපන්න</div><div style="text-align: center;">බියර් බෝතලයක් එක්ක</div><div style="text-align: center;">මගේ අතින් ලියවෙච්ච දේවල්</div><div style="text-align: center;">ගොඩක්ම උඹ ඇතුලෙදි ඉපදිච්චා</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">වතුර බිංදු හරිහරියට</div><div style="text-align: center;">ටයිල් වල හැපිච්ච සද්දේ</div><div style="text-align: center;">අඩු කරන්නැති</div><div style="text-align: center;">හිතේ කේන්තිය වගේම දුක</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රසිද්ධ මිනිස්සු</div><div style="text-align: center;">පහත් හඬින් කියන</div><div style="text-align: center;">"ටොයිලට් එක"</div><div style="text-align: center;"><b>මන්දිරයක්</b> උඹ මට</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-6382499427997340353?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-60095138080311295062010-07-29T10:53:00.000+05:302010-08-14T06:50:05.566+05:30කොල ඇපල්, මා ඉදුනු මී අඹයකට පසු වැඩියෙන්ම රස විඳින පලතුරයි.එහෙත් පහසුවෙන් ගන්නා ප්‍රනීතම පලතුර ලෙස කොල ඇපල් මගේ තීරුවේ ඉහලින්ම සිටී.මා ඇපල් ගෙඩියට හුරු වූයේ Apple a day keep the doctor away නිසා නොවේ.කොපමන ඇපල් කෑවද මා මසකට වරක් වත් බඩේ අමාරුව හේතු කොටගෙන දොස්තර හමු වෙමි.<br /><br />ඇපල් ගෙඩියට මා ෂැන්ඩි ලෙස භාවිත කරන්නේ වැගන් පාක් ය.වැගන් පාක් වනාහී මා අතරැඳි මුවට දිවෙන ඇපලයේ සැර බාල කරන ඔසුවකි.කනට ඔබාගෙන සිටින ඇබ දෙක වැගන් පාක් සංගීතය එහි පුරවාලයි.එය කෙතරම් මිහිරිදැයි විඳින්නට නම් ඔබ අත කොල ඇපල් ගෙඩියක්ද, ඔබ ඉදිරිපිට මහේල ක්‍රීඩා කරමින් සිටිය යුතුය.වැගන් පාක් මා ජීවත් වන නො එසේනම් මා ආඩම්බරයෙන් ජීවත් වන මොරටු පුතෙකුගේ සහ ඔහු මිතුරු කැලකගේ වැඩකි.පාසල් ජීවිතය අවසන් කාලයේ මා අතිශය රොක් පිස්සෙකු විය.නොනැවතී උඩ බිම පැද්දුනු හිස නිසොල්මන් කලේ වැගන් පාක් හී බුද්ධි ඩිමෙල්ය.ඔහුට මෙන්ම ඔවුනට නීති නැත.නිශ්චිත ප්‍රක්ශක පිරිසක් නැත.හොඳ පැණි බේරෙන වචන නැත.ඇත්තේ හැකියාව සහ විඳීම් පමනකි.රොක් ඇන්ඩ් රෝල්/බ්ලූස් මා මොලය තුල පිරී ඇත.සින්දුවක් මවුත් ඕගනයෙන් සහ රිදම් එකට වදින බොක්ස් ගිටාරයෙන් කෙලින්නට බුද්ධිට හැක.තවත් ගිටාර, ඕගන් ඩ්‍රම්ස් සහ බේස් එක්වූ විට අපිත් දැන් ඇත්ත වෙනුවෙන් ඇත්ත හොයාගෙන ඇත්තට ජීවත් වනවා යන හැඟීම ඔබටද ඉපදිය හැක.<br /><blockquote><blockquote><b>Now I walking down the street</b></blockquote><blockquote><b>යාලුවෙක්වත් නැද්ද මා ලඟ...</b></blockquote><blockquote><b>ඔන්න ඔහොම යනකොට</b></blockquote><blockquote><b>ලොල්ලෙක් දැම්මා සීන් එක</b></blockquote><blockquote><b>මං දුන්නා හක්කට... &nbsp;</b></blockquote><blockquote><b>කැරකිලා බිමට වැටෙන්න</b></blockquote></blockquote>&nbsp;ඔවුනට භාෂා ප්‍රශ්නයක් නැත. දෙමල පුලුවන් වූ කලෙක උන් දෙමලෙන්ද සින්දු කියනු ඇත.උන් රැඩිකල් නැත.නමුත් සිම්පල්ය.මා ඒ වචන ඒ විඳීම වලට ආසා වූයේ මා <a href="http://pothrakke.blogspot.com/2010/01/blog-post_08.html">චාල්ස් බුකොව්ස්කි ගේ තැපල් කන්තෝරුව</a> ප්‍රිය කරන්නෙක් නිසාවෙනි."<a href="http://www.wagonpark.com/">වැගන් පාක්</a>" කරත්ත නැවතුමේ නොනැවතී ඉදිරියටම යනු ඇත.<a href="http://www.youtube.com/watch?v=NQjlTilwZjk">බලන්න වැගන් පාක්!</a><br /><br /><blockquote><b>අපි ඉන්නේ ලංකාවේ මොරටුව අපි ජයගත් නගරේ!</b></blockquote><blockquote><b>ජීවිතේ සුන්දරයි කියන්නේ ටීවී එකේ</b></blockquote><blockquote><b>අපේ මේ ජීවිතේ නෑ කිසිම හීනයක් දැක්කේ</b></blockquote><blockquote><b>සිහිනයෙනුත් අපි දුටුවේ සූස්තියක ආතල් එකනේ!</b></blockquote>&nbsp;මට වැගන් පාක් විඳිය හැක.මොරටුවේ අපට ඇති ආඩම්බරය, දේශපාලනය, ඇල්කොහොල් ගංජා සබ්ජෙක්ට් නොයෙකුත් දෙයින් වැගන් පාක් අප වින්දනය කරයි.නොකියා යැයි බ්‍රෑන්ඩ් කර ඇති ඇබ දෙකෙන් මාගේ කනට ඇතුල් වන වැගන් පාක්, මුවෙහි රැඳි කොල ඇපලය ඩයලූට් කරයි.මට ඉතිරිව ඇත්තේ බයිට් එකට අත පෙවීම පමනි.රිමෝටයේ අංක නමය එබූ විගස "සං" ගා පත්තු වූයේ වූයේ මාගේ බයිට් එකයි.මහේල ජයවර්ධන.මාද තවත් එක් ජයවර්ධනයෙකූ වීම පිළිබඳ ආඩම්බරයක් මාහට ඇති කරවයි.මහේල මෙන්ම මාද නාලන්දාව පාසල කොට ගත්හ.මහේල මෙන්ම මාගේද බාල සහෝදරයා කුඩා කලම මිය ගියේය.නමුත් මහේල මෙන් මට ක්‍රිකට කෙලිය නොහැක.කොටින්ම බ්‍රැඩ්මන් ටවත් මහේල මෙන් ක්‍රිකට් කෙලිය නොහැක.වාර්තා වලින් මට තඹයක වැඩක් නැත.ඔහු බිංදුවට ගියද දැවී යන්නේ ක්ලාස් එක තබාගෙනය.ෆොටෝ ගැහිල්ලට කැසිල්ල ඇත්තෙකු ලෙස මා දන්නා කරුණක් වෙයි.ඒ මාහට ෆොටෝ එකක් ගැසීමට හොඳම හැඩය ලබා දෙන්නේ මහේල ජයවර්ධන හෝ ජිම් කේරි බවයි.<br /><br />මහේල ඉහල ඉමවල් කරා යනවාට මා කැමති නැත.ඒ මගේ බයිට් එක පල් වෙනවාට මා අකමැති හෙයිනි.ඔහුගේ ලකුනු පනහක් මගේ Don, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=uGE8OcVVrMo&amp;feature=related">මොරටුව</a>, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=okNgXjU5-Dk&amp;feature=related">Cohomothe</a>(Flat),&nbsp;<a href="http://www.youtube.com/watch?v=6tDfNTLgOb0">කොහෙද යන්නේ මල්ලේ පොල්</a>&nbsp;කියන වැගන් පාක් සින්දු හතරකට සහ කොල ඇපල් දෙකකට හොඳටම සෑහේ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-6009513808031129506?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-39475089139206226952010-07-23T08:09:00.001+05:302011-02-21T17:49:35.536+05:30<div style="text-align: justify;">කාලෙකින් පස්සේ ලියලා දාන්න හිතපු පෝස්ට් එකත් පහු කරලා දාලා ලියන්න හිතුනා අපි ගැන.මේක පහු කලොත් මේ තරම් ආවේගශීලීව නොලියවෙයි කියලා හිතිච්ච නිසා මේක දැන් ලියන්න තීරණය කලා.දැනටමත් පහු වෙලාද මන්දා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඒත් පලවෙනි දේ සමාජ ජාල ඇතුලේ ජීවිතය සාමන්‍ය ජීවිතයත් එක්ක පටලවගන්න එපා.කොටින්ම ෆේස් බුක්! ලංකාවේ මිනිස්සු පලු පැලෙන්න බැන බැන ඒත් හැමදාම ලොග් වෙන සමාජ ජාල අඩවියක්! අපි ෆේස් බුක් ඇතුලේ යාලුවෝ එකතු කරගන්න යාලුවෝ වෙන ක්‍රම ගොඩක් තියෙනව. ඒවා හොඳ පැත්තට විතරක් තියාගන්න.අපි ෆේස් බුක් ඇතුලේ යාලුවෝ උනේ බ්ලොග් හින්දා වෙන්න පුලුවන්, අපේ දේශපාලනික දැක්ම අනුව වෙන්නත් පුලුවන්, අපි ජීවත් වෙන පැති, අපි එක තැනක ඉගෙන ගත්තු නිසා, අපි ලංකාවේ නිසා, අපිට කවි ලියන්න පුලුවන් නිසා, අපිට ඉගෙන ගන්න පුලුවන් නිසා, අපිට පින්තූර ගන්න පුලුවන් නිසා, අපි සෙට් එක රොක් මියුසික් අහන නිසා, අපි රගර් ගහන නිසා, අපි ක්‍රිකට් ගහන නිසා, අපි ෆිල්ම් බලන නිසා මේ ඕනම හේතුවක් වෙන්න පුලුවන්.ඒත් අපි හතුරෝ විදිහට වෙන් වෙන්න මේ දේවල් කවදාවත් පාවිච්චි කරන්නෑපා.මම මහින්ද රාජපක්ෂගේය..., මම රනිල් වික්‍රමසිංහගේය, මම නාලන්දේය උඹ රෝයල්ය, උඹ දෙමලෙක් උනාට මම හොඳ සිංහල යි කියන හේතු හිතේ තියෙනවනං ඒවා මරලා දාන්න.මේක ලියන්න උනේ ඊයේ මගේ ස්ටේටස් එහෙක වෙච්ච බැන ගැනීමක් නිසා.මගේ ස්ටේටස් ඇතුලේ ඕන තරං මගේ යාලුවෝ මට බනිනවා.මමත් උන්ට බනිනවා.ඒවා එච්චරයි මූනට මුනගැහුනම හෝ ආපහු චැට් එහෙක සෙට් උනාම ඒ ඔක්කොම ඉවරයි කියලා අපි අපිම දන්නවා.අපි හැමෝම ආත්මාර්ථකාමී මිනිස්සු! ඒ නිසා අපි වෙනුවෙන් අපි ඉන්න ඕන කියන සත්‍ය පිලිගන්න හැමතිස්සෙම.මම මගේ හොඳම යාලුවොන්ට හුත්තිගේ පුතා කියලා බැනලා තියෙනවා.ඒත් ඒ නිමේශයකින් ඒවා අමතකයි.මම සමුගැනීමකදි ඒ යාලුවගෙම අම්මට වඳිනකොට මගේ හිතින්ම ඒ අම්මගෙන් සමාව ඉල්ලනවා.ඒකයි මිනිස්සුන්ගේ හැටි! (මෙතනට කුණුහරුපයක් දැම්මේ ඒක නොදැම්මොත් මේ පෝස්ට් එක අසම්පූර්ණ නිසා.සාධාරණ හේතුවක් ඇතුව.)ආවේග කියන දේවල් ආ වේගයෙන්ම යනවා කියන එක මිනිස්සු දැනගන්න ඕන.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">අනිත් කාරණේ යාලුවෝ ආශ්‍රය කරද්දි.පලවෙනි කාරණේ තමුන්ගේ ඇත්ත ජීවිතේ තමුන් එක්ක එකට ඉන්න යාලුවෝ විශ්වාස කරන්න.සයිබරයේ මිතුරුකමුත් ඒ තත්වෙට පෙරලගන්න.ඒ මිතුරන්ගේ තත්වෙට ගන්න ඕන සයිබර් මිතුරුකම් තෝරාගන්න.මිතුරුකම ගොඩනැගිච්ච විදිහ බල්ලට දාන්න.මිතුරුකම විතරක් තද කරගන්න.උඩට එන්න ගේමක් දෙන හැම යාලුවෙක්ටම දිරියක් දෙන්න.තමුන් ඒ යාලුවට වඩා පහලින් හිටියත් ඒ උදව්ව ඒ විදිහටම දෙන්න.තමුන්ගේ යාලුවෝ දියුණු වෙනකොට ඒක ගැන මූනට නොකිව්වත් සන්තෝශ වෙන්න.නින්දට කලින් ඒ දේවල් ගැනත් හිතන්න.මටත් ඉන්නවා අනන්ත අප්‍රමාණ හැකියාවන් තියෙන යාලුවෝ.නැෂනල් ටීම් එකට ගහන්න ඉන්න යාලුවෝ, ප්‍රෝග්‍රැමින් හොඳටම පුලුවන් යාලුවෝ, උගන්නන්න පුලුවන් යාලුවෝ, ඉගෙනගන්න පුලුවන් යාලුවෝ, කවි ලියන්න පුලුවන් යාලුවෝ, ලස්සන ෆොටෝ ගන්න පුලුවන් යාලුවෝ මටත් අනන්ත අප්‍රමාණව ඉන්නවා.මම ඇත්තටම ආසයි මගේ ෆොටෝග්‍රැෆි ලෝකේ වීරයා පිට එකෙක් නොවී <a href="http://anjana-j.blogspot.com/">අංජා</a> වෙනවනං.මම ඇත්තටම ආසයි මගේ මගේ ක්‍රිකට් ලෝකේ වීරයා පිට එකෙක් නොවී ගයියා වෙනවනං.මම ඇත්තටම ආසයි මගේ අයි.ටී ලෝකේ වීරයා පිට එකෙක් නොවී <a href="http://www.pahans.com/">පහනා</a> වෙනවනං. මම ඇත්තටම ආසයි මගේ සාහිත්‍ය ලෝකේ වීරයා පිට එකෙක් නොවී <a href="http://nikamatawage.blogspot.com/">සඳුනා</a> වෙනවනං.හැමතිස්සෙම තමුන්ගේ ලඟ යාලුවෙක්ව තමුන්ගේ රෝල් මොඩ්ල් එක කරගන්න උත්සහ කරන්න.ඒක තමුන්ටත් ඉස්සරහට යන්න හොඳ උත්සහයක් වෙයි.ඉස්සරහට යන්න බැරි උනත් "ඒ මගේ යාලුවෙක්" කියලා ගොත ගහන්නේ නැතුව පිරිසිදු හිතකින් කියන්න පුලුවන් වෙයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ජීවිතේට ඔප්ෂන්ස් තියාගන්න.තමුන්ට එක දෙයක් හොඳටම බැරි උනත් ජීවිතේ ගෙනියන්න පුලුවන් විදිහට වෙනින් දෙයක් හරි හොයාගන්න.උදාහරණයක් විදිහට මම කොච්චර අයි.ටී ඉගෙන ගත්තත් මට අයි.ටී දිරවන්නේ නැත්තන් මම දැනගන්න ඕන මට දිරවන පැත්තකට හැරෙන්න.එහෙම හැරෙන එක ලේසි නෑ.ඒ නිසා ජීවිතේ මුල ඉඳන්ම ඔප්ෂන්ස් තියාගන්න.බැරි මරගාතෙන්වත් මොනවා හරි පොඩි පොඩි දේවල් ලියන්න.කෑමක් හදන්න ඉගෙන ගන්න.මහන්න ඉගෙන ගන්න.ෆොටෝ එකක් ගන්න ඉගෙන ගන්න.ග්‍රැෆික් ටිකක් ඉගෙන ගන්න.අඩු තරමින් සින්දුවක් කියන්න, සෙල්ලමක් කරන්න, මැත්ස් පොතක් අරගෙන පොඩි එකෙක්ට අමාරු දේවල් කියාදෙන්න, කැඩිච්ච දෙයක් හදාගන්න පුරුදු වෙන්න.ඒක කවදාහරි තමුන් ජීවිතෙන් දිනවන්න මගපෙන්නයි.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ඒ වගේම කවදාවත්ම දේශපාලනය ප්‍රතික්ෂේප කරන්න එපා.මම දැකලා තියෙනවා සමහරු ෆේස්බුක් එකේ Political View එකට දාන්නේ I Hate Politics කියලා.ඒක හරිම ගොන් කතාවක්.ලංකාවේ දේශපාලනය කොච්චර මඩ ගොහොරුවක් උනත්, ඒක නැතුව සතෙකුටවත් ජීවත් වෙන්න බෑ.කොටින්ම ගෑනියෙක්ටයි මිනිහෙක්ටයි නිදහසේ රමණයේ යෙදෙන්නත් දේශපාලනය බලපානවා.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">ආදරය ගැනත් එක වැදගත් පේලියක් කියන්න ඕන. සියයට සීයක විශ්වාසයක් තියෙනවනං විතරක් ආදරය කරන්න.ඒක සියේට අනූ නමයක් වෙච්ච දවසට අතෑරලා දාන්න.මාව විශ්වාස කරන්න ආදරය කරන කෙනා ගැන විශ්වාසය සියේට අනූනමයක් වෙච්ච දවසටත් ඔබ ආදරය කරමින් සිටියොත් එදාට ඔබට හිත නිදහසෙන් නිදාගන්න බෑ!</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">අනිත් දේ සල්ලි! හැමතිස්සෙම අතට හම්බුවෙන රුපියලක පවා වටිනාකමක් තියන්න.මහ බැංකුව ඇතුලෙන් සල්ලි කොල එලියට එන්නේ මහ බැංකුවෙන් එලියේ මිනිස්සු තොගයක් ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන නිසා.සමහරු මැරෙන්නේ සල්ලි නැති නිසා.නොහොත් දුප්පත් නිසා.ඒ වගේම තවත් සමහරු මැරෙන්නේ සල්ලි වැඩි නිසා.ඇඟ විකුනලා ගත්තත් සල්ලි.බිම තිබිලා ඇහින්දත් සල්ලි.ජීවිතය වගේම සල්ලිත් මැදුම් පිළිවෙතේම ගෙනියන්න.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"අපි ශ්‍රී ලාංකිකයෝ වෙමු" කියලා ආඩම්බර වෙන්න.සතුටු වෙන්න.ඒත් "පර ඉන්දියන්කාරයෝ" කියලා ගහගන්න යන්න එපා.අපි ඇමරිකාවට ජැමෙයිකාවට බනින්නේ නෑ.ඒ උන්ගේ මළල ක්‍රීඩකයෝ තරන් අපේ උන් දක්ෂ නැති නිසා.අපි ජපානෙට බනින්නේ නෑ.ඒ උන්ට තරන් අපේ උන්ට නව නිර්මාණ බැරි නිසා.අපි බ්‍රසීලෙට බනින්නේ නෑ.ඒ උන්ට තරන් හොඳට අපිට ෆුට්බෝල් බැරි නිසා.ඒත් අපි ඕස්ට්‍රේලියාවට බනිනවා.ඒ උන්ට ගේමක් දෙන්න තරන් හොඳ, ඒත් පරාද වෙයි කියලා බය ක්‍රිකට් ටීම් එකක් අපිට ඉන්න නිසා.අපි ෂේන් වෝන්ගේ දැකපු නැති අම්මට බනිනවා.ඒ අපේ මුරලිට ගේමට ඉන්නේ එයා නිසා.ඒකයි ඇත්ත! හුඟ දෙනෙක්ගේ හිත් ඇතුලේ කොන් වල පල් වෙවී තියෙන ඇත්ත.ඔබට උයන්න බැරිනං හැමදාම කඩෙන් ගෙනත් කන්න එපා.එක සතියක් එක දිගට නූඩ්ල්ස් තම්බගෙන කන්න.සතියකින් ඔබට උයන්න ඉගෙනගන්න හිතේවි!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">අපි අපි හැමෝගෙම ජීවිතේ රහසින්වත් පවු කරලා ඇති.මමත් මගේ ජීවිතේ අනන්තවත් පව් කරලා තියෙනවා.මම විශ්වාස කරන්නේ නෑ දහස් වාරයක් කැළණි විහාරෙට ගියා කියලා ඒ පව් මැකේවි කියලා.ඒ වගේම මම විශ්වාස කරනවා මැරෙන්න මොහොතකට කලින් හරි ඕනම මිනිහෙක්ට තමුන්ගේ ජීවිතේ තමුන් කරපු හොඳ නොහොඳ මතක් වෙනවා.මම මැරෙන්න මොහොතකට කලින් මගේ ඇස් ඉස්සරහා මැවෙන මම කරපු දරුණුම පව් පහ මම තෝරලා ඉවරයි.මට ඒක ගැන බයකුත් නැතුවම නෙවෙයි.ඒත් මගේ ලොකුම බලාපොරොත්තුව ඉස්සරහට ඊට වඩා ලොකු පව් නොකර ඉන්නත් පුලුවන් තරමක් පිං කරන්නත්.තමුන් පිනක් කරනකොට ඒක තමුන්ගේ හිතට සතුටු හිතෙන පිනක් කරගන්න.ථූපාරාමෙට ආලෝක පූජා කරන්න රුපියල් පන්සීයක් දෙනවට වඩා මම ඇත්තට සතුටු වෙනවා ගොළුමඩම හන්දියේ සපත්තු මහන අන්කල් ට බත් එකක් අරන් දෙන්න පුලුවන්නන්.ඔබත් ආගම ප්‍රශ්නයක් කරගන්න එපා! කොච්චිකඩේ පල්ලියෙදි තමන්ගේ උසට ඉටි පන්දමක් පත්තු කරනවට වඩා තමුන් දන්න දෙයක් කාටහරි උගන්නන්න.අපි මැරුනම අලුත් ජීවිතයක් ලැබෙනවනං ඒ ලැබෙන තෙක් අපි කතාකරන්නේ සිංහලෙන් නොවෙන්න පුලුවන්.මොකද සුද්දොත් මැරෙන නිසා.වගේම මැරුනම කොහෙත් එක නිසා.අපි මැරුනම අපිට තියෙන්නේ සිතුවිල්ලක් විතරක් වෙන්න පුලුවන්.ඒ නිසා ආගම් ප්‍රශ්නයක් කරගන්න එපා.විඳව විඳව ජීවත් නොවී. . . විඳ විඳ ජීවත් වෙන්න.ඔබ ඉස්ලාම් භක්තිකයෙක් නං ඔබ මත් පැන් පානය හෝ ඌරු මස් අනුභවය ගැන දෙගිඩියාවකින් ඉන්නවානං හිතන්න කුකුලත් සතෙක් නොවෙයිද කියලා.ඉස්ලාම් ජාතිකයෙක් විදිහට අන්තිම මොහොතේ කලීමාව නිවැරදිව කියන්න පුලුවන් වෙන්න කියලා පතන්න.ඒක ඔබේ හිතට දෙන්න පුලුවන් උපරිම ශාන්තිය ලඟා කර දේවි.ඔබ මස් ජාති වලට බැන බැන මාලු ගිලිනවානං හිතන්න මාලුත් ජීවියෝ නෙවෙයිද කියලා.පවු පිං ආගම් අනුව බලපාන්නේ නෑ.ඔබ කරපු අනියම් දේකින් තවකෙක් පීඩා විඳිනවනම් ඔබ පවක් කරලා.ඔබ හිතට එකඟව සතුටෙන් කරපු දේකින් තවකෙක් සතුටු වෙනවානං ඒක පිනක්.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">මගේ අතින් වෙනමම ආකාරයක ලිපියක් ලියවිච්ච එක ගැන මට සතුටුයි.ඒ සිතිවිල්ල හරි එකක්ද නැද්ද කියන එක මට දැනගන්න උවමනාවක් නෑ.මොකද හරි උනත් නැතත් මේ මගේ හිතට එකඟ විදිහ.ඒක මැරෙනකම්ම එහෙමයි.මේකට කමෙන්ට් කරත් නොකරත් මට එකයි.මම දවස තිස්සේ ඇවිත් කමෙන්ට් ගනන් කර කර විඳවන්නේ නැති නිසා.මට ඕගොල්ලෝ මේක කියෙව්වොත් ඇති.මොකද වැරදි දේවල් අනන්ත තිබුනත් එක හොඳ දෙයක් හරි කාගේ හරි ජීවිතේකට ආවොත් ඒක මට පිනක් නිසා! එතනත් ආත්මාර්ථකාමීත්වය. <span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">ජය!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-3947508913920622695?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-13773331054609034732010-07-06T09:36:00.000+05:302010-07-06T09:48:42.957+05:30<div>........</div><div>ඈ: කොන්ඩේ කැටි ගැහිලා.නාගන්න තිබ්බානං!</div><div><br /></div><div>මා: ඔය දවසට නාන්න එපා!</div><div><div><br /></div><div>ඈ: ආ. . .!</div></div><div><br /></div><div>මා: ආ. . . තමයි.ඇඟ සීතල උනාම හොඳ නෑ.යන එක නවතියි.</div><div><br /></div><div>ඈ: පණ්ඩිතයා</div><div><br /></div><div>මා: පණ්ඩිතකමක් නෙමෙයි.දවස් තුනයිනේ ඉවසලා ඉන්න.</div><div><br /></div><div>ඈ: දන්න දේවල්.. .</div><div><br /></div><div>මා: එහෙම තමයි!</div><div><br /></div><div>ඈ: කොහොමද ඔච්චර දන්නේ ?</div><div><br /></div><div>මා: පොත් කියවලා (ඉඟි මරමින්)</div><div><br /></div><div>ඈ: පොත්? කීයක්ද?? (දෙතොලග සිනහවක්)</div><div><br /></div><div>මා: ගොඩක්! පුස්තකාලයක්ම</div><div><br /></div><div>ඈ: හ්ම්ම්ම්... දැන් කියවන්නේ මොකද්ද?</div><div><br /></div><div>මා: මගේම පොතක්. ..කියවන්නෙත් මම ම විතරයි</div><div>මගේම විතරයි. පුස්තකාල පොත් වගේ නෙමෙයි.</div><div><br /></div><div>ඈ: පොතත් එහෙමයි.</div><div>වෙන කට්ටියට කියවන්න බෑ.</div><div><br /></div><div>මා: අහලා නැද්ද ශ්ලෝකේ ??</div><div><br /></div><div>ඈ: අහ්. . . මොන?</div><div><br /></div><div>මා: ස්ත්‍රී රත්නං</div><div>පුස්තක රත්නං</div><div>පරහස්ත ගතං</div><div>ගතං ගතං</div><div><br /></div><div>ඈ: තේරුම?</div><div><br /></div><div>මා: ගැහැනුන් මෙන්ම පොත් අන් අය අතට පත් උනොත් ආපහු ලැබීමක් නෑ!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-1377333105460903473?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-71881276701704858802010-07-01T15:38:00.000+05:302010-08-06T19:40:40.989+05:30<div>පැය කාලක් විතර තිස්සේ මිලාගිරියේ ඉඳන් අද්ද අද්ද ආපු කකුලත් එක්කම බස් හෝල්ට් එකට රිංගුවේ වැල්ලවත්තේ ෆ්ලැට්ස් ඉස්සරහා ගස් වල කපුටොන්ට බඩේ අමාරුව හින්දා.</div><div><br /></div><div>අහ්. . වැඩේට හරියනම මිනිහා!</div><div><br /></div><div>බස් හෝල්ට් එක යට ඉඳන්ම මගේ අලුත ගත්තු සැන්ඩ්ල්ස් කුට්ටමේ වම් පතුල දික්කරේ එතනට ගියානං ඔලුවට බෙටි පූජාව වැටේවි කියලා හිතපු නිසා.මැද්දෙන් මැද්දෙන් කහට පිරිච්ච දත් ටික එලියට දාලා අවංක මුහුනකින් හිනා වුනේ ශේක්ස්පියර්ගේ ජුලියස් සීසර් එකේ ෆ්ලේවියස් සහ මැරලස් ට සපත්තු මහන්නා දීපු උත්තරේ මගේ ඔලුවට ඔබ්බන ගමන්.</div><div></div><div><br /></div><div></div><blockquote><div><b>ෆ්ලේවියස්</b>: මොකද්ද තොගේ රස්සාව ගොනෝ?</div><div>මොකද්ද උඹ කරන රස්සාව නිකමෝ?</div><div><br /></div><div><b>සපත්තු මහන්නා</b>: අනේ මං එක්ක කේන්ති ගන්නෙපා මහත්තයෝ.</div><div>හැබැයි මහත්තයා හරි සවුත්තු උනොත් මට හදන්න පුලුවන්.</div><div><br /></div><div><b>මැරලස්</b>: මාව හදන්න ජඩයෝ.තෝ මොකාටද එන්ඩ හදන්නේ?</div><div><br /></div><div><b>සපත්තු මහන්නා</b>: මහත්තයාගේ සපත්තු සවුත්තු උනොත් මට ඒවා මහලා දුන්නැහැකි.</div><div></div></blockquote><div><br /></div><div><br /></div><div>මමත් කවදාහරි ඩිග්‍රියක් ගන්න ඉන්න එකෙක්! ෂික්! ඔය හිතුවිල්ල හිතට ඇවිත් පපු කැනැත්තටම ගහන්න මට ඕන උනේ ඒ අහින්සක මනුස්සයගේ හිනාවයි, මට මගේ වම් පතුල ගලවලා දික්කරන්න ගිය වෙලාවයි විතරයි!</div><div>ටික වෙලාවකින් ගාලු පාරේ ජනාකීර්ණම නගරයක් මැද්දේ හිත හෙල්ලුම් කාලා තිබ්බ නිහැඬියාව බින්දේ මනුස්සයාමයි.</div><div><div><br /></div><div>මහත්තයා පන්ති යන ගමන්ද? හදිස්සිද?</div><div><br /></div><div>අපෝ නෑ අයියේ. . . මේ වැඩ ඔක්කෝම ඉවර කරගෙන ගෙදර යන ගමන්. තකහනියක් මේ හෝල්ට් එක පයින් එන්න උනේ මේක හින්දා. දැන් එව්වැයේ කිසිම කොලිටියක් නෑ.</div><div><br /></div><div>මොකේ කියලවත් කොලිටියක් තියෙනවද මහත්තයෝ. හැබැයි අපිට තමයි වාසි. දැන් මිනිස්සු අලුත්වා ගන්නෑ. පරන එකම හදෝනවා.</div></div><div><br /></div><div><div>කකුල දෙදුරුම් කාගෙන ෆෝන් එක රිං උනේ, මගේ ගෑනිගෙන් වෙන්නැතියි කියලා හිතලා අතට අරගෙන බලනකොට මගේ හිතට හිනහ ගියේ මට කෝල් එක එන්නේ "ආදරේ" කියන කන්ටෑක්ට් එකෙන් නිසා. ලලිත් අයියා පතුල මහනකං මම ආන්සර් කලේ එයාට ලෙක්චර් ඉවර ඇති කියල හිතිච්ච නිසා.විනාඩි දෙකෙන් ඕන කරන ඔව් නෑ බෑ උත්තර ටික කියලා ෆෝන් එක තිබ්බේ ලලිත් අයියා සපත්තුව මහලා ඉවර වෙන්න ලං වෙලා නිසා.</div><div><br /></div><div>මං ලලිත්.</div><div><br /></div><div>කෝල් එකට කලින් මම නම අහපු වෙලේ මනුස්සයා මට කිව්වේ එහෙමයි.මම ඔක්කොම ඉවර කරලා බලද්දි මනුස්සයා චැරියට් එකෙන් ගත්තු සමෝසා එකක් කනවා.</div><div><br /></div><div>කපුටොන්ගෙන් කරදරයක් නැද්ද අයියේ. .</div><div><br /></div><div>ඇයි මහත්තයෝ ඒ ?? පුදුමෙන් වගේ මං දිහා බැලුවේ තොල උඩ නැවතිච්ච සමෝසා කෑල්ලක් දිවෙන් ඇතුලට වට්ට ගන්න ගමන්.</div><div><br /></div><div>නෑ ඉතින් කුඩයක්වත් ඉහලගෙන නැති නිසා.මෙතන වටේම කාක් බෙටි නේ.අනික කනකොට වත් ලඟට එන්නේ නැද්ද?</div><div><br /></div><div>මුං දන්නවා මහත්තයෝ මාත් නැති බැරි එකා කියලා.විස්සක් ඇති. . සල්ලිත් ගන්න ගමන්</div><div>අනික මුන් මට ආදරෙයිනේ. මේං උන්ගේ පංගුව. කියලා මට තවත් චැරියට් බෑග් එහෙක සමෝසාවක් පෙන්නුවේ එක හිතුවිල්ලක් දෙදුරුං කවන ගමන්!</div><div><br /></div><div>කපුටොත් ආදරෙයි.</div><div><br /></div><div>"චස්" ගාලා ආපු සද්දෙත් එක්ක, එහා පැත්තෙන් මොනර නිලට හුරු සාරියක් ඇඳන් ගිය ගෑනියෙක් වාතවෙවී ගියේ කපුටු වර්චසයක් නිසා කියල හිතිච්cඉ මට උඩ බැලුනම තේරුනේ මමත් දැන් පැය කාලක් විතර තිස්සේ ඉඳලා තියෙන්නේ ආවරනය නොවී විත්තිය.</div><div><br /></div><div>කපුටොත් මරු ජාතිය!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-7188127670170485880?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-77217500788955116432010-06-22T09:14:00.000+05:302010-06-22T10:28:24.160+05:30<b>පහුගිය කාලෙම ප්‍රශ්න ගොඩක් තිබ්බා. ඒ ඔක්කොම හරියටම කිව්වොත් ඉවර උනේ ඊයේ. මගේ කම්පියුටරේ මාසයක් තිස්සේ මගේ ගාව නැතුව තිබුනා.එක ෆෝන් එකක් කැඩුනා.ප්‍රොජෙක්ට් ප්‍රශ්න, ගෙදර ප්‍රශ්න, එක්සෑම් ප්‍රශ්න වගේ ප්‍රශ්න අස්සේ වෙනින් එවුන්ට මුලින්ම කියවෙන ලව් එකේ ප්‍රශ්නේ විතරක් මට තිබුනේ නෑ. ඒකට මගේ ගෑණිට පිං. මගේ ගෑණිගේ තාත්තගේ ඔපරේෂන් එක ඊයෙයි කරලා ඉවර උනේ. ඒකත් සාර්ථක නිසා දැන් ඔලුව නිදහස්. ලියන්න අදහසකුත් නැතුව මොලේ අල වෙලා ඉන්නකොට මං වෙනුවෙන් මෙච්චර මෙහෙව් කැපකිරීම් කරපු ගෑණි ගැන ලියන්න හිතුනා. මට උඩින් කඩා පාත් වෙච්ච පාඨක පිරිසක් නෑ. මට ඉන්නේ යාලුවෝ ටිකක් විතරයි. මාසයක් විතර තිස්සේ නෙට් එකේ සද්ද නැතුව හිටපු මම ගැන හෙව්ව උඹලට පිං. ගෑණි ගැන කතාවක් ලියන එක දිග වැඩි හින්දා ලියන්නම් කවියක්!</b><div><br /></div><div><div><div>සපිරිවර ලඳුන් මැද ඔබ දුටුවේයා</div><div>කුළුනු ගුණෙන් පිරි මුහුනට සිත්වූයා</div><div>මෙතෙකැයි කියා නොගිනි ලඳුන් මට වීයා</div><div>එනමුදු වදන් නොමැතිව සිත ස්ටක් වූයා</div></div><div><br /></div><div>කලුවට දිගට මහතට ගෙතූ කොන්ඩයෙනී</div><div>දත් පොඩි පෙලින් පිරිපුන් ඒ සිනහයෙනී</div><div>මිටට ගත හැකිවූ උකුලට ප්‍රියාවෙනී</div><div>අඩුවක් නොමැති කමටම හිත පිනායෙනී</div></div><div><br /></div><div><div>වරදක් කල කලට උරහිස ඇදුම් කතී</div><div>ලැජ්ජා සිතුනු විට හෘදය විකා යතී</div><div>ආදර පිරී විටදී කට කොන හපා කතී</div><div>ඒ මද රිදුමකට මම කෑදරෙන් වෙතී</div></div><div><br /></div><div><div>හිරට කොටට නැති ලේසිය විළි වහනා</div><div>කන බිම නොඇදෙන්න අබරණ එල්ලන්නා</div><div>තද රතු නැතුව රෝසට තොල හැපවෙන්නා</div><div>මේකප් නොමැති දුඹුරට සිත ඈඳෙන්නා</div></div><div><br /></div><div><div>දහසක් වැරදි ඇති මට වූ ආදරෙනී</div><div>"බබා" "ස්වීට්" නැති ආදර ඇමතුමෙනී</div><div>ලෙහෙසි පහසු ජීවිතයට ප්‍රියාවෙනී</div><div>"මගේ ආදරේ" හට සිත පිරි ආදරෙනී</div></div><div><br /></div><div><div>ලඟට ගෙන බදන්නට සිත ආසාය</div><div>කවියට දෙකට ඔබ ගැන ගුණ දෙනු බෑ ය</div><div>හමු වුනු විටක දෙන්නට තව ඇතිවාය</div><div>ඔබට සම වෙන්න වෙන කෙනෙකුට බෑ ය</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-7721750078895511643?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-82947517518297671512010-06-01T09:29:00.000+05:302010-06-01T11:28:33.295+05:30<b><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal; "><b>අද කියන්න යන්නේ ජන කතාවක්.කතාව ආතල් නිසාත් හුඟ කාලෙකට කලින් මම අහලා තිබුනු නිසාත් කතාව ඕගොල්ලොන්ටත් කියන්න හිතුනා.මේක කියවන කතාව කලින් අහපු කට්ටිය ඉන්නවානං සොරී වෙන්න ඕන.</b></span></div></b><div><br /></div><div><b><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">එක ගමක හිටියා උපාසක මහත්තයෙක්.හතර පෝයටම සිල් ගත්ත ඒ උපාසක මහත්තයට බණ දහම් ගැන පුදුම දැණුමක් තිබුනා.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">මේ උපාසක මහත්තයාගේ පොඩි අඩුපාඩුවකට තිබුනේ සූදුවට තිබුණ් ගිජුකම විතරයි.ඒත් ගමේ හරි ලඟපාත හරි සූදුවට යන්නේ නෑ.කවදාවත් පොලීසියට අහුවෙලත් නෑ.දිනුවත් එකයි පැරදුනත් එකයි.කොහොමහරි ගමේ මිනිස්සු මේක දැනගෙන හිටියේ නෑ.එක දවසක් ඈත ගමක සූදුවට ගිය වෙලාවේ සූදු පොල්‍ර හිටිය අනිත් අයත් එක්ක උපාසක මහත්තයත් පොලීසියට අහුවුනා.පොලීසියේ ලොක්කා හරි සැරයි.කාටවත් ඇප දුන්නෙත් නෑ.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">එදා හැන්දෑවේ කූඩුවේ හිටිය බූරු නඩේ එලියට අරගෙන "උඹලා බූරුවා ගැහුවා නේද?" කියලා ඇහුවා.අනිත් අය කතා කරන්න කලින් "අනේ නැහැ ආයිබෝවන්ඩ මම බණ කිව්වා, මේගොල්ලෝ බණ අහගෙන හිටියා.මේ රාළහාමිලා අපිව අල්ලගෙන ඇවිත් කූඩුවට දැම්මා." කියනකොට සූදු කාරයෝ මූණට මූණ බලාගත්තා.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><div>මොකද ඒගොල්ලෝ දැනගෙන හිටියා ලොක්කගේ හැටි..සූදුව අල්ලපු රාළහාමිලා කිව්වා මේගොල්ලෝ සූදු කෙලියා කියලා."නෑ මේ අය වටේ තියාගෙන මම බණ කිව්වා.අපි වරදක් කරලා නැහැ." කියලා උපාසක මහත්තයා කියනකොටම රාළහාමි කෙනෙක් බූරු කුට්ටම ලොකු මහත්තයා අතට දුන්නා."ඔව් අයිබෝවං ඕකෙන් තමයි බණ කිව්වේ" කියලා උපාසක මහත්තයා කිව්වා.කියනකොට පොලීසියේ ලොක්කා "හොඳයි උඹේ බණ ආයිත් කියපං."කිව්වා.උපාසක තැන කට්ටියම බිම ඉඳවලා සාදුකාරයක් දෙන්න කිව්වා.ඊළඟට නමස්කාරය දෙන්න කිව්වා.එහෙම කියලා පන්සිල් දීලා මේ ගාථාව කිව්වා.</div><div><br /></div><div></div><div></div><blockquote><div>ආසි හේරෝ පොරෝ ලංචැ - බූරූ දහයේ නමේ අටඃ</div><div>හතේ හයේ පහං චෙයිය - හතරේ තුනේ දෙකේ කොලඃ<blockquote></blockquote></div><div><div></div></div></blockquote><div><div>ඊළඟට කොල ගොඩේ ආසි හතර පෙන්වමින් "මේ වනාහී පූර්ව විදේහය, අපරගොයානය, උතුරුකුරු දිවයින, ජම්බුද්වීපය යන හතර මහා ද්වීපයයි." ඊඑට පස්සේ හේරුන් හතර දෙනා පෙන්වමින් "ඒ දීප හතරේ රජකම් කරපු රජවරුන් හතර දෙනා මේ තමා.ඒ රජවරුන්ගේ අග බිසෝවුන් හතර දෙනා බලාගන්න" කියලා කුට්ටමේ පොරොව හතර අරගෙන පෙන්නුවා."හතර මහා රජවරුන්ට පුරෝහිත කම් කරන්නේ මේ හතර දෙනා" කියලා බූරු කොල හතර ඉදිරිපත් කලා.දහය කොලෙන් දස රාජ ධර්මයත් නවයේ කොලෙන් නව අරහාදී බුදු ගුණත් අට සිල් අටේ කොලෙනුත් හතේ කොලෙන් සත් සතියත් මේ විදිහට ඉදිරිපත් කලා.උතුරු දකුණු නැගෙනහිර බස්නාහිර උඩ යට සදිසාවන්ට අරක්ගත් ගුරු දෙමාපිය හිතමිතුරන්ට වැඳුම් පිදුම් ගරු සත්කාර කරමින් පන්සිල් රකිමින් මේ සතර මහාද්වීප වැසියෝ සාමයෙන් හා සතුටෙන් විසූ බව කියමින් හයේ පහේ කොල පෙන්නුවා.හතරේ කොලයෙන් එම රජුන්ට හා රට වැස්සන්ට සෙත් පතන සතර වරම් දෙවියනුත් තුන්තරා බෝධිය තුනේ කොලෙනුත් දෙදෙව් ලොවට අධිපති සක් දෙවියන් දෙකේ කොලෙනුත් පැහැදිලි වන්නේ යැයි" කියනකොට අහගෙන හිටිය පිරිස මහ හයියෙන් සාදුකාර දෙන්න උනා.</div><div><b><br /></b></div><div><b>ඊට පස්සේ වෙච්ච දේවල් බොරුවට කියලා වැඩක් නෑනේ.හැම ජනකතාවකටම සුපුරුදු පරිදි ඒගොල්ලෝ සාමයෙන් සතුටෙන් ජීවත් උනාලු.</b></div></div><div><br /></div><div></div></span></div></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-8294751751829767151?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>මුචලින්දhttp://www.blogger.com/profile/07541878786225573325noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5434304940970801741.post-91679662733048242672010-05-10T07:34:00.000+05:302010-05-10T18:53:15.491+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1lZKdGlt1Gc/S-d2aifeqgI/AAAAAAAAAV0/GtG0Z-e7c6g/s1600/camcake.jpg"></a>මේක ටිකක් පහු වෙලා දැම්මා උනත් මේක දාන්නේ පහුගිය අප්‍රේල් තිස් වෙනිදට ලබපු මගේ විසි දෙවෙනි උපන්දිනේ නිමිත්තෙන්.හොඳ වෙලාවට අප්‍රේල් තිහ ඉපදුනේ.බැරිවෙලාවත් මැයි පලවෙනදා ඉපදුනානං මටත් ඉපදෙන්න වෙන්නේ "ලෝක වාසී කාන්තාවන්ගේ ශෝක දිනය" දවසෙයි.ඒක ශෝක දිනය වෙන්න හේතුව දැනගන්න "මැයි පලවනදා" අනිත් පැත්ත හරවලා බලන්නකෝ.සහෝදරියෝ ටික කේන්ති ගන්න එපෝ.කේන්ති යන්නත් එක්ක කියවන්නකෝ මේක.<div><br /></div><div><div>සපුරත් දෙවිසි වසරක් ගිහි ජීවිතයේ</div><div>නොතිත් කම්කටොළු ඇති වුනි එක කලයේ</div><div>අතහැර නොදා මා සමගම සිටි තලයේ</div><div>දිරි දුන් සැමට තුති පුදනෙමි මෙම කවියේ</div><div><br /></div><div>ගෙදර වටපිටද නාලන්දය මෙන්ම</div><div>වෑන් එකට, බස් එකටත් පිං වෙන්න</div><div>NIBM ද වලකිය සෙට් වෙන්න</div><div>සෙට් වුනු බොක්කවල් හට තුති පුදනෙමි ඔන්න</div><div><br /></div><div>සාපෙට උපෙට සහ අනෙකුත් විෂයන්ට</div><div>ටියුටරි තොගයකට ගිය හේතුව වන්ට</div><div>ලකුණු නැතත් මා හට ඉන් ගොඩ යන්ට</div><div>මිතුරන් පිරී ඇත දිවි මං ගොඩවන්ට</div><div><br /></div><div>මූණු පොතත්, ට්වීටරයත් සමගින්නා</div><div>සයිබර් මිතුරු කැල මා සමගම ඉන්නා</div><div>බ්ලොගින් ජීවිතෙත් යහමින් ගතවෙන්නා</div><div>උඹලා නැති කලට මට විපතක් වෙන්නා</div><div><br /></div><div>සොඳුරු කොනිති, ගුටි, බැණුමුත් පිරී ඇතී</div><div><a href="http://muchalindha.blogspot.com/2009/10/blog-post.html"><span class="Apple-style-span" style="color:#990000;">මැරියන්</span></a> නමට මා හද ආදරෙන් වෙතී</div><div>මෙතෙකැයි කියා නැති අපේ ආදර කැටිතී</div><div><a href="http://nikamatawage.blogspot.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#990000;">නොදරුවා</span></a> මෙන්ම දවසක හිර කෙරෙනු ඇතී</div><div><br /></div><div>අදරින් ලඟට ගෙන මා සනසන අම්මා</div><div>සිතින් පමණකිය අපේ <a href="http://muchalindha.blogspot.com/2009/08/blog-post_21.html"><span class="Apple-style-span" style="color:#990000;">අප්ප</span></a>ගේ පෙම්මා</div><div>දිවිතුරු රැකගතිය ආදර <a href="http://muchalindha.blogspot.com/2009/10/blog-post_15.html"><span class="Apple-style-span" style="color:#990000;">පුත්තම්මා</span></a></div><div>විසිදෙක සපුරන්න දිරිදුන්නේ සැවොමා</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5434304940970801741-9167966273304824267?l=muchalindha.blogspot.com' alt='' /></div>