"හැඟීම් බොහෝමයක් තිබ්බට ඒවයේ උප්පත්ති මූලය බොහෝ වෙලාවට අපිම හෝ අපිට ලඟම මනස උසස් වූවෝ. ඒ වගේම ගැහැණිය හැඟීම් උත්පාදනයේ ඉහලම තැනක ඉන්නවා. මේ එතනින් එහාට ගිය හැඟීම්, වචන කරපු ලියමනක්...."


Sunday, October 9, 2022

අන්අවේලබල් මිනිස්සු

ඉස්සර මම හරි ආසයි අන්අවේලබල් වෙන්න. සිකුරාදා හවසකට ආදරේ කරන ගෑනු දෙන්නටම කතා කරලා මම ඒ විත්තිය කියන සතුට මට තාම මතකයි. එක ගෑනියෙක් නං රණ්ඩු කරනවා. අනිත් ගෑනි බය වෙනවා. මුල්ම කෝල් එක දෙන්නෙ අලුතෙන් ආදරේ කරන්න ගත්තු කෙනාට.

මේ අද හවස සෙට් වෙන්න යනව. පාටිය යනව ඉරිදා හවස් වෙනකං. මම කොහේ ඉඳියිද දන්නෑ. බය වෙන්න දෙයක් නෑ. අපි 6 දෙනෙක් ඉන්නව. මොනවහරි ලොකු අවුලක් තිබ්බොත් විතරක් කෝල් කරන්න.

ඊළඟ කෝල් එක දෙන්නෙ පරණ ම ආදරේට. ඒ කෝල් එක දැන් දෙන්න වෙන්නැති එක ගැනත් හිතේ යම් තරමක දුකක් තියෙනවා.

අම්මෙ, අද රෑ පාටියක්. ඒක ඉවර වෙලා හෙට පාන්දරින් එහෙම්මම අපි යනව මොණරාගල. ට්‍රිප් එකක්. වැව්වල බහින්නෙ නෑනෙ මං කොහොමත්. ඉරිදා හවසට එන්නෙ. වැඩිම වුණොත් ටිකක් බොයි. තාත්තටත් කියන්න. මෙහෙම්ම ඔෆිස් ඇරිලා යනව මං. ඇඳුම් අරං ආවෙ.

ඔය කෝල් දෙක දුන්න ම හිත නිදහස්. ඊටපස්සෙ ඔෆිස් එක පිටිපස්සෙ ෂවර් එකට ගිහින් නාලා, ෂෝටක් දාලා, ඔෆිස් එක ඉස්සරහ බලාගෙන ඉන්නව මාව අරගෙන යන උන් එනකං. ඒ එනකං සිකුරාදා හවස ඔෆිස් ඇරිලා යන උන්ට ඇයි මම අද මේ ෂෝටක් දාගෙන ඉන්නෙ කියන එකට විස්තරේ කියනව. 

තාමත් ඉඳල හිටල මට එහෙම අන්අවේලබල් වෙන්න වෙලාවල් එනවා. අවුරුදු හැටටත් කිට්ටු මිනිහෙකුට එහෙම බ්‍රහස්පතින්දා හවස් වරුවක් තියෙනවද? කියල හිතෙයි. ඔව් තියෙනව. ඇයි කියලා හිතුවද බ්‍රහස්පතින්දා? අවුරුදු විස්සෙදි රස්සාවට ගිය අලුත මම හිටියෙ කොළඹ. ටවුන්හෝල් කිට්ටුව ඔෆිස් එකක. දැන් ඉන්නෙ තෙල්වලින් දියුණු වෙච්ච වැලි පිරිච්චි කාන්තාර සහ ආසියාතිකයො පිරිච්ච බිල්ඩිං තියෙන රටක. තාමත් මම කෝල් දෙකක් ගන්නව ගෑනු දෙන්නෙකුට. ඔව් මගේ අම්මා මැරිලා. මගෙ චරිතෙ ගැන කතාවෙ මුල් හරියෙදි හදාගත්තු හොඳ හිත දැන් බිඳිලා වගේද? එහෙම කරගන්න එපා.

මම මුල්ම කෝල් එක ගන්නෙ දැන් මම අලුතෙන්ම ආදරේ කරන ගෑනු මනුස්සයට. මං පුත්තුන්ට දූලට කියල විශේෂයක් නොකළට මට දූට කියවුණේ පුතා කියලා. 

පුතේ, මං යනව ට්‍රිප් එකක්. අපි 11ක් යනවා. ඩෙසර්ට් සෆාරි එකකුයි, තව මොනව මොනවද කරයි. මං ආපු ගමං ඔයාලවත් එක්කගෙන යන්නං කොහෙහරි. අම්මටත් කියන්න. 

අම්මටත් කියන්න කියලා කියපු එක දූගෙ හිතට දෙන පොඩි අල්ලසක්. ඒක අප්පච්චි මට විතරයි ආදරේ කියලා දූගෙ හිතට හිතවන්න දාන පුංචි මැජික් එකක්. අනික කොහොමත් දූත් දැන් වැඩ කරන්නෙ කොළඹ. ටවුන්හෝල් කිට්ටුව ඔෆිස් එකක. අනිත් කෝල් එ​ක දැන් ඉන්න දෙන්නගෙන් පරණ ලවු එකට.

මේ මම, කට්ටිය එක්ක පොඩි ගමනක් යනවා. මුං ඉතිං කාලෙකට පාරක් ඕවා දාගන්නව. නොගිහින් බෑ. එකට ඉන්න එවුන්නෙ. කෝල් කරන්න තරං වෙලාවක් හම්බෙන එකක් නෑ. පරිස්සමෙන් ඉන්න. 

මම මේ අන්අවේලබල් වීමට නං කැමති නෑ. කොටිම්ම අවුරුදු විස්සෙන් පටන්ගත්තු මුල් දශකය ඇතුළෙ ජීවිතේ සිද්ධ වුණු නොයෙක් හැලහැප්පිලි එක්ක මං අවුරුදු 30 වෙද්දිම, බියර් එකක් බිබී මැච් එකක් බලන්න කැමති, ගෙයින් එළියට සැපක් දාන්න යන්න අකමැති, සෝෆා එක තරම් හිතටත් ඇඟටත් ෆිට් වෙන තැනක් තවත් නැති පිරිමියෙක් බවට පත් වුණා.  මම අවුරුදු තිහෙන් පස්සෙ වගේ ආසා වු​ණේ ඉස්සර ක්‍රමේට විරුද්ධ විදියට අන්අවේලබල් වෙන්න. යාළුවොන්ට කතා කරලා, මේ සතියෙ නං වැඩ දාගන්නෙපා මචං මට ෆ්‍රීලාන්ස් වැඩ ටිකක් සෙට් වෙලා තියෙන්නෙ... කියලා කියන්න. ට්‍රිප් එකක් ප්ලෑන් කරද්දි ම, ඉස්සරහ වීක් එන්ඩ් දෙකේම මම අන්අවේලබල් කියලා කියන්නයි කැමති. ඇති දැන් මට. 

ඉපයීම සහ නිදහස අතර​ මේ ලෝකෙ නොපෙනෙ​න වගුවක් තියෙනවා. ඒ වගුවෙ ඉපයීමෙත් නිදහසෙත් ධන වුණු සහ ධනේ උඩට ගිය උන් ඉන්නව. ඍණ වුණුත් ඉන්නව. සල්ලි හොයලා නිදහසේ ඉන්න මිනිස්සු, දිගටම සල්ලි හොයන නිසා නිදහසක් නැති මිනිස්සු, කලින් කෙනෙක් හොයාලා දීපු සල්ලි නිසා නිදහසේ ඉන්න මිනිස්සු, සල්ලි හොයන්නත් විදියක් නැති මිනිස්සු වගේ කොට්ටාස ගොඩක් මේ වගුවෙ එකේක පැත්තට, එකේක තැන්වල ඇලවිලා ඉන්නවා. මම දිගටම සල්ලි හොයන නිසා නිදහසක් නැති මිනිහෙක්. ෆයිනෑන්ෂලි නිදහස් වෙන්න නං, ජීවිතේ නිදහස නැති කරගත යුතු මිනිහෙක් මම. සහ එහෙම කරන මිනිහෙක් මම. අවුරුදු හැටටත් කිට්ටු වෙලා තාමත් මට නිදහසක් ගැන හිතන්න විදියක් නෑ. මං ඒකට ආසත් නෑ. හැබැයි මට වෙන කරන්න දේකුත් නෑ. කසාද බැන්දානං, ළමයි හැදුවා නං, උන්ව ​ගොඩ දාන්නම ඕන.

දුවට දැන් 26ක්. දූ කසාද බඳින දාට මේ මගුල් නවත්තලා යනව ගෙදර. ගිහින් ගෑනිත් එක්ක ඉන්නව සතුටෙන්. එහෙම හිතුනු දවස් තියෙනවා. නැත්තෙ නෑ. දුවවත් දරුවො හැදුවෙ නැත්තං හොඳයි. මං කැමති නෑ, ආයෙත් පොඩි උන් හුරතල් කරන්න. ඊටත් වඩා මං කැමති නෑ මගේ දරුවො, මං මෙච්චර මහන්සි වුණාට පස්සෙත් ආයෙත් වගකීම් කර ගහගන්නවට. මේ හොයපු සල්ලි දුවටත්, දුවව බඳින කෙනාටත් හොඳටම ඇති ජීවත් වෙන්න. මට ජීවිතේ අන්තිම අවුරුදු විසි පහක් විතර කිසිම ඇගයීමක් නොලැබුනු මිනිහෙක්. මම ආසයි මම මේ කරන කැපකිරීම අගයනවට. ඒත් ඒක අගයන්න සමිතියක් වගේ දෙයක් හොයාගන්න නෑ. "පවුල වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන පිරිමින් අගය කරන සමිතිය" කියලා එකක් නෑ. ඇගයුවේ නැතත් මේ වගකීමෙන් ගැලවෙන්නත් බෑ. දුක් වෙවී හරි කරන්න ඕන. අන්න එහෙම දුකක් දැණුනු වෙලාවට, මට හිතෙනව ජීවිතෙන්ම අන්අවේලබල් වෙන්න. මිනිහෙකුට නොමැරී ඒක කරන්න පුළුවන්ද? මොකද මම ආසා නෑ මැරෙන්න.

මට ජීවත් වෙන්න ඕන මගේ පවුල වෙනුවෙන් හෝ මගේ හිතමිතුරො, නෑදෑයො, මගේ ගම රට වෙනුවෙන් නෙමෙයි. මට දැන් ජීවත් වෙන්න ඕන මං වෙනුවෙන්. කිසිම ප්‍රශ්නයක් කිසිවෙක් නොඅහන, මං ආසා සින්දු, ෆිල්ම්, මැච්, කෑම, බීම, ගෑනු පිරිච්ච ලෝකෙක තනි වෙන්නයි මට ඕන. ඒත් ඒ වෙනුවෙන් මට කීදෙනෙකුට අන්අවේලබල් කියන්න වෙයිද? මට බෑ ඒක කියන්න. ඒ තරං හයියක් නෑ. එක්කො ඒ මිනිස්සු ඔක්කොම මැරෙන්න ඕන. මගේ සතුට වෙනුවෙන් කී දෙනෙක් කියලා මැරෙන්නද? ඒ ඔක්කොම එක පාර මැරිලා වැටෙන එක ඇත්ත නොවෙන හීනයක්. ඒ වෙනුවෙන් මම මැරෙන එක අන්අවේලබල් වෙනවා වගේම වැඩක් වුණත්, මට ඒ අන්අවේලබල් ගතිය විඳින්න විදියක් නැති වෙනවා. එනිසා ඒක කරන්නත් බෑ. මට දරුණු සමාජ රෝගයක් හැදුනොත්, මගෙ වටේ ඉන්න මිනිස්සු දාලා යාවි කියලා වතාවක් මට හිතුනා. ඒත් ඉතිං එහෙම වුණා කියලත් මට අන්අවේලබල් වෙන්න බෑ. පුදුම කරුමයක් මේක. ඒ හින්දයි මම මේ ප්ලෑන ගැහුවෙ. හිතේ ගිල්ටියටයි මේක මෙතන ලියල තියන්නෙ. මොකෙක්හරි මේක අනාගතේ දවසක කියවලා මාව හොයන්න හිතුවොත් හොයන්නෙ නැතුව ඉන්න. මොකද මට ඕන අන්අවේලබල් වෙන්න.

අරාබිකරේ මේ රටේ නීති තදයි. ඒකෙ මට ලොකු බලපෑමක් නෑ මොකද මං නීති විරෝධී වැඩ කරන මිනිහෙක් නෙමෙයි. හැබැයි නීති විරෝධී වැඩ කරන එවුන් නැතුවමත් නෙමෙයි. මං එහෙම එකෙක්ව අඳුනනවා. උගෙයි මගෙයි හමුවීම සිද්ධ වෙන්නෙ අමුතු ම විදියකට. අපේ පෙණුම බොහෝදුරට සමානයි. ඌ කොණ්ඩෙ තරමක් වවලා ඉන්න නිසා මිසක් අපි දෙන්නාව ඈතට වෙන් කරලා අඳුනගන්න සාධකයක් වෙන නැති තරම්. මට ඌව පාටියකදි හඳුන්වලා දෙන්නෙ අපි දෙන්නගෙම යාළුවෙක්. ඒ කාලෙ මමත් කොණ්ඩෙ වවලා හිටියෙ. මට ඒ යාළුවා කරපු හඳුන්වා දීම තාම මතකයි. "උඹ මූව අඳුනාගෙන ඉන්න එක හොඳයි. මොකද උඹලා දෙන්නගෙ පෙනුමත් එක්ක දවසක මුගේ හොර වැඩකට උඹේ අත් කැපෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා" එවෙලෙට ඒක විහිළුවක් වුණා. මං ඌත් එක්ක තරමක් වෙලා කතා කරා. ඌ බහුලව භාවිතා කරන නම, මගෙත් උප්පැන්නෙ සඳහන් එහෙත් අත්හැර දාපු නමක්. කපිල. 

මං කපිලයාගේ හොර වැඩක් කියලා දෙයක් හොයාගන්නවත් නැතත්, ඒ කපිලයා අරක්කු බෝතලේ ඉඳන් වීසා එකට වෙනකං මගෝඩි වැඩ කරන එකෙක්. ඌ ඒවා හංගන්නෙත් නෑ. යම් වීරත්වයක් ඒ නිසා ගොඩනගාගෙන ඉන්නෙ. ලංකාවෙ උන් විතරක් නෙමෙයි, ඉන්දියන් බංගලි එවුනුත් ඌ දාන මෝඩ ජෝක්වලටත් බඩ ඉස්සරහට දාලා හිනාවෙන තත්ත්වෙක තියාගෙන හිටියෙ. ඉතිං මං කපිලයගෙන් ඇහුවා වගතුග. කපිලයට තරහකාරයොත් නැත්තෙම නෑ. උගේ බිස්නස් ටික කරගෙන ඉන්න අරාබිකරේ එවුන්, කපිලයා එක්ක තරමක් නොහොඳ වුණත්, පිරිස් බලය සහ ඒ පිරිසේ බලය අතින් මේ කපිලයා ඉස්සරහින්. හැබැයි කපිලයා යාළුවොන්ටත් ඉඳහිට හොර වැඩ කරා. ඒ නිසාම ඒ කපිලයාගෙයි මගෙයි ඇයි හොඳැයියක් තිබ්බට අවංක මිත්‍රත්වයක් තිබුණෙ නෑ. එදා බ්‍රහස්පතින්දා දවසක්. කපිලයා මාව මුණගැහෙනව කලබලෙන්.

කපිල සහ කපිල

 

"මචං මොකක්හරි පත්තු වෙලා, මට වට කරලා ෂොට් එක දෙන්නලු යන්නෙ. මාව බේරගන්න මොකක්හරි කරපං." ඌ ඒක කියද්දිම මට අවුලක් තේරුණා. ඌට මට කලින් කතා කරන්න ඕන තරම් යාළුවො හිටියා. හැබැයි ඌ මගේ ගාවට ආවෙම උගෙයි මගෙයි පෙණුමෙ සමානකම හින්දාමයි. උගේ ප්ලෑනක් තියෙන්න පුළුවන් ඌ වෙනුවට මාව පාවලා දෙන්න. මං ඒ හින්දා මං විහින්ම උගේ උගුළේ පැටළුනා. ඌට මගේ කාමරේ ඉන්න ඉඩ දුන්නා විතරක් නෙමෙයි, උගේ සන්තකේට මගේ සියළු විස්තර සහිත බලපත්‍රත් දුන්නා. මං ඌට නොකියපු දේකට කියලා කරේ, ඌ මගේ කාමරේ නිදාගත්තට පස්සෙ ගිහින් කොණ්ඩෙ කපාගත්තු එක විතරයි. විතරමයි. මං කොණ්ඩෙ කපලා නිකං හිටියෙ නෑ. අඳින පළඳින විදිය එක්ක පෙනුමත් තරමක් වෙනස් කරගත්තා.

අන්න ඒ විදියටයි දවස් 4කට පස්සෙ ලංකාවට මේ කපිලගෙ බොඩි එක නමින් ඒ කපිලගෙ බොඩි එක ගියේ. මෙහෙ පොලීසියෙන් ඒ කපිලව​ හෙවුවා. මං කපිල නැති වුණු දවසෙම ඒ කපිලගෙ අතුරුදන් වීමත් සිදුවීම මෙහෙට තරමක ආන්දෝලනයක් වුණා. ඒ කපිලගෙ අවුල් වැඩ දන්න නිසාම බොහෝදෙනෙක් සැක කරේ ඒ කපිල කියලා හිතාගෙන මාව මරාදාපු බවත්, ඒ කපිල පැනගිය බවත්. මෙහෙ යාළුවොත් එකතු වෙලා අපෙ ගෙදරට සල්ලි යවලා තිබුණා. මගේ ඔෆීසියෙන් මාසිකව යම් මුදලක් මගේ පවුලට යවන ගිවිසුමකුත් වෙලා තිබුණා. මේ දේවල් සිද්ධ වෙද්දිත් මං හිටියෙ ළඟපාත. හැබැයි තරමක් වැඩ දන්න එකෙක් එක්ක. ඌ මට හැදුවා බොරු බලපත්‍ර. මං දාගත්තා ඉන්දියන් නමකුත්. මොකද්දෝ මන්දා හේතුවකට මං ඒ ඉන්දියන් නමට Kapil කියලා කෑල්ලකුත් දාගත්තා. දැන් බළාපොරොත්තුව මාව මෙහෙන් පිටමං කරන්න. ඒ වෙනුවෙන් මං පෙනීහිටියා ඉන්ටවිව් ගණනාවකට. වයස තමයි තිබුණු ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය. නමුත් ඉන්දියන් වීම නිසා ගොඩක් තැන්වල ඉන්දියානුවන් සිටීමේ වාසිය මටත් ලැබුනා.

අන්න ඒ විදියටයි මං හිම වැටෙන රටකට ආවෙ. මෙතන ඉඳන් කියන්න තියෙන්නෙ තරමක් හැංගුණු කතාවක්. නැත්තං මට අන්අවේලබල් වෙන්න බැරි වෙනව. මාසෙකට පාරක් මං පයින් ගිහින් දේශසීමාවක් පනිනවා. පැනලා බිරින්දෑගෙත් දුවගෙත් ගිණුමට සල්ලි ටිකක් දානව. මගේ ගැන හොයන තුරුම්පුවකට ඉතුරු ගෑනිට සල්ලි වැ​ටෙන රටට කිට්ටු යුරෝපෙ රටක් සහ කපිල් කියන ඉන්දියන් නම විතරයි. මං හිතනවා ඒ වැඩේ අමාරුයි කියලා. මොකද මේක පබ්ලිෂ් වෙන්න දාලා තියෙන්නෙ තව අවුරුදු ගානකට පස්සෙ. පබ්ලිෂ් වෙද්දි මං මැරිලද දන්නෙත් නෑ. 

ලංකාවෙ එකෙක් නෑ මෙහෙ. කෑමත් රහ නෑ. ගෑනුන්ගෙත් මහ රහක් නෑ. මටත් දැන් හැටක්නෙ. උන්ටත් රහ නැතුව ඇති. මහ ලොකුවට සල්ලිත් නෑ. හොයපු බර ගානක් මගේ මේ අන්අවේලබල් වීම වෙනුවෙන් වියදං කරා. දැන් මං කිසිම ප්‍රශ්නයක් කිසිවෙක් නොඅහන, මං ආසා සින්දු, ෆිල්ම්, මැච්, කෑම, බීම, ගෑනු පිරිච්ච ලෝකෙක තනි වෙලා ඉන්නෙ. ළඟපාත මැච් එකක් තියෙන දවසට බලන්න යන්න ආසයි. ඒත් ඒවයෙ කැමරා තියෙන නිසා බයයි. ඉඳලා හිටලා ගෑනිගෙ කටහඬ අහන්න කෝල් එකක් දෙන්න හිතයි. ඒත් මේ පැත්තෙන් කතා නොකර ඉද්දි සැක හිතෙයි කියලා බයයි. ආයෙ කටහඬට ලෝබ වෙලා යන්න හිතෙයිද කියලා බයයි. කාටවත් ණය නං නෑ. හැබැයි බය තියෙනවා. මට ආයෙ කවදා හෝ අවේලබල් වෙන්න හිතෙයිද කියලා බයයි. එදාට අවේලබල් වෙන්න බැරි තරමට මං දැන් දුරක් ඇවිල්ලා නිසා බයයි. ඇත්තටම මං අන්අවේලබල්ද කියලා මට සැකයි.


Saturday, October 8, 2022

අත ගිලිහෙන තැන

මම ඒ මනුස්සයව මුලින් ම දැක්කෙ ඉස්කෝලෙදි. අපේ ඉස්කෝලෙ ස්පෝට්ස් මීට් එකට එක තරගයක් තියෙනවා ස​හෝදර පාසැල් අතරෙ. ඒ තරගෙ සහාය දිවීම දුවන්න අපේ අල්ලපු වැටේ ඉස්කෝලෙන් ආපු හතර දෙනාට ඒ මනුස්සයත් තේරිලා තිබුණා. හැමෝම කිවුවෙ මනුස්සයා මාර වේගෙන් දුවන නිසා උගේ ලැප් එකේදි ඕන ම ලීඩ් එකක් අල්ලලා දිනන්න ආනන්දෙට පුළුවන් කියලයි. ඉතිං මං ඌට සාප කරා. උගේ කකුල කොර වෙන්න. සාපෙ වැඩ කරාද නැද්ද කියන්න දන්නෙ නෑ. ඌට අන්තිම ලැප් එක හිතපු තරං වේගෙන් දුවන්න බැරි වුණා. අපේ ඉස්කෝලෙ එකාටත් බැරි වුණා. වෙනිං ඉස්කෝලෙක උන් තමයි ඒ තරගෙ දිණුවෙ. ඒ විදියට තමයි මට ඌ ගැන මුලින් ම මතකයක් හිතේ ඇති වුණේ. එදයින් එදා මං ඌව ඉස්කෝලෙ කාලෙ ඇතුළෙ දැක්කෙ නෑ.

ඊට පස්සෙ මං ගියා රස්සාවකට. මහා නම්බුකාර නැති, සමාජයෙත් මහා ලොකු පහත් බවකුත් නොදකින රස්සාවකට. ඒක කරගෙන හම්බුකරපු සල්ලි මම පුළුවන් තරම් ඉතුරු කරා. ආතල් එකක් කියලා ගත්තෙ හවසට වැල්ලවත්තෙ සෙල්ලං කරන්න ගියාම විතරයි. ඒ දවස්වල මම වැල්ලවත්තෙ සෙල්ලං කරේ දෙහිවල යාළුවො ටිකක් එක්ක. අපි වැඩිපුරම කරේ බීපු එක. ක්‍රිකට් ගහන එකත් අතරින් පතරෙ සිද්ධ වුණා. ක්‍රිකට් ගහන්න ගිය දවසකත් මම ඒ මනුස්සයව දැක්කා. ඒ යකා දැන් ඩිග්‍රියක් කරනවලු. වැල්ලවත්ත ළඟ පාත ප්‍රයිවට් කැම්පස් එකක. එතන ඩිග්‍රිය අස්සෙ ඒ කොල්ලො ටික ඇවිත් ක්‍රිකට් ගහනව. ඌට මතක නෑ මාව. හැබැයි මට මතකයි ඌව. මුල් දවස්වල ප්‍රයිවට් කැම්පස් එකේ බුවාලා එතන ඉද්දි මගේ හිතට ආවෙ කේන්තියක්. හැබැයි මූව දැකපු දා ඉඳන් ඒ කේන්තිය නැති වුණා. මගේ හිතේ ඌ ගැන අනුකම්පාවක් තියෙනවා. මොකද මම තාම හිතනවා එදා ඌට හිතපු තරං වේගෙන් දුවලා ගේම් එක දිනන්න බැරි වුණේ මගේ සාපෙ වැදිච්ච නිසා කියලා.

ඔය අවුඅස්සෙ තමයි මගේ ජීවන රටාව සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙන්නෙ. මිනිස් ආශ්‍රය අවම කරනවා. හොඳ ම යාළුවොත් දුරස් කරනවා. ගෑනු එක්ක ආස්සරේ තියාගෙන හිටියට ඉස්සර තරම්ම උන් ළඟ දිය නොවී ඉන්න මම උත්සාහ කරනවා. ඒ අතරෙ තමයි මේ සල්ලි ගහට කරගහන්නෙ. ඒක වේලකට ග්‍රීක් යෝගට් එක්ක ස්ට්‍රෝබෙරි කන, විවේකයක් ගන්න ප්‍රංසෙට යන ජාතියෙ ගෑනියෙක් මට ඉඳලම නෑ. ඒකි මට කැමති වුණේ මං වැඩිය සද්ද බද්ද නැති එකෙක් නිසාලු. මාත් ඉතිං ගෙම්බා වගේ හිටියා. එයා තමයි මාව ලංකාව ගහන වන් ඩේ සීරීස් එකක් බලන්න ඕස්ට්‍රේලියා​වෙ එක්කගෙන ගියේ. ඒක ලංකාවේ එවුන් කුණුහරුප පලපු මැච් එකක්. මුලින් කේන්තියට. පස්සෙ සන්තෝසෙට. මං එදාත් අරූව දැක්කා. මුලු ප්‍රේක්ෂකාගාරෙම නැගිටලා යද්දි මාලිංගවයි මැතිවුස්වයි විශ්වාස කරලා ඌ වාඩි වෙලා හිටියා. මුරලි අන්තිම ලකුණ ගැහුවම තමයි ඌ පුටුවෙන් නැගිට්ටෙ. ඌ සන්තෝසෙන් අප්පුඩි ගැහුවා. මං ඌ දිහා බලාගෙන හිටියෙ. ගෑනි මගෙ කලිසමට උඩින් අත තියාගෙන මිරික මිරික හිටියෙ. ඒකිට බියර් දෙකක් ගහපු ගමං කුලප්පුවක් හැදෙනවා. මට එදා හිතුනා අරූ එක්ක කතා කරන්න. ඒත් ගෑනි ඇඳට පනින්න බලං හිටපු නිසා මට ඒකට වෙලාවක් ආවෙ නෑ.

මට මූව පුදුමාකාර විදියට තැන් තුනකදි මුණගැහෙනවා. ඒක හිතට පුදුමයක්. මං ගෑනිත් එක්ක වැඩිය ​දේවල් ෂෙයා කරගන්නෙ නැති නිසා මං ඒකිට මූ ගැන මොකුත් කියන්න ගියේ නෑ. එදා මැච් එක දවසෙ ගොඩක් ලංකාවෙ එවුන් ලංකාවෙ ටීෂර්ට් ඇඳගෙන ඇවිත් හිටියට මූ ඇඳන් හිටියෙ සුපර්මාකට් එකක ටීෂර්ට් එකක්. මං ඉතිං මැච් නැති දවසෙ මේ සුපර්මාකට් චේන් එකේ දෙක තුනකටවත් ඔළුව දාන්න හිතුවා. මට ඌ එක්ක කතා කරන්න ඕන වුණා. මං ගෑනිව හොටේල් එකේ තියලා ගියේ. මං සුපර්මාකට් එකට ඇතුළු වෙද්දිම දැක්කා ගෑනියෙක්ව. ඇස් නැවතුනා. මං සාමාන්‍යයෙන් සුදු ගෑනුන්ට ආසා නැති වුණත් මේක නං හිත කෙනිත්තුවා. ලස්සන පස්සක්, පිරිච්ච දෙතනක්, කොට කොණ්ඩයක් එක්ක ලස්සන බුරියක් තිබුණා එයාට. කරුමෙට ම මගේ ටීෂර්ට් අනුමානය හරි වුණා. ඒක ඇතුළෙ මූ ඉන්නවා. මට ඌට කියන්න දෙයක් හිතාගන්න බෑ. "මචං මං උඹ අපේ ඉස්කෝලෙ දුවද්දි උඹව පරදින්න සාප කළා" කියලා කියන්න මට හිතෙන්නෑ. මං බලං හිටියා. මූ අර ගෑනිට චිට් එකක් දුන්නා. ඒකිත් වල් හිනාවක් දාලා ඒක ගත්තා. මට උන් දෙන්නගෙ දැහැනට බාධා කරන්න ඕන වුණේ නෑ. මං ගියා හොටේල් රූම් එකට. එදා අර ගෑනිව හිතේ මවාගෙන මං මගෙ පෙම්වතියව පෙරළගත්තා.

හොඳ විවේක කාලයක් අරගෙන ලංකාවට ඇවිත් මං සුපුරුදු සල්ලි පොරේට වැටුනා. රස්සාවෙත් ලොකු අවුලක් නෑ. සල්ලිත් තියෙනවා. ගෑනුත් ඉන්නවා. යාළුවො දුරස් කරපු නිසා එක එකාගෙ හිත හදන්න නෑ. කැමති විදියට කැමති තැනක බොන්නයි තියෙන්නෙ. ඔය විදියට අවුරුදු දෙකක්වත් යන්නැති. ගෑනු දාලා ගියා. තව එවුන් යන පාටක් පේන්නවත් තිබ්බෙ නෑ. ඔය අතරෙ තමයි ලොකු තාත්තා නැති වුණේ. තාත්තා හිටියේ ලොකුවටම අවුලෙන්. එයාගෙ අයියනෙ. මාත් වැඩිය නෑදෑ ආස්සරේ නැති වුණත් ගිහින් ලොකු තාත්තගෙ මිනිය දිහා බලං හිටියා. උන්නා වගේමයි. පොර ජීවත් වෙච්ච කාලෙත්, වැඩි කතා බහක් නැතුව හිටපු නිවිච්ච මිනිහෙක්. එහෙම එකක් මැරුණමත් ඉතිං ඒ වගේ. අරක්කු ඉවරයි. කැස්බෑවෙ බාර් එක වහලා. මට එතන සෙනග මැද්දෙ පොර ටෝක් දෙන්න බැරි වුණත් මං අඳුරන එකක් හිටපු නිසා ත්‍රීවීල් එකක් දාගෙන ඌව හම්බෙන්න ගියා මිරිස්වත්තට. මිරිස්වත්තෙන් මට ඕල්ඩ් බෝතල් දෙකක් ඩැහැගන්න පුළුවන් වුණා. බෝතල් දෙක බෑග් එකක දාගෙන හැරෙද්දි අරූ ඉන්නවා. මිරිස්වත්තෙ හන්දියෙ ෆ්‍රයිඩ්රයිස් එකක් ගන්න පෝලිමේ. දෙකක් දාගෙනත් හිටියෙ. තව දාගන්නත් බඩු අතේ තියෙන නිසා මූට කතා කරන්නම හිතුනා. ඒත් ත්‍රීවිල් එක අරං ආපු එකාට ආයෙ ගිහින් බොන්න හදිස්සිය. එනිසා එදාත් ඌව මගහැරුණා.

අවුරුදු දහයක්ම එකම රස්සාව කරාට පස්සෙ වෙනසක් ඕන වෙනවා. කතාවට කියන්නෙ තමුන් කැමති ෆීල්ඩ් එක තෝරගන්න එක අවුරුදු 27ට කලින්වත් කරන්න කියලයි. 27න් පස්සෙ ඒ ෆීල්ඩ් එකේ වෙනිං රස්සා කරනවා මිසක් ෆීල්ඩ් එක වෙනස් කරන්න එපා කියලයි කියන්නෙ. මං අවුරුදු 31දි ෆීල්ඩ් එක වෙනස් කරනවා. ඊටපස්සෙ ඉන්නෙ වෙනිං පොරේක.   

මහ ලොකු වෙනසකුත් නෙමෙයි. පුරුදු රස්සාවම වෙනිං ප්ලැට්ෆෝම් එකකට කරන්න ගන්නවා. පඩිය වැඩියි, නිදහස අඩුයි පන්නයේ රස්සාවක්. සාමාන්‍යයෙන් මං මුලින් ගෙවපු රස්සාවට වඩා තරමක පොෂ් කල්චර් එකක් තියෙන රස්සාවක්. මේකට මට හැඩ ගැහෙන්න පුළුවන් වෙයිද කියලා දෙතුන් වතාවක් හිතුණු රස්සාවක්. ගිහින් පළවෙනි දවසෙ පුටුවෙ වාඩි වෙලා බලං හිටියා. මාව අඳුනගන්න එවුන් ආවා. උන්ටත් මම මාව හඳුන්වලා දුන්නා. ඒ අතරෙ මූ ආපි. "මචං මං..." කියලා ඌ කියන්න පටන්ගත්තු විස්තරේ දිහා මං අහං හිටියා. මට පුදුමයි මේ හමුවීම ගැන. අවුරුදු පහළොවකට විතර පස්සෙ ඌයි මායි මුලින්ම අතට අත දුන්නා. මට කියන්න හිතුනා මම තමයි උඹෙ කකුල කොර වෙන්න කියලා මීට අවුරුදු පහළොවකට කලින් සාප කරේ කියලා. ඊටපස්සෙ මට හිතුනා වැල්ලවත්තෙ ක්‍රිකට් ගහන කාලෙත් උඹ හොඳ විකට් කීපර් කෙනෙක් කියලා කියන්න. ඊටපස්සෙ මට හිතුනා මෙල්බන්වල සුපර්මාකට් එකට ආපු ගෑනිව උඹට දීලා මම නිදහස් වුණු විත්තිය කියන්න. අන්තිමට ම ලොකු තාත්තගෙ මළ ගෙදර දවසෙ උඹ ෆ්‍රයිඩ් රයිස් පෝළිමේ හිටිය බව දැක්කා කියල කියන්න. මං ඒ මොකුත් කිවුවෙ නෑ. මේ ඔක්කොම හිතනකනුත් ඌ පිස්සෙක් වගේ කතා කරගෙන ගියා.

ඌයි මායි එකම ප්‍රොජෙක්ට් වෙනුවෙන් වැඩ කරන එවුන්. ඌයි මායි යාළුවො වුණා. ඌයි මායි කන්න බොන්න ආසා ගොඩක් වෙලාවට එකම දේ. ආසා කරේම එකම විදියෙ ගෑනුන්ට. හම දුඹුරු, තරමක් මහත, කොණ්ඩෙ ක්‍රේල් ගෑනු. ඌ අරක්කු බොන්නෙ නෑ. උටත් එක්ක හරියන්න මං බිවුවා. දවසක් ඌ මට කිවුව ඌ බොනව කියල. ඌ ප්‍රසිද්ධියේ නොබොන්න හේතුවත් ඌ කිවුවා. ඌ වැඩිය කැමති නෑ මිනිස්සුන්ට. මට ඒක තේරෙනව. මාත් කැමති නෑ මිනිස්සුන්ට වැඩිය. මං ආසා තනියම ඉන්න. ඉතිං ඌයි මායි බොන්න පටන්ගත්ත. මං මේ වෙද්දිවත් ඌට කියලා නෑ මම ඌ ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ දුවද්දි කකුල කොරවෙන්න ප්‍රාර්ථනා කරා කියලා. යාළුකමේ බැඳීම ගොඩක් වැඩිවෙන්නෙ මට ප්‍රශ්නයක් ආපු වෙලාවෙ. 

මට එනවා කෝල් එකක්. ඒක තරමක් භයානකයි. මගෙත් මගේ ආදරවන්තියකගෙත් නිරුවත් වීඩියෝ කිහිපයක් අන්තර්ජාලයට එකතු වෙලා. ඒ දේ කරේ මම කියලා තමයි මට කෝල් එක එන්නෙ. ඒ ආදරවන්තියගේ වර්තමාන ස්වාමිපුරුෂයා තමයි මේ චෝදනාවත් ඒකට සමගාමී තර්ජනයත් මට එල්ල කරන්නෙ. ඒත් මං එහෙම දෙයක් කරේ නෑ. ඒක ඇත්තටම එහෙමයි කියලා පිළිගත්තේ මමයි මගේ මිත්‍රයයි විතරයි. අනිත් හැමෝම හිතුවා මම ඒ දේ කරපු විත්තිය. ඒ වීඩියෝ තිබුණෙත් මගේ කලින් පෙම්වතියගේ සතුව බවත්, මෙය ඇයට වැරදීමක් සිද්ධ වුණු දෙයක් බවත්, ඇය වෙන කරන්නට දෙයක් නොතිබූ නිසා මා මේ දැලට හසු කළ බවත් මට පැහැදිලියි. මම පැහැදිලි ලෙස විශ්වාස කරන දේ උට පැහැදිලියි. රැකියාවෙන් ඉවත් වෙන තැනටම වැඩ සිද්ධ වෙද්දි, අන්ත අසරණ වෙද්දි, මං බිබී කියවන මනස්ගාත අහගෙන හිටියෙ ඌ විතරයි. දවසක් ඌ කිවුවා මේකට ඌ ගේමක් ගහන්නං කියලා. මම දන්න තරමින් ඌ ගේම් ගහන එකෙක් නෙමෙයි. 

මං එවෙලෙ ඉගෙනගත්තා දෙයක්. මිනිහෙකුට අත ගිලිහෙන තැන අත දෙන්න ඉතුරු වෙන්නෙ යාළුවෙක් විතරයි කියන එක. සාමාන්‍යයෙන් අපිට හිතෙන්න පුළුවන් අම්මා හෝ තාත්තා ගැන. සහෝදර සහෝදරියො ගැන. නැත්තං ආදරය කරන සහකරුවා හෝ සහකාරිය ගැන. නමුත් අත ගිලිහෙන තැන එන්නෙ ඒ සියල්ල පසු වුණාට පස්සෙ. එනිසා අත ගිලිහෙන තැනට ආවම අත දෙන්න ඉතුරු වෙන්නෙ යාළුවෙක් විතරයි.

ජීවිතේ අපි අලුතෙන් දේවල් ඉගෙනගන්නවා. දැනට ඉගෙනගත්තු දේවල් එක්ක මේ මොහොතෙදි හොඳට ම හරි කියලා හිතට හිතෙන දේ අපි කරනවා. යාළුවෙක් තෝරගනිද්දි අවුරුදු විස්සෙදි හිතුවට වඩා දේවල් විසිපහේදි හිතනවා. තිහේදි ඊටත් වඩා හිතනවා. වයස අවුරුදු තිස්පහේදි හිතට අවංකව යාළුවෙක් තෝරගන්නවා කියන්නෙ ඒ මනුස්සයා මේ ලෝකෙ ඉන්න හොඳම ජාතියෙ එකෙක් වෙන්න ඕන. මම මේ කිවුවෙ අපි අවංකව යාළුවො කියලා පිළිගන්න අය ගැන මිසක්, හවසට අඩියක් ගහන, එක පාරෙ ඉන්න, එක ඔෆිස් එකේ ඉන්න අය නිසා ෆිට් වෙච්ච උන් ගැන නෙමෙයි. මගේ යාළුවට තියෙනවා මට නොකියපු රහසක්. ඌ තාම මට කිවුවෙ නෑ මාව මේ මර උගුලෙන් බේරගන්න ඌ ගහපු ගේම මොකද්ද කියලා. මටත් තියෙනවා මම උට නොකියපු රහසක්. මම තාම ඌට කිවුවෙ නෑ, ඌව දැකපු පළවෙනි දවසෙ මම උගේ කකුල කොරවෙන්න කියලා ප්‍රාර්ථනා කරපු විත්තිය.



Thursday, January 6, 2022

බඩුවක් ගහන එක තමයි විනෝ​දෙ

ඒ තමයි උගෙ පළවෙනි වතාව. ඌ හිතාගෙන හිටියෙ ඒක මාර ත්‍රිල් එකක් කියලා. දෙපැත්තෙ අත් වදින තරමට හීනි, දෙන්නෙකුට මාරු වෙන්න බැරි පුංචි පඩිපෙළ දිගේ උඩට නගිද්දි හිතට ආවෙ අමුතු හැඟීමක්. ඒක ස්පා එකක් ඇතුළෙ වැඩක් කරගන්න පුළුවන් තැනක්. ඉතිං ඌ ඒ වැඩේ කරගත්තා. ඒක උගේ පළවෙනි වතාව. ඇඟ හිරි වැටිලා ශුක්‍ර පථනය සිද්ධ වුණාට පස්සෙ ඌට ලොකු හිඩැසක් දැණුනා. ඌ හෙව්වා ඒ අවුල මොකද්ද කියලා. කියන්න තේරෙන්නෙ නෑ. කාගෙන්වත් අහන්න තේරෙන්නෙත් නෑ. ඌට ඒ ගෑනිගෙන් අහන්නත් බෑලු. මොකද ඒ ගෑනිගෙ මූනෙ කිසිම හැඟීමක් තිබුණෙ නෑ. ඌ ගෙදර ආවෙ හිරි වැටිලා ඇකිළිලා ගිය ශිෂ්නයේ එල්ලිලා තිබ්බ කොන්ඩම් එකත් සාක්කුවෙ දාගෙන. ඒක තමයි උගෙ ඒ අමරණීය මතකයේ භෞතික සිහිවටනය.

ඌට මතකයි මුලින් ම උගේ හිතේ නම ගම දන්න, හැටි සොබාව දන්න, කෙල්ලෙකුට හිත ගිය වතාව. සාමාන්‍යයෙන් අපි හැමෝටම වගේ උටත් ආස්සරේ නොකරපු නිළියොන්ට, බස් එකේ ගිය නම නොදන්න ගෑනුන්ට ආසා හිතිලා තිබුණා. ඒත් මුලින්ම හිතේ කැමත්තක් ආවෙ ඔෆිස් එකේ එකට වැඩ කරපු කෙට්ටු කෙල්ලෙකුට. ඒ කෙල්ල තියා ඔෆිස් එකේ හිටපු කිසිම කෙල්ලෙක් හිතාගෙන හිටියෙ නෑ, මුල්ම දවසෙ රස්සාවට ආව තනතුරේම ඊ​ට අවුරුදු තුනකට පස්සෙත් ඉන්න, වෘත්තීය සුදුසුකමක් නැති, මීටකලින් රස්සාවක් කරලත් නැති, මූනත් කැත පිරිමියෙක් තමුන්ගෙන් කැමැත්ත අහයි කියලා. හැබැයි ඒ හැමෝම මූ එක්ක යාළුකම් තියාගත්තා. ඒවා ලාබ ප්‍රයෝජන වෙනුවෙන් තියාගත්තු යාළුකම් නොවන අවංක යාළුකම්. ඌ ඒ ගැන සතුටු වුණා. ඒ අතරින් එක කෙල්ලෙක් ගැන තමයි මුට ආසා හිතුණෙ. හැබැයි ඌ ඒ ගැන කාටවත් කිවුවෙ නෑ. මොකද කියන්න බෑ. හැමෝම හිතන්නෙ මූ විහිළුවක් කරනවා කියලා. ඒ ඔෆිස් එකෙන් ඕකට කවුද හිර දෙන්නෙ?

ඔෆිස් එකේ ලස්සන කාර් තියෙන, සල්ලි ඉතිරෙන්න තියෙන, ඇඟ ලස්සනට හදපු, තනතුරු උසස් ආදී නානප්‍රකාර පිරිමි මේ කෙල්ලට කැමතියි. ඒ කෙල්ලට හිටියා කොල්ලෙක්. ඉන්න බව ලෝකෙන්ම හංගපු කොල්ලෙක්. ඌ ඉන්න බව විතරක් මූ දැනගෙන හිටියට, ඌ සුදුද කළුද කියලවත් මූ දැනගෙන හිටියෙ නෑ. ඒ කෙල්ල ඒ බවක් මූට ඇරෙන්න ඔෆිස් එකේ වෙන කාටවත් කිවුවෙත් නෑ. ඒ බව දැනගත්තොත් කෙල්ලට තියෙන බැල්ම අඩුවෙයි කියලා කෙල්ලගෙ හිත කියන්න ඇති. මූ එහෙම හිතුවා. ඒ කෙල්ල ඔෆිස් එකේ එකෙකුට අවංක වුණානං වුණේ මූට විතරයි. මොකද ඒ කෙල්ල හිතුවෙ නෑ මූ ඒ කෙල්ලට කැමැත්තෙන් ඉඳියි කියලා. මූ අහගෙන හිටියා දවසම එයා කියන ඒ අවංක අදහස් හැම දෙයක්ම. හැබැයි එයාට කියන්න තිබ්බ අවංක අදහස මූ කිවුවෙ නෑ. ඔය අතරෙ තමයි පෝන් සයිට් එකක ඒ කෙල්ල වගේම පෙණුම තියෙන කෙල්​​ලෙකුගෙ වීඩියෝ එකක් දැක්කෙ. ඒක ස්පා එකක්. මූ ඒ වීඩියෝ එක බැලුවාලු දහස් වතාවක්. ඒත් ලිඟුව ප්‍රාණවත් වුණේ නෑලු. ආසාවෙන් බලාගෙන හිටියා ඒ කෙල්ලගෙ වීඩියෝ එක. එච්චර ආසා කෙල්ලව පෙනිලත් ඇයි මේක වැඩ නොකරන්නෙ, දබර ඇඟිල්ලෙන් අප්‍රාණික ලිඟුවට තට්ටුවක් දාන ගමං මූ හිතුවා. වීඩියෝ එක ඉවර වෙන හැම මොහොතකම අප්‍රාණික ලිඟුව දිහා බලාගෙන මූ හිතුවා "මේකටද ආදරේ කියන්නෙ?" කියලත්.

ඒ වීඩියෝවෙ කෙල්ලගෙ මූන කට පෙණුම මුගේ හිත ගිය ඔෆිස් කෙල්ලගෙ වගේ වුණාට උවසුනත් බක්කියත් වෙනස්. බක්කිය කියන්නෙ පස්සට බව දන්න උන්ට උවසුන කියන්නෙ මොකටද කියලා අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑනෙ. ඔෆිස් එකේ කෙල්ලගෙ උවසුනත් බක්කියත් ලස්සනයි. හැබැයි ඒ වීඩියෝවෙ ඉන්න මූන නොපෙනෙන පිරිමියාගෙ කටහඬ හොඳට අහලා පුරුදුයි. ඒ කටහඬ කාගෙද කියලා තහවුරු කරගත්තෙ වීඩියෝවෙ මැද පෙනී නොපෙනී යන උරහිසේ ගහපු ටැටූ එකකින්. මූ දැන් දන්නවා මේ කෙල්ල එක්ක ආලිංගනයේ යෙදෙන පිරිමියාව. ඌ මුගෙ යාළුවෙක්. වීඩියෝ එක ලීක් කරලා තියෙන්නෙත් ඌමයි. ආතල් එකට. ඌ හිතුවෙ නෑලු කවුරුත් ඌව අඳුරගනියි කියලා. ඒත් ඇටෙන්ෂන් ටු ඩීටේල් කියන්නෙ අපේ කතා නායකයගෙ විශේෂිතම හැකියාවක්. මූ කතා කරලා අහගත්තා උගෙන් මෙයා ගැන. ගියා ස්පා එකට, අරූ කියපු නම කියල ම ඇහුවා. රිසෙප්ෂන් එකේ හිටපු ගෑනි මූන දිහා දෙපාරක් බලලා, කාමරේට යන මග පෙන්නුවා. එතන ඉඳන් වැඩේ පොඩ්ඩක් ගැස්සුනා. ඒ කෙල්ලගෙ කම්මුලේ ඇඟිලි පාරක්. ලොකු කම්මුල් පාරක් කාලා. ඒ ගැන කතා කළා. ඒ කෙල්ලගෙ වීඩියෝ එකක් ලීක් වෙලාලු. හොරෙන් වීඩියෝ කැමරා සෙට් කරනකං ඇහැ කන පියාගෙන හිටියාද කියලා ඒ කෙල්ලට ගහලා ඒ කෙල්ලගෙ වෘත්තිය ජීවිතේ හිමිකාරයා. අපේ කතා නායකයා කියලා නෑ මූත් ඒ වීඩියෝ එ​ක දැකලා ඒකිට හැමිණෙන්​ඩ ආපු විත්තිය.

ඒ මොහොතේ ඉඳන් කිහිප අවස්ථාවකදිම සුරතාන්තයට ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි උට මතක් වෙන්නෙ ඌ නොදැකපු එකෙක් ඒ කෙල්ලට ගහපු කම්මුල් පාර. ඉතිං යන්නෙම නෑ. ඒ කෙල්ල උත්සාහ කරන්නෙ මූට යවන්න. ඒ කෙල්ලගෙ කටහඬත් ඔෆිස් එකේ ක්‍රෂ් එකට වඩා වෙනස්. තමන්ගෙ ඇඟ උඩ ලස්සන ගෑනියෙක් ග්‍රැනයිට් මතුපිටක කැරකෙන බඹරයක් වගේ වට ගහද්දිත් මුගේ හිතේ මැවෙන්නෙ මුගේ ආදරේ. ඒ මොහොතෙ මූට මතක් වුණා, මුගෙ බර්ත්ඩේ එකට ඔෆිස් එකේ කෙල්ල තෑග්ගකුත් දෙන අතරෙ දීපු හග් එක. එදා ඒ පපුව තද උනාම පුළුන් කොට්ටයක් තුරුළු වුණා වගේ දැණුනත්, ඒක සුවපහසු හැඟීමක් මිසක් රාගික හැඟීමක් විදියට මුට දැණිලා නෑ. කොහොමහරි චිරි චිරි ගාන ස්පා ඇඳ​ක යාන්තං ආසන්න සුරතාන්ත අවස්ථා හයකට විතර පස්සෙ ඌට ගියා. ඒක ගැන ඒ කෙල්ල සතුටු වුණාට මුගේ හිතට සතුටක් ආවෙ නෑ. මොකද ශුක්‍ර පථනය සිද්ධ වෙන වෙලාවෙත් මුගේ හිතේ හිටියෙ අර කෙල්ල, ඔෆිස් එකේ කෙල්ල. මුගේ සිරුරෙන් ඒකි වෙනුවෙන් ශුක්‍ර පථනයක් සිද්ධ වෙච්ච පළමු වතාව. මුගේ ජීවිතේම හිස් වෙලා. මේ මොකද්ද වුණේ කියලා, "ඒ කියන්නෙ මං දැන් එයාට ආදරේ නැද්ද?"

පහුවදා උදෙන්ම ඔෆිස් ගියා. අරයා එන්නෙ සාමාන්‍යයෙන් තරමක් වෙලා ගිහින්. මූට ඕන වුණේ එයා දැක්කම අදත් නගියිද කියලා දැනගන්න. අදත් නැග්ගොත් එතන ආදරයක් නෑ කියලා මුගේ හිතට ප්‍රත්‍යක්ෂ කරගන්න. මූ ගිහින් බලාගෙන හිටියා. තාම කවුරුත් ඔෆිස් එකට එන පාටක් නෑ. වැඩි දෙනෙක් නොයක අයිනක තිබ්බ වොෂ්රූම් එකට වෙලා මූ වාඩි වෙලා හිටියා කොමෝඩ් එක උඩ. එතන එහා පැත්තෙ තියෙනවා පාවිච්චියකට නොගන්න ඉස්ටෝරු කාමරයක්. ඕකට කවුරුහරි යන්නෙ, ජොයින්ට් එකක් ඔතාගන්න, එහෙම නැත්තං වීඩියෝ කෝල් එකක් ගන්න වගේ දේකට. මුට ඇහුණා ඒකෙ දොර ඇරෙනවා. මේ පාන්දර නිසා ඌ එතනට ගියා, ඒ කලබල සද්දය මුගෙ හිතේ ජවනිකා ගොඩක් මැවුවත් ඒ කිසිම දෙයක් මූ මේක ලිය​න මටවත් නොකියා දොර මුළ පේන තැනක එන උන්ට නොපෙනෙන්න බලා හිටියා. ආයෙ අමුතුවෙන් මේක කියවන උන්ට කියන්න දෙයක් නෑනෙ. එතනින් එළියට ආවෙ අර කෙල්ල. අපි මුලින් ​ම කියපු පිරිමි සනුහරෙන් එකෙක් එක්ක. මූට ඇඬුනා. මූ ඇඬුනු බව විතරක් මට කිවුවා.

එදා දවසම ළඟ ඉඳලත්, මොකුත් නොදන්න විදියට කතා කරලත්, දෙතුන් වතාවකට වඩා ඒකි මු​ගේ අතින් අල්ලලත් මූට ඒ කෙල්ල දිහා බැලුවම නගින්න තියා ආයෙ බලන්නවත් හිතුනෙ නෑ. දවස පුරාම මූට කීපවතාවක්ම ඇඬුනාලු. එක පාරක් ඉකිගැහුනත් එක්කලු. ඒ හැම වතාවකම අර කෙල්ල මූට වද දීලා තියෙනවා හේතුව කියන්න කියලා. මූ කියලා නෑ. මූ මොකුත්ම කියලා නෑ. අඩුම තරමෙ බොරුවක් වත්. බොරුවක් වත් කියන්න නොහිතෙන්නෙ මෙතන නං තියෙන්නෙ ආදරේම වෙන්න ඕන කියලා මූට හිතිලා. කොහොම වුණත් ආයෙත් මූ ගිහින් අර ස්පා එකේ කෙල්ලව හම්බෙන්න. මේ පාර නං රිසෙප්ෂනිස්ට් අමුතු විදියට බලලා නෑ. හොඳ හිනාවකුත් දාලා. ඒ ඇයි කියලා දන්නෙ නෑ. මූ ඒ ගැන අහල කාමරේට ගියපු ගමන්ම අර කෙල්ලගෙන්. එයා මෙයාලට කියලා මුගෙ පෆෝමන්ස්, ඝනකම, දිගුබව, ලිඟුවේ රුව ආදී දේවල් ගැන. ඒකයි අර හිනාව. එදත් පළමුදා තරම්ම සංයමයකින් වැඩේ සිද්ධ වෙලා. ෆෝන් නම්බරෙත් ලැබිලා. 


දැන් ඒ කෙල්ල මේ අයියා එක්ක කතා බහ කරනවා. සාමාන්‍යයෙන් චැට් කරන ස්පා එකක කෙල්ලෙක් වගේ මේ කෙල්ල දුක කියන්නෙ නෑ. මූ මුගේ හිතේ ඉන්න කෙල්ල ගැන ඔක්කොම කයි කතන්දර ඒ කෙල්ලට කියලා. ඒ කෙල්ලත් ඒ කතා අහගෙන හිටියා. හැබැයි ලොකුවට ඒ ගැන අදහස් දක්වන්න ගිහින් නෑ. මූ මට එවලා තිබ්බා දිග ටෙක්ස්ට් එකක්. මං ඒක කියවන්න කලින් මූ මට කිවුවා, ඒක මූ මුලින්ම ඒකිගෙ බෝඩිමට ගිය දවස ගැන ඌ විසින්ම උගේ වචනෙන්ම ලියපු එක්ස්පීරියන්ස් එක කියලා. ඒකටත් ලූ ලූ දදා ඒ කතාව කියන්න මට මහන්සියි. ඒ නිසා මම ඌ ඒකිට සල්ලි නොදී ගහන්න ගිය කතාව ගැන උගේ සටහන ම අලවන්නං මෙතන.




******************************


මට තේකක් හදාගෙන ඇවිත් මගෙ එහා පැත්තෙන් එයා වාඩි වුණා. බාගෙට බීපු සිගරට් එක ඈෂ් ට්‍රේ එකට ඔබලා වම් අතින් තේක අරගෙන දකුණු අත එයාගෙ කකුල උඩින් තිබ්බා. එයා කකුල තරමක් පළල් කරලා ඒ රෑ ගවුම ඇතුළෙන් අත දාගන්න මට පොඩි ඉඩක් හදලා දුන්නා. ලොකු දුරක් ඇතුළට යන්න කලින්ම, ඒ කකුල් දෙක මැදින් අතට තෙත ගතියක් දැණුනා. ඒ​ක හොඳ ඉඟියක්. සිගරට් එකෙන් වේලපු පපුව තේකෙන් තෙත් කරන ගමං, තනි කමෙන් වේලුං කාපු මගේ අත් එයාගෙ කකුල් මැද්දෙ තෙතමනයේ සුවපහසුව වින්දා. අත ටික ටික උඩට ගිහින් සිරස් තොල් මැද්දෙ පැටලෙද්දි එයා මගේ අතින් ඇල්ලුවා. අල්ලපු අත තද කරගෙනම එයා නැගිට්ටා. ඒ අත අල්ලගෙන එයා මාව එක්කගෙන ගියා ඇතුළට. ඒක පොඩි කාමරයක්. ඇඳන් දෙකක් තිබුණා දාලා. අනිත් ඇඳේ ඉන්න කවුරුත් ගැන අහන්න මට සිහියක් තිබුණෙ නෑ. මගේ සිහියෙ තිබුණෙ ඒ තෙත ගතිය විතරයි. හීනි වෙච්ච ඇස් දිහා බලාගෙන, කැරලි ගැහිච්ච කොණ්ඩෙ අස්සෙ මගේ අත් දඟ කරද්දි මම තොල් දෙක එයාගෙ බෙල්ලට තිබ්බ. මට දැණුනා එයා උඩට ගත්තු හුස්ම පහළට දැම්මෙ නෑ කියලා. බෙල්ල දිගේ තිබුණු නහර අතරෙ මගේ දිව සැනසුම සොයද්දි එයා අකමැත්තෙන් සහ ආසාවෙන් මගේ ඔළුව පහළට තද කරා. මගේ මූණ එයා නවත්තගත්තෙ පීදුනු තන පුඩු එක්ක හිරි ගඩු පිපුනු දෙතන මැද. එතනින් එහා මේ කතාව මට ලියාගන්න බෑ. එයා මගේ ඇඳුම් ඔක්කොම ගැලෙව්වට පස්සෙ මම එයාව ඇඳට වට්ටගත්තා. ඔව් මෙච්චර වෙලා අපි හිටියෙ බිත්තියකට හේත්තු වෙලා හිටගෙන. ඒ ඇඳට වැටෙද්දි මට තෙතගතියක් දැණුනා. ලොකු රවුමක් තෙත් වෙලා. එයා මං එන්න කලින් ම වැඩ පටන් අරං තිබ්බ විත්තිය මට හිතුනෙ, තේකත් අතේ තියං කකුල් දෙන මැද්දෙ යද්දි දැනිච්ච සුවඳම එතනිනුත් ආපු නිසා.


******************************


ඔය විදියට එවල තිබ්බ රාගාධික කතාව අකුරක් නෑරම මෙතන අලවන විත්තිය මම ඌට කිවුවා. මේ සිද්ධියෙන් පස්සෙ කීප වතාවක් දෙන්න අතරේ නොමිළේම ලිංගික ගනුදෙනුව සිද්ධ වෙලා. ඒක දැන් ටිකක් ආදරේකුත් වගේලු. කෙල්ල මූට ස්පා එකේ නටන සල්ලිවලින් තෑගිත් ගේනවලු. මූ නං තාම තෑගි දීලා නෑ. හැබැයි ආපු එළියට හැම වතාවකම කෑම වෙනුවෙන් ෆිල්ම් වෙනුවෙන් වියදං කරලා. අහල තිබ්බ කතාවල වගේ මූ මේකිට ස්පා එකෙන් අයින් වෙන්න කිවුවෙත් නෑලු. ඒකි අයින් වෙනවා කිවුවෙත් නෑලු. මේ ගිය සතියෙ ඉඳන් කෑම කෑවද කියලත් අහනවලු. මොකද දැන් කොයි වෙලෙත් ෆෝන් එකට එබිලා ඉන්නෙ කියලා ඔෆිස් එකේ අර කෙල්ල අහනවලු. මූ මොකුත් නෑ කියනවලු. ඒකි දවසක් හවස මූට කිවුවලු මූ එක්ක එළියට යන්න ඕන කියලා. මූ මගෙන් ඇහුවා කමක් නැද්ද කියලා. මං කිවුව මගෙන් අහල වැඩක් නෑ, කැමති දෙයක් කරපං කියලා. කොහොමහරි ඌ කැමති දේ කරලා.




දෙන්නත් එක්ක ගිහින් හවසක ලොකු කොෆී ෂොප් එකකට. කතා කළාලු. ඇයි අර දවස් ගානක් ඇස්වල කඳුළු තිබ්බෙ? කියලා ඇහුවලු. මේ දවස්වල කෙල්ලෙක් කතා කරනවා නේද? කියලා ඇහුවලු. හදිස්සියෙම බඳින්න ගත්තු වොච් එක ගැන ඇහුවලු. කෑලි ගැලවිලා කාඩ් වැටෙන පර්ස් එක හදිස්සියෙම අලුත් කරේ ඇයි? ඇහුවලු. ඒවා අර කෙල්ලද තෑගි දුන්නෙ? ඇහුවලු. මූ මේ දවස්වල එයා එක්ක කතා නොකරන්නෙ ඇයි? ඇහුවලු. අර කෙල්ල කතා කරන්න එපා කිවුවද? කියලා ඇහුවලු. එයාගෙ ජීවිතේ පහුගිය කාලෙ ගොඩක් වෙනස් වුණා කිවුවලු. ඒ ගැන මූට කියන්න ඕන කිවුවලු. ඒත් දැන් ඔෆිස් එකේදි වැඩිය කතා කරන්න වෙන්නෙ නෑ කිවුවලු. ඒ ගැනත් කියන්න එක්කලු අද මේ එක්කගෙන ආවෙ කිවුවලු. කොෆි ෂොප් එකට එක්කගෙන ගියේ, මුගෙන් අහන්නෙත් නැතුව මූට බොන දෙයක් ඕඩර් කරේ, මෙතන අඳුරු මුල්ලෙ වාඩි වෙමු කිවුවෙ, මුලින්ම අතින් ඇල්ලුවෙ, ඒ අත තද කරලා එයා ලඟට ගත්තෙ ඒකිලු. මූ මළමිනියක් වගේ හිටියලු. කිසිම දේකට මූ ඇත්ත කිවුවෙ නෑලු. දැන් ආදරෙත් නෑලු. ඒකිට ඒ හිස් ගතිය දැනිලද කොහෙද, අර කියන්න තියනවා කියපු කතා මොකුත්ම නොකියා දෙන්න එක්ක එළියට ආවලු. 

පහුවදා මුගෙ අවුරුදු තුනක රස්සා ජීවිතේ පළමු වතාවට ප්‍රමෝෂන් එකක් ලැබිලාලු. ඒ මදිවට ඒක ඩබල් ප්‍රමෝෂන් එකක්ලු. දැන් ට්‍රේනිං කෙල්ලො දෙන්නෙක් ඉන්නවලු මූ යටතෙ. එක්සෙකටිව්ස්ලා දෙන්නෙකුත් ඉන්නවලු. එතන කෙල්ලො තුන්දෙනයි කොල්ලයි. මුගේ අර කෙල්ලත් මේ වෙනස ගැන හොයනවලු. ලොක්කට මොකුත් කිවුවද? කියලා ඇහුවලු. ඇයි හදිස්සියෙ ප්‍රමෝෂන් දුන්නෙ? ඒකත් ඩබල් ප්‍රමෝෂන් කියලා ඇහුවලු. දැන් මූ ඒ කෙල්ලටත් වඩා එක පුටුවක් උඩින්. මූට දැන් අර ස්පා කෙල්ලවත් එපාලු. මං ඇහුවා දැන් ටික දවසකට කලින් ආදරෙයි වගේ දැණුනා නේද කියලා. මූ කියනවා ආදරෙයි වගේ දැනෙද්දි මූට ගෑනු එපා වෙනවද කොහෙද කියලා. මං කිවුවා පුදුම හැඟීමක්නෙ යකෝ ඒක කියලා. ඌ ආයෙත් ගියාලු ඊයෙ වෙනිං ස්පා එකකට. තනිකඩ නිසා ලොකු වියදමකුත් නෑලුනෙ. ඒ නිසා වැඩි සල්ලියක් යන්නෙ ස්පා එකටලු. සැපත් හොඳයිලු. ඌ බොන්නෙත් පාටියකදි විතරයි. ඔෆිස් එකේ කෙල්ල පාටියකදි මූට කිස් එකක් දුන්නලු. මූ හිනාවක් දාලා ආවලු. මං ඇහුවා ඇයි කියලා. මූ ඒකට රිප්ලයි එකක් එවුවෙ නෑ. මූ ඒකිටත් ගහලා මටත් බොරු කියනවද කොහෙද? කියලා මට හිතෙද්දිම මට ආවා මෙසේජ් එකක්. බඩුවක් ගහන එක තමයිලු විනෝදෙ.

Saturday, October 23, 2021

එන්ඩ් ඔෆ් ද ​ඩේ

දවසෙ අන්තිමට මං මොකෙක්ද? මං නිකංම නිකං මනුස්ස සතෙක්ද? ආදරවන්තයෙක්ද? පැවිද්දෙක්ද? තාත්තෙක්ද? හිතන්න බැරි තැනක හිර වෙලා ඉන්නෙ මං. වැඩ එකින් එක පහු වෙනව. දරුවගෙ ඉස්කෝලෙ හෝම්වර්ක් ටික මම කරල නෑ. ලබන බදාදා පෝය නිවාඩු​වෙ ඔෆිස් එකේ ටීම් අවුට් එක ඕගනයිස් කරන කිසිම දෙයක් කරල නෑ. අම්මා දීපු බඩු ලැයිස්තුවෙ තියෙන කිසිම දෙයක් ගෙනල්ල නෑ. හෙට ගෑනිගෙ බර්ත්ඩේ එකට දෙන්න තෑග්ගක් අරගෙන නෑ. අනිද්දා උදේ චෙයාමන් එක්ක මගේ ප්‍රමෝෂන් මීටිම. මේ ඔක්කොටම දාගත්තු රිමයින්ඩර් ටික විතරක් ෆෝන් එකේ බැබලි බැබලි තියෙනවා. ඒවා එහෙමම තියෙද්දි මම ටික්ටොක් එකට ගිහින් මං ආසා ගෑනුංගෙ ඇඟ දිහා බලාගෙන ඉන්නව. ඉන්ස්ටග්‍රැම් එකෙත් ආයෙ ඒ ටිකම බලනවා. යූටියුබ් එකේ සින්දුවක් දාගෙන ඇස් වහගෙන ඉන්නවා. ටීවී සීරීස් එක නවත්තපු තැනින් ආයෙ ටිකක් බලනවා. දැන් තවත් පැය එකහමාරක් ගිහින්. අර රිමයින්ඩර්ස් ටික ඒ විදියටම තියෙනවා. ඔය වෙද්දි ලාවට නිදිමතක් ඉහට ගහගෙන එන වෙලාව. එන්ඩ් ඔෆ් ද ඩේ ඔය වැඩ ඔක්කොම ටික මම හෙට උදේට රීෂෙඩූල් කරලා මම නිදාගන්නව.

උදේ ඇහැරෙද්දි අර පරණ රිමයින්ඩර්ස් ටිකම බැබලි බැබලි තියෙනව. ඒ අතරේ මිස්ඩ් කෝල් දෙකක් තියෙනව. ප්‍රිශාන්ගෙන්. ප්‍රිශාන් කියන්නෙ ඉස්සර යාළුවෙක්. ඉස්සර හොඳම යාළුවෙක් වුණත් දැන් ලොකු ආස්සරයක් නැති යාළුකං අපි හැමෝටම තියෙනව. මං ප්‍රිෂාන්ට කෝල් කරනව. ප්‍රිෂාන් ආන්සර් කරන්නෙ නෑ. ෆෝන් එක කොට්ටෙ යටට ඔබලා මං කල්පනා කරන්න ගන්නව. දුවට ගෑනි බනින සද්දෙ ඇහෙනව සාලෙ පැත්තෙන්. අම්මයි තාත්තයි සද්දයක් නෑ. පන්සල් ගිහින් වෙන්න පුළුවන් ඉරිදා නිසා. මං හීන මවනවා එංගලන්තෙ මං ගෙවන ජීවිතේ ගැන. ඒක තමයි මං දකින්න ආසම හීනෙ. මේ වේයංගොඩට වෙලා හිටපු කාලෙ ඇති. කවදහරි මං යනව එංගලන්තෙ. ගෑනි ආසම ස්විට්සර්ලන්තෙ. එයාව එහෙ යවනව. මං එංගලන්තෙට ගිහිල්ලා ඉඩක් ලැබෙන වෙලාවට යනව ස්විට්සර්ලන්තෙ. දුව එතකොට කසාද බැඳලා. දුවගෙ පවුලම ඉන්නෙ ඔස්ට්‍රේලියාවෙ. වේයංගොඩ වගේ නෙමෙයි එහෙ. මට ආයෙ කෝල් එකක් එනවා. මේ කෝල් එක එන්නෙ ප්‍රිෂාන්ගෙන් කියල මං දන්නව. මං ආන්සර් කරද්දිම දකිනව ඒ කතා කරන්නෙ කවුද කියලා. ඒ ප්‍රිෂාන්ගෙ කලින් කෙල්ල. උන් දෙන්නව සෙට් කළේ මම.

මේ සුමෝ...

ඕ කියන්න.

ප්‍රිෂාන්ගෙ වයිෆ් නැතිවෙලා කියන්නෙ ඇත්තද?

හුටා... මං බලන්නං

එහෙම්මම ඒ කෝල් එක කට් වෙනවා. මට කරගන්න දෙයක් හිතාගන්න බෑ. ප්‍රිෂාන්ගෙ බිරින්දෑයි මායි හිත් නොහොඳයි. ඒ මනුස්සයා හොඳට හිටපු මිනිහව වෙනස් කරනව වගේ මට දැණුනා. කසාද ගෑනි ගැන වැරදි කියන එක හරි නැති වුණත් මං දවසක් විහිළුවෙන් වගේ ප්‍රිෂාන්ගෙ ගෑනිට ඔය කතාව කිවුව. එයාට කේන්ති ගියා ඒකට. මට බැන්නා. එයාට ඇඬුනා. ප්‍රිෂාන් ඒ කතාව සමථයකට පත් කළා. ටික කාලයක් යද්දි රස්සාවල් සහ කසාද එක්ක අපි දුරස් වුණා. අතරින් පතර බර්ත්ඩේ විෂ් වගේ දේකට ඇරෙන්න ප්‍රිෂාන් මට කෝල් කරේ උගේ ගෑනි මැරුණු බව කියන්න. මට ඒ කෝල් එක මිස් වුණා. මට දැන් ආයෙ එංගලන්තෙ හීනෙට යන්නත් හිත දෙන්නෙ නෑ. මං කොට්ටෙට ඔළුව තියාගත්තා. ආයෙ කෝල් එකක්. මේක ප්‍රිෂාන්ගෙන් වෙන්න පුළුවන්. නෑ, ඒක ආවෙ මගෙ හොඳම යාළුවගෙන්. 

ඕයි

කියපං...

උඹෙ ගෑනිගෙ ෆෝන් එක වැඩ නෑ.

ආ... ඒ මොකෝ...

විෂ් කරන්න කතා කරේ

හුටා... මං බලන්නං

මට මගෙ ගෑනිගෙ බර්ත්ඩේ එක අමතක වෙලා. තෑග්ග දෙනකොට නං ඒකි කියනව අපරාදෙ ඔයා මේ හම්බුකරන සල්ලි මෙහෙම වියදං කරන්නෙ වගේ කතා. හැබැයි ඒ ඇස් ආසාවෙන් දිලිසෙනව. ඒක තෑග්ගෙ වටිනාකමට වඩා තෑග්ගක් දෙන්න මනුස්සයට මතක තිබීමේ සතුට කියලා මට දැනෙනවා. මොකද මට කවදාවත් ඔයා වගේ දවස් අමතක වෙන්නෙ නෑ. මගේ එහෙම හොඳකමක් නෙමෙයි. මං හැම පොඩි දේකටම රිමයින්ඩර් දාගෙන ඉන්නවා. ඉතිං උපන්දින, කසාද බැඳපු දවස්, මුලින්ම මුණගැහුනු දවස්, මුලින්ම ආදරේ කියපු දවස් මට සමරන්න අමතක වෙන්නෙ නෑ. කවදාවත් නැතුව ගෑනිගෙ උපන්දිනේ දවසෙ උදේ මගෙ අතේ ගෑනිට දෙන්න තෑග්ගක් නෑ. මට රෙදි නැති ගතියක් දැණුනා. මං එහෙමම කේක් එකක් ඕඩර් කරා ඌබර් එකෙන්. දැන් මොනවහරි දහංගැටයක් ගහන්න ඕන තෑග්ගට. ගෑනි කාමරේ ගාවට ඇවිදගෙන එන සද්දෙ ඇහුණා. මං බොරුවට නිදි වගේ ඇස් පියාගත්තා. කොහොමත් කේක් එකවත් එනකං මෙහෙම ඉන්න එක තමයි නම්බුව ලාවට හරි බේරගන්න තියෙන එකම විදිය. ගෑනි ඇවිල්ල ඔළුව අතගාලා ගියා. ඒකෙන් මට අමුතු පණක් ලැබුණා.

දවස පුරා තියෙන රිමයින්ඩර් ඉවර කරගන්න ඕන කියලා හිතුණා. මං ලඟ කඩේට කෝල් කරලා අම්මා ගේන්න කියපු බඩු ටික කිවුව. ඒ ටික ගෙනල්ලම දෙයි. අම්මලා පන්සල් ගිහින් එද්දි ඒ ටික ගේන්න පුළුවන්. ඌබර් ඇප් එකේ පෙන්නන විදියට කේක් එක තියෙන්නෙ ගෙදර ලඟ. පෑනකුයි කොළේකුයි අරං රිංගුවා වොෂ්රූම් එකට. ෂවර් එක ඇරල දාලා කොමෝඩ් එක උඩ වාඩි වෙලා ලිවුව කවියක් ගෑනිට. ඌබර් එක ඇවිල්ල කෝල් කරද්දි එළියට දිවුව. ගෑනි කුස්සියෙ. උයනව. දරුවා උදව් කරනවා. උදව් කරනවා කියල වචනෙට කිවුවට ඒක තරං උයන්න පරක්කු කරවන වාතයක් තවත් නෑ. මං ගේට්ටුව අරින සද්දෙ ඇහුණු ගමං කුස්සියෙන් ආවා "ඔයා ඇහැරුණාද?" කියල මහ හඬින් සද්දයක්. මං ඒකට ඔව් කියාගෙනම ගිහින් කේක් එක ගත්තා. පෙට්ටියෙ පැත්තක ලිවුම ගැහුවා. සාලෙ මේසෙන් කේක් එක තිබ්බා. ගෑනිට කේක් එක දැක්කම සතුටුයි. මේ තියෙන්නෙ අමතක වෙලා කියලා හිතුවට අමතක වෙලා නෑ කියලා දැනගත්තු සතුට. එතකොටම ගේට්ටුවට තට්ටුවක් වැදුනා.

ඒ පාර මොකද්ද?

ඔයාම ගිහින් බලන්නකො

ඒ ඇයි මම?

ඔයා බලන්නකො ගිහිල්ල පණ්ඩිත නැතුව.

බර්ත්ඩේ ප්‍රසන්ට් එක නේද?

කියාගෙන හිනා කටින් එළියට ගිය ගෑනි ආවෙ පත බඩු මළු දෙකක් උස්සගෙන. කඩේට සල්ලි දෙන්න ඕන හවසට. මගෙ අතේ තියෙන්නෙ කාඩ් විතරයි. කඩෙන් ගන්නෙ සල්ලි විතරයි. ඉතිං ඒක දෙන්නෙ හවස. මං ෆෝන් එකෙන් නොටිෆිකේෂන් දෙකක් අයින් කළා. දොර ලොක් කරලා, යතුර තිබ්බා කුරුල්ලන්ට බත් දාන කිරි හට්ටිය යටින්. දැන් ඉතිං ප්‍රශ්න කන්දයි. කොහෙද යන්නෙ අප්පච්චි? කියල, දුවත් අහනව. කොහෙද යන්නෙ අප්පච්චි? කියල ගෑනිත් අහනව. එයාලා දෙන්නා ඉතුරු වෙච්ච කේක් ටිකත් අරං ඒක කකා යනව. මං සද්ද වහලා වාහනේ ඩ්‍රයිව් කරගෙන යනවා. වයිෆ්ව මම පන්නගෙන ඇවිත් සාමාන්‍ය ජීවිතයක් ගෙවුවට, එයා පෝසත් පවුලක මහ ආසාවක් නැතුව ජීවත් වෙච්ච කෙල්ලෙක්. එයා මං පැනල යමුද කියල අහපු ගමං කැමති වුණා. මොකද මීට කලින් එයාගෙන් යාළුවෙන්න අහපු කවුරුත් පැනලා යන්න කැමති වුණේ නෑ, අර පෝසත් පවුලෙ දේපළ අහිමි වෙන හින්දා. වයිෆ් මට කැමති වෙලාම තියෙන්නෙ මම පැනලා යමුද අහපු නිසා. මම පැනලා යමුද ඇහුවෙ මට වෙඩින් එකක් ගන්න සල්ලි නැති වුණත් මං එයාට ආදරේ නිසා. වයිෆ් පැනලා යන්න කැමැත්තෙන් හිටියෙ, පුංචි කාලෙ ඉඳන් දණ්ඩ නීති දදා හිර කරගෙන හදපු පවුලෙ මහන්තත්තෙට පාඩමක් උගන්නන්න ඕන නිසා. හැබැයි එයා තාමත් ආසයි ඒ පරණ ගෙදරට. ඒ පරණ ගතියට. අපේ ගෙදර තියෙන්නෙ කොළඹ මධ්‍යම පාන්තික ගෙදරක තියෙන බඩු වුණාට එයා ආස කරන්නෙ ස්පේෂස් ගෙදරක තියෙන ලොකු ඇන්ටීක් ලීබඩුවලට. එයා ආසා ස්පේස්වලට. කොළඹ මධ්‍යම පාන්තික ගෙවල් ස්පේෂස් නෑ. ඒ ගෙවල්වල අම්මලා තමයි නෙස්ටමෝල්ට් ගද්දි පාට හයෙන්ම දීපු බෝතල් හය ගොඩ ගහපු, ලාබෙට දැකපු නිසා එකම විදියෙ සෝස්පෑන් 5ක් අරගෙන ආපු අය. ඉතිං ඒ ගෙවල් වල දකින්න පුළුවන් ලාබ බඩු ගොඩක් මිසක්, මිළ අධික බඩු ටිකක් නෙමෙයි.

මම මේ යන්නෙ ප්‍රිෂාන්ගෙ ගෙදර. ප්‍රිෂාන් ඉන්නෙ රත්නපු​රේ. ගෑනි දන්නෑ ප්‍රිෂාන් ගැන. එයාව මට හම්බෙද්දි ප්‍රිෂානුයි මායි ලොකු කතාවක් නෑ. දැන් මට ඔය සිද්ධි ඔක්කොම කියන්නත් බෑ. වයිෆ් මැරිලද කියල ෂුවර් නැති, කාලෙකින් ඇහැට දැකපු හෝ කතා කරපු නැති, අද උදේ විතරක් මිස්ඩ්කෝල් එකක් තියෙන යාළුවෙක් බලන්නයි මේ යන්නෙ කියල මට ගෑනිට කියන්න බෑ. මගේ අද දවසට තියෙනව ලොකුම ටාස්ක් එකක්. ඒ තමයි මම උදේ වෙද්දි දාලා තිබ්බ සියළු රිමයින්ඩර්ස් ටික ඉවර කරන එක. ඉතිං මං නැවැත්තුවා තරමක් මිළ අධික ඇන්ටික් ෂොප් එකක. 

ඒ මේකටද ආවෙ?

ඔව්

මෙතනින්ද මගෙ ගිෆ්ට් එක ගන්නෙ

ඔව්

අනේ...

ඇයි?

ඔයා දන්නවනෙ මං ඇන්ටික්වලට ආසයි කියල...

ඔව්

හ්ම්ම්ම්...

කැමති දෙයක් තෝරගන්න. ඒක තමයි තෑග්ග.

ගෑනිගෙ මූනෙ ලොකු හිනාවක්. හැබැයි දැන් මෙහෙම ප්‍රශ්නෙකුත් තියෙනව. ඒක මං දැනගෙන කරපු දෙයක්. හැමදාම තෑග්ගක් දෙද්දි ගෑනි කියන දෙයක් තමයි අපරාදෙ සල්ලි කියන එක. මට ඒක තරං පේන්න බැරි කතාවක් තවත් නෑ. එනිසායි මං එයාව මේ විදියට අසරණ කරේ. දැන් එයාට අපරාදෙ සල්ලි වගේ නිසා ගන්නත් බෑ. හිත ආසම ඇන්ටික් කඩේක හිර වෙලා නොගෙනත් බෑ. දරුවා ගිය ගමං බදාගත්තා, ලස්සන ඩ්‍රෝවර් එකක්. ඒත් මං දුවට තෑගි ගන්න නෙමෙයි ආවෙ. මං ඒක දරුවට කෙලින්ම කිවුව. දරුවා මූණ ඇඹුල් කරගෙන එතනින් අයින් වුණා. අන්තිමට ගෑනි හොයල හොයලා සල්ලිවලටත් අපරාදෙ කියලා නොහිතෙන, අපේ ගෙදර නැති, තියන්නත් ඉඩක් හදාගන්න පුළුවන්, පෙට්ටගමක් අරගත්තා. පනස්දාහක පෙට්ටගමට සියේට විස්සක ඩිස්කවුන්ට් නිසා රුපියල් දහදාහක් අඩුවෙන් ලැබුණා. දැන් ඩිකියෙ තියෙනව හතලිස්දාහක පෙට්ටගමක්. ඒකත් පටවන් අපි ආයෙ ගමන යනව. දැන් ඉතිං ආයෙත් ප්‍රශ්න කන්දයි. කොහෙද යන්නෙ අප්පච්චි? කියල, දුවත් අහනව. කොහෙද යන්නෙ අප්පච්චි? කියල ගෑනිත් අහනව. 

ප්‍රිෂාන්ගෙ ගෑනිට හෙණට සල්ලි. තාත්තලා මැණික්කාරයොලු. ප්‍රිෂාන්ට කොහොමත් ඉස්සර ඉඳන්ම ඊසි මනී ආසාව ලොකුවටම තිබ්බ. ඒ හින්දා පොර පිරමිඩ් එහෙකටත් අහුවුණා. මං දැනගත්තු ගමං ගලවගත්තා. දුවගෙ ගෙදර වැඩට කරන්න තියෙන්නෙ පතල් කර්මාන්තය ගැන. ගනං, විද්‍යාව වගේ හෝම්වර්ක් කරන්නෙ වයිෆ්. සිංහල වගේම මේ වගේ රිසර්ච් ටයිප් හෝම්වර්ක් කරන්නෙ මං. මං ඉන්ටනෙට් එකෙන් විස්තර හොයලා පතල් බැහැපු ලයින් එකෙන් ලියන්නං කියල හිතං හිටියට මට අද මේ වෙනකංම ඒ ටික කරන්න වුණේ නෑ. ඇහැලියගොඩින් මං වාහනේ නවත්තලා ආයෙත් ප්‍රිෂාන්ට කෝල් එකක් ගත්තා. 

මචං

මචං මං උඹට ගත්තා. උඹ ආයෙ ගද්දි මට ආන්සර් කරන්න බැරි වුණා.

ඔව් බං.

මචං වයිෆ් නැති වුණා.

හුටා...

මං උඹට ඒක කියන්න ගත්තෙ. උඹ කොහෙද ඉන්නෙ?

මං ඉන්නෙ ඇහැලියගොඩ. ගෑණියි දරුවයි එක්ක ට්‍රිප් එකක් යන ගමං. අද ගෑනිගෙ බර්ත්ඩේ එකනෙ.

හප්පා... පුළුවන්නං අපෙ ගෙදර පොඩ්ඩක් ඇවිල්ල පලයං. මට උඹ එක්ක කතා කරන්න ඕන

හරි.

දැන් වැඩේ ලේසියි. මගේ වැඩ කල්දාන, ආයෙ ආයෙත් කල් දාන බොරුව ගොඩ දාගන්න මට හොඳම විදිය හම්බෙලා තියෙන්නෙ. ප්‍රිෂාන් ගැන මං ගෑනිට කිවුවෙ, ඉස්කෝලෙ යාළුවෙක් කියල විතරයි. හිටපු හොඳම යාළුව කියල කිවුවෙ නෑ. මං ගෑනිගෙ බර්ත්ඩේ එකට රත්නපුරේ හොටෙල් එකක ස්පෙන්ඩ් ද ඩේ කරන්​න යන්න කලින් ඉඳන් ප්ලෑන් කරපු හැටි, ඒ ගමං ගෑනිට ඇන්ටික් බඩුවක් තෑගි දෙන්න ප්ලෑන් කරපු හැටි, මේ යන ගමනෙන්ම දුවගෙ පතල් කර්මාන්තෙ විස්තර හොයලා ෆොටෝ ගහන්නත් හිතපු හැටි ගැන රෝලක් මම ගෑනිටයි දරුවටයි ගැහුවා. උන් දෙන්නගෙ ඇස්වල ආදරේ ඉතිරෙනව. ඒ අතරෙ මගෙ යාළුවගෙ ගෑනි මැරිලා කියල, පණිවුඩේ ලැබුණු හැටි, සහ දැන් එහෙ යන්න වෙන ගමන ගැන කිවුවම, ඒ දෙන්නට කිසිසේත්ම බළාපොරොත්තු කඩ වුණු දුකක් තිබුණෙ නෑ. ඒ දෙන්නටම දැනිලා තිබුනෙ තරුණ ජීවිතයක් නැති වෙච්ච දුක විතරයි. 

අපි ගියා ප්‍රිෂාන්ගෙ ගෙදර. ගෙදර ලොකු ඇඬිල්ලක් නෑ. කොවිඩ් වෙනුවෙන්ම දාපු නීති නිසා සෙනගත් අඩුයි. සාමාන්‍යයෙන් සල්ලිකාරයෙකුගෙ ගෙදර මළගෙයක් කියන්නෙ, ජෝති මළා වගේ තත්ත්වයක් වුණත් මෙතන පුටුත් හිස්. අපි ගියා ඇතුළට. ප්‍රිෂාන් ඇවිත් මාව බදාගත්තා. මං ගෑනිවයි දරුවවයි අඳුන්නලා දුන්නා. දරුවට ඒ ගෙදර උන් හෙණ ආදරේ වුණා. මොනව වුණත් පිට තැනකට ගියාම කියන දේ නාහන, ගෙවල් විනාසබාවං කරන, අහුවෙන හැම මගුලම කන, කාලා තවත් ඉල්ලන මජර ගති ඔක්කොම යටගහගන්න අපෙ කෙල්ලට තියෙන්නෙ පුදුම හැකියාවක්. මූන කට ගෑනි වගේ නිසාත්, කියවිල්ල මගෙ වගේ නිසාත්, කවුරුත් දූට ආදරේ බැන්දා. එයා අප්පච්චිගෙ ප්ලෑනිං ගැන මුළු ගෙදරටම ඇහෙන්න කිවුව. දැන් ගෙදර පිරිමි ටික ලෑස්ති වෙලා ඉන්නෙ දරුවව වඩාගෙන පතල් පෙන්නන්න යන්න. වෙන උන්ගෙ නෙමෙයි තමුන්ගෙම පතල්. සාමාන්‍යයෙන් මැණික් කාරයොන්ගෙ විශ්වාසයක් තියෙනව, පතල ගාවදි ගූ වගේ වචන කියන්නෙ නෑ, ගෙදර ගෑනියෙක්වත් පතලට ගෙනියන්නෙ නෑ වගේ සීන්. දැන් ඒ සාම්ප්‍රදායික බුවාලා ටික මගෙ දුවව පතල් පෙන්නන්න ගෙනිහින් විස්තර කරන්නයි ලෑස්තිය. මළගම නිසා අහිමි වුණු තාත්තගෙ හෝම්වර්ක් වගකීම ඉටු කරන්න ඉන්නව හෙණ සෙට් එකක්. ගෑනිත් ප්‍රිෂාන්ගෙ ගෑණිගෙ අම්මයි තාත්තයි එක්ක කතාවට සෙට් වෙලා. මං ප්‍රිෂාන් එක්ක කතාවට සෙට් වුණා. යාන්තං මළ ගෙදරකදි හොඳට කෝප්පෙ පිරෙන්න කිරි කෝපි හම්බුණාමයි මේ.

මොකද වුණේ?

ගෑනි සුයිසයිඩ් කරගත්තනෙ මචං

හුටා...

ඒ මොකද?

උඹ දන්නවද කවුද මුල් වුණේ කියල?

කවුද සචිනිද?

නෑ...

එහෙනං? උඹට කලින් වෙන ගෑනු හිටියෙ නෑනෙ. උඹෙ හොර බඩ්ඩක්ද?

නෑ... උඹ

යකෝ... මාව කොහොමද?

ඊයෙ රෑ වලියක් ගියානෙ.

එහෙමයි ප්‍රිෂාන් මට කතාව කියන්න ගත්තෙ. ප්‍රිෂාන්ගෙ ගෑනි කිවුවලු මම මොනව කරනවද දන්නෑ කියල හදිස්සියෙම. ප්‍රිෂාන් කිවුවලු ඔයා නොහිටියනං ඌයි මායි තාම හොඳම යාළුවො කියලා. ප්‍රිෂාන් ඒවෙලෙ මොකක්හරි ඇරියස් එකක ඉඳලා තියෙන්නෙ. එනිසා ඌට ඇත්ත කියවිලා. දැන් මේක තමයි වලියට මුළ. ගෑනි අඬනවලු පණ යන්ඩ. ඒ අස්සෙ ගෑනිගෙ ගෙදර එවුන් කාමරේ වටේ කැරකෙන සද්දෙත් ප්‍රිෂාන්ට ඇහෙනවලු. දැන් මේ ඔක්කොටම මූ හෙට උදේට උත්තර දෙන්න වෙන කේන්තියත් මූට තියෙනවලු. ඉතිං මූ මොකුත් නොවුණු ගානට නිදාගත්තලු. එතකොට ව​ටේට ඇහෙන දෙබස් අඩුයිනෙ. උදේ ඇහැරෙද්දි ගෑනි හිටියෙ නෑලු ගෙදර. අද උදේ මුංගෙම පතලකින් ගොඩ අරං තියෙන්නෙ. කට්ටිය ඇහුවම මොකද වුණේ ඊයෙ රෑ කියලා, මූ බොරුවක් ගොතලා කියලා මගේ යාළුවෙක් ඉන්නව වේයංගොඩ. ගෑනි එහෙ යං කිවුවම මේ දවස් ටිකේ වැඩ නිසා යන්න බෑ කියපු එකටයි දෙන්නා රණ්ඩු වුණේ කියලා. ඉතිං ඒ නිසා ගෙදර මිනිස්සුන්ගෙන් මූ ගැන තියෙන හිතේ සැකේ යවාගන්න සහ දේපල නැතුව ෆුල් ලොස් වෙන එක නවත්ත ගන්න තමයි මූ කවදාවත් කෝල් එකක් නොදෙන මට කතා කරලා තියෙන්නෙ. නැතුව මේ ගෑනි මැරිච්ච දුක කියන්න නෙමෙයි. ඒක තමයි අපි ආපු ගමං ගෙදර එවුන් අපිට උත්තම සැළකිල්ලක් දුන්නෙ. දැන් මට ප්‍රිෂාන් එක්ක කේන්තියි. මූ මුගේ වාසියට මාව තුරුම්පුවට පාවිච්චි කරා කියන කේන්තිය මගේ හිතේ තියෙනව. මං ඒකට මූට මූණටම බැන්නා. මූ මට කෑගහන්න එපා කියලා වැන්දා. මං සද්ද වහගත්තා. මං සාලෙට එද්දි දූ පතල් කර්මාණ්තෙ ගැන ලියන්න පටන් අරං තනියම. ගෙදර ම මිනිස්සු වට වෙලා දුවට විස්තර කියනවා. මිණිය දිහා බලං හිටියෙ මැස්සො විතරයි. 

මං මගේ හිතේ කේන්තියට ප්‍රිෂාන්ගෙන් පළිගන්න හොඳම විදිය ප්ලෑන් කරා. හෙට උදේ දූ ඉස්කෝලෙ යන්නෙ පතල් කර්මාන්තෙ ගැන එයාම ලියපු විස්තර එක්ක. ෆොටෝ පවා ඉන්ටනෙට් එකෙන් නෙමෙයි. එයා ඇහැට දැකපු තැන්. ගෑනිගෙ බර්ත්ඩේ ප්‍රසන්ට් එක ඩිකියෙ. ට්‍රිප් එකේ කතාවත් හරි. රෑට මෙහෙන් පිටත් වෙනවා. ටීම් අවුටින් එක එන්න රත්නපුරෙන්ම දිය ඇල්ලක්, ඒ කිට්ටුවෙන් අපිට ඩ්‍රින්ක් එකක් දාන්න, කන්න බොන්න තැන් ඔක්කොම හරි. ඒ අවු අස්සෙ, මගේ එකවුන්ට් එකට ලක්ෂ අටක් වැටිලා. ආවෙ එස්එම්එස් එකක්. මම ඇප් එකට ගිහින් චෙක් කරා. නමක් ගමක් නෑ. හැබැයි මනුස්සයෙක්. ප්‍රිෂාන් මට ඇහැක් ගැහුවා. මම ඌ ගාවට ගියා. 

මගේ රහස රැකපං. හැම මාසෙම ඔය ගාන වැටෙයි. උඹ තාමත් මගෙ හොඳම යාළුව බං.

මටනං දැන් උඹ හොඳම යාළුවා නෙමෙයි. බිස්නස් පාට්නර් විතරයි.

රිමයින්ඩර් ඇප් එකේ ඉතුරු වෙලා තිබ්බෙ තවත් එකම එක ටාස්ක් එකක් විතරයි. සඳුදා උදේ ප්‍රමෝෂන් මීටිම. මම ඒකටත් ටික් එකක් දැම්මා. එදාට චෙයාමන්ගෙ අතට දෙනවා රෙසිග්නේෂන් එක. බදාදා පෝය නිවාඩුවෙ ටීම් අවුටින් එක මගේ ගානෙ. ඒක තමයි ෆෙයාවෙල් පාටිය. 

එන්ඩ් ඔෆ් ද ​ඩේ කල්ප කාලෙකට පස්සෙ මං රිමයින්ඩර්ස් ඔක්කොම ක්ලියර් කරපු මිනිහෙක්!



 

Monday, June 14, 2021

වංගුවේ ගෙදර අක්කාගේ කතා​ව

අන්තිමට අපි යාල කැලෙන් එළියට එද්දි දැකලා තිබුනෙ එක නරියයි, මොණරු රෑනකුයි විතරයි. වාහනේ හැම මනුස්සයටම ඒක ගැන අවුලක් තිබුනත්, මූනෙන් ලොකු අවුලක් පෙණුනෙ නෑ. මොකද කාටවත් යාල යන්න, අලි බලන්න, කිඹුල්ලු බලන්න ඕන කමක් තිබුනෙ නෑ. ඒ ආසාව තිබුනු එකම මනුස්සය තමයි ජීවා. ජීවාට ඒක ඕන වෙන්න තිබුනු එකම හේතුව තමයි ඌ අලුතෙන් ගත්තු ලොකු කැමරාව. ඉතිං ඒ වෙනුවෙන් මේ ගමන යොදාගන්න තෝරගත්තු ජීවා, අපිට යාල අලි බලන්නට යෑමේ වැදගත්කම ගැන ලොකු අවබෝධයක් කාලයක් තිස්සෙ ලබා දුන්නා. එක සතෙක්වත් නැති වෙද්දි ජීවාගෙ මූන අවුල් වුනත්, අපි ජීවාට හිනාවෙන්න බලං ඉන්න විත්තිය දන්න නිසාම ජීවා කිසිම අවුලක් නොවුනු ගානට ජීප් මුල්ලකට ඇලවෙලා විටෝ කොර්ලියෝනී පූසව අල්ලගෙන ඉන්නව වගේ ගාම්භීර ලීලාවට කැමරාව අතේ තියං හිටිය. යාල කැලෙන් පිට වුනු ගමං අපි උත්සහ කළේ ඉක්මනට හෝටලේට යන්න. ආයෙ බොන්න පටන්ගන්න. ඊයෙ නවත්තපු තැන ඉඳන් අද ආයෙ බීම කන්ටිනියු කරන්න.

කාමරවලට ගිහින් නාලා, බොන්න පටන්ගන්න හදද්දිම ජීවාත් ආවා. කැමරාවත් තිබුනා. හැබැයි වෙනිං පොඩි ලෙන්ස් එකක් එක්ක. අපි බොන්න පටන්ගත්තෙම දේශපාලන මගුලකින් වුනත් ජීවා කතාව අනිත් පැත්ත හැරෙවුව.

උඹල දන්නවද? යාල ගිහින් නරියෙක් දකින්න ලැබෙන්නෑ ලේසියෙන්..

සමහරුන්ගෙ නොදනිත් විස්කිය මුඛයෙන් වැටුනා. ජීවගෙ හිත රිදෙයි කියලයි කවුරුත් මේ සත්ව කාරණේ ගැන කතා නොකරෙ. මොකද හැමෝගෙම හිතේ ජීවා ගැන කේන්තියක් තිබුනා. නිදහසේ ඉන්න තිබ්බ පැය තුන හතරක් කැලේකට නාස්ති කරාට. ජීවාගෙ හිතේ ඒ ගැන තිබුනු ගිල්ටිය තමයි අර විදියට එළියට ආවෙ.

අනේ මේ උඹේ නරියව නවල ගහගනිං...

එහෙම තමයි කට්ටියගෙ හිතේ ජීවගෙ යාල ගමන ගැන කේන්තිය එළියට ආවෙ. අපි හැමෝම එකම ගමේ අහල පහල පාරවල් ටිකක උන්. වයස අතරෙ පොඩි පොඩි උස් පහත් බේධ තිබුනට අපි සෙල්ලං කළේ, මැච් බැලුවෙ, බිවුවෙ එකට. ඔය බොන වැඩේ නං සතිපතා සිද්ධ වුණා. හැබැයි හැඳුනුම්කං තියෙන අවුරුදු විස්සටම අපි ට්‍රිප් ගිහින් ඇත්තෙ පහක් විතර. ඔය හැම එකටම ඉස්සර ඉඳම්ම බාල්දිය දැම්මෙ ජීවා. 

පිස්සුද බං මේ සැපට ගෙදර ඉඳන් බයිට් හදාගෙන බොන්න තියෙන එකේ ආයෙ ඔය ඩොටේ ගිහින් බොන්න. 

ඒක තමයි ජීවා හැමදාම කියපු පේළිය. කට්ටියත් ඒකට එකඟ වුණා. මොකද අපේ සෙට් එකේ හිටියෙ කිසිම සොබා සෞන්දර්‍යයක් ගැන අගයක් නැති එවුන්. උන්ට ඕන වුණේ සීතල විතරයි. මොකක්හරි සීතල තැනකට වෙලා බොන්න විතරක් උවමනාව තියෙන උන්ට මෙහෙම වචනයක් එනව කියන්නෙ ආයෙ ඒකට එකඟ වෙලා නිකං ඉන්නව මිසක් තර්ක කරන්න යන්නෙ නෑ. ඇත්තටම අපි කලින් ගිහින් තියෙන ට්‍රිප් පහ වුණත් ගියේ සෙට් එකක් වුණාම ට්‍රිප් යන්න ඕන නිසා වගේ හැඟීමකින් මිසක් ඇත්තටම එහෙම මහා උන්මාදයකින් නෙමෙයි. ඒ ගියෙත් හෝටල්වලට. ගිහිල්ලා හෝටලෙන් එළියටවත් බහින්නෙ නැතුව බිව්ව මිසක් කිසිම ක්‍රියාශීලී කටයුත්තක අපි නියැලුනේ නෑ.

ඔය අස්සෙ ජීවා ගියා අලුතෙන් රස්සාවකට. එතනින් තමයි ජීවට මේ ට්‍රිප් පිස්සුව ආවෙ. එතන කොල්ලො කෙල්ලො මාස දෙකකට පාරක් විතර ට්‍රිප් ගියා. අලුත් ඔෆිස් එකකට ගිය ගමන් කට්ටියගෙන් හැලෙන්න බැරි නිසා ජීවාත් ඒ ට්‍රිප් ගියා. ඒ ගැන අපි ඔය බොන අතරෙ විහිළුත් කරා. ජීවා ඒවා ගනං ගත්තෙ නෑ. ඔය අස්සෙ ජීවට පෙම්වතියකුත් හම්බුණා. ඒ කාලෙදි අපේ වයස් සීමාවල් අලුත් රස්සාවලට යන, කෙල්ලො සෙට් කරගන්න, විරහවට බොන කාලෙ. ඉතිං ජීවගෙ කෙල්ල ගැනත් අපි බොන අතරෙ කතා වුණා. ජීවා ඒකට ගහනවා වීඩියෝ කරලා තිබුණා. ඌ පෙන්නන්නත් හැදුවා. ඒත් අපි ජීවාව හෙළුවෙන් දකින්න කැමති වුණේ නෑ.

ජීවට දැන් අපි එක්ක කේන්තියි. ඇයි අපි උගෙ නරියව නවල ගහගන්න කියල කිවුවනෙ. ඉතිං ඒක උනේ ඉවසගෙන හිටපු අපිට නරියෙකුගෙ වටිනාකම කියල දෙන්න ජීවා උත්සාහ කරපු නිසා. දැන් බයිට් එක වුණේ ජීවා. ජීවාට ඕන වුණා බයිට් එක මගේ පැත්තට හරවන්න.

තොට ඉතිං හැමදාම අර වංගුවෙ ගෙදර අක්කගෙ නරියව දැකලා ඇති වෙලා ඇතිනෙ.

ජීවා දැම්මා දෙබස. මට කේන්ති ගියේ නෑ. කට්ටියත් ඒකට හිනා වුණා. ඒක හැමෝම දන්න, මං නිහඬ කරවන කාරණයක්. වංගුවෙ ගෙදර අක්කට ඒ නම කියන්නෙ ඒ අක්ක ඉන්න ගෙදරට කියන්නෙ වංගුවෙ ගෙදර හින්දා. වංගුවෙ ගෙදර අක්ක බැන්දෙ සමන්ත අයියව. වංගුවෙ ගෙදර අක්කට ළමයි හදන්න බැහැලු. ඒ නිසා සමන්ත අයියා රට රස්සාවකට ගිය අතරෙ එහෙ ගෑණියෙක් එක්ක පැනලා ගියාලු. මෙහෙම වෙලාවක දරුවො නොලැබෙන ගෑනිට ගොඩක් කතාවල කෙනෙහෙලි කං සිද්ධ වුණත්, මේ කතාවෙ නං එහෙම වුණේ නෑ. සමන්ත අයියගෙ අම්මයි තාත්තයි වංගුවෙ ගෙදර අක්කව බලාගත්තෙ තමුන්ගෙම දරුවෙක් වගේ. කොටිම්ම සමන්ත අයියට එයාගෙ අම්ම කෝල් කරල කියල තිබ්බ, උඹෙයි මගෙයි අම්ම-පුතා කං අදින් ඉවරයි කියලත්. මට වරුණි අක්කව මුලින්ම හම්බුණේ එහෙ කම්පියුටරේ කැඩිච්ච කාලෙ. ඒ සමන්ත අයිය රට ගිය අලුත. එතකොටත් දෙන්න දුරින් ඈත හිටියත් හිතින් ලඟින් හිටියා. ස්මාට්ෆෝන් තිබුණෙ නෑ. කම්පියුටරේට වෙබ් කැම් ගහගෙන ස්කයිප්වලින් තමයි කෝල් එක ගත්තෙ. ඔහොම පටන් ගත්තු ඇයි හොඳැයිය තමයි අයියා දාලා ගියාට පස්සෙ මට ම සින්න වුණේ. සමන්ත අයියගෙ අම්මයි තාත්තයි මහ වයසක අය නෙමෙයි. එයාලට පරම්පරා සල්ලි තිබුණා. ලොකු පුරාජේරුකාරයොත් නෙමෙයි. එයාලා හැම සති අන්තයකම වගේ ගියා එකේක ගමන් බිමන්. මුලින් මුලින් අක්කත් ගියා. මාව එයාට සින්න වුණාට පස්සෙ නැවතුනා. මම එහෙ පැළ වුණා. දවසට තුන් හතර වතාවෙ ඇඳ විට්ටමට කොට්ටෙ හේත්තු කරන්න වුණත් මට එයා​ව එපා වුණේ නෑ. අක්කගෙයි මගෙයි ආදරේ ඇත්තටම අක්කයි මල්ලියි කියාගෙන ගිය එකක්. හැබැයි එයා මට වඩා මාස එකොළහයි වැඩිමල්.

උඹට මොකද බං වංගුවෙ ගෙදර අක්කටම හිත ගියේ? එයිට වඩා ගෑනු උඹට හිටිය නේද?

කලින් බයිට් එකේ හිනාව අඩු වේගන යද්දි ජීවා දැම්මා ආයෙ දෙබසක්. මට කේන්ති ගියේ නෑ. ජීවාට ඕන වුණේ යාල ගිහින් කාලෙ කාපු හැටි කට්ටියට අමතක කරවන්න. ජීවගෙ දෙවනි කතාවෙන් ආයෙ කට්ටියගෙ මූනට හිනාවක් ආවා. මොන මොනවද කතා වුණා කට්ටිය. ඇත්තටම හිටියා මටත් එක එක ගෑනු. අක්කා හම්බෙන්න කලිනුත්, අක්කා හම්බුනාට පස්සෙත්. ඇත්තටම ඒ දවස්වලම මම අක්කට සින්න වුණා කියල කිවුවට, මාව හරියට​ම අක්කට සින්න වුණේ දැන් මාස දෙකකට කලින්. අක්ක නං මට සින්න වෙලා තිබුණෙ ඒ කාලෙම. මට හිටපු පෙම්වතියොන්ගෙ එක එක අවුල් අඩුපාඩු පෙනෙද්දි මං කළේ අත්තෙන් අත්තට මාරු වෙන එක. ඒත් අක්කා හැමදාම නොවෙනස්ව මගේ එක්ක හිටියා. මං සමහරුන්ව නළවන්න මහ රෑ කෝල් එක ගන්නෙ අක්කගෙ උකුලෙ ඔළුව තියාගෙන. අක්කා ඒ කියන දේවල් අහගෙන බර හුස්මක් එක්ක තාලෙට මගෙ ඔළුව අතගෑවා. 

කවුද බං උඹ දවසක් අර බීලා කියවපු කෙල්ල? උඹ වෙනිං කෙල්ලො ගැන කියවල නෑනෙ අපි එක්ක...

ආයෙත් ජීවා උගෙ දෙබස දැම්මා. මට කේන්ති ගියේ නෑ. මේ පාර නං ඒකට කවුරුත් හිනා වුණේ නෑ. හැමෝම දන්නවා ඒක සීරියස් කතාවක් කියල. ඒ කෙල්ල තමයි මේ කපේට මං වැඩිපුරම ආදරේ කරපු, මට වැඩිපුරම ගැලපුනු කෙල්ල. හැබැයි මං කවදාවත් එයාට ආදරෙයි කිවුවෙ නෑ. මං එයාට ආදරෙයි නොකියපු හේතුවක් තිබුණා. ඒ තමයි එයාත් මට ආදරෙයි කියල මට දැණුන එ​ක. ඇයි මටත් ආදරෙයි කියල දැණුනු ගෑනියෙකුට මං ආදරෙයි නොකිව්වෙ. ඒකට ලොකු හේතුවක් තිබුණ. එයාගෙ පෙම්වතාට හොඳට සල්ලි තිබුණ. මං ආදරේ කරලා එයා මගේ පැත්තට හැරුණා නම්, එයාට මගෙත් එක්ක ආවොත් ඒ මනුස්සයා එක්ක ඉද්දි ලැබෙන සුඛ විහරණය ලැබෙන්නෙ නෑ. එයාගෙ පෙම්වතා අරක්කු නොබොන, ලොකු ගෙයක්, ලොකු වාහනයක්, ලොකු ව්‍යාපාරයක් තියෙන, එයාටත් හුඟක් ආදරේ කෙනෙක්. එහෙම ආදරයක් ඩැහැගෙන මට මං ආදරේ ගෑනිට දුකක් දෙන්න ඕන වුණේ නෑ. ඒ කියන්නෙ මං හිත හොඳ මිනිහෙක්ද? නෑ. මං මට ආසා හිතුනු ගෑනු කීයක් මගේ පැත්තට හරවගෙන තියෙනවද? මට සද්දයක් දාපු මගෙ කලින් ලොක්කගෙ වයිෆ් නැවතුනෙත් මගෙ ඇඳේ. එහෙවු මම ඇයි මේ ගෑනි ගැන විතරක් මෙහෙම හිතන්නෙ. මං හොඳ නිසා නෙමෙයි. මං මේකිට ආදරේ නිසා. මේකි මං නිසා දුක් වින්දොත් ඒක මට කිසිම දවසක අමතක කරන්න බැරි කැළලක් වෙන නිසා. ඒ නිසා මම ඒකිට ආදරෙයි නොකියා ඉන්න තීරණය කරා.

උඹට තියෙන්නෙ ඒ කෙල්ලවත් එක්කගෙන ඇවිත් අක්කලගෙ ගෙදර පදිංචි​​ වෙන්න. දෙන්නම ඉන්නව​නෙ මාරුවෙන් මාරුවට ගහන්න.

ජීවා ආයෙත් උගෙ දෙබස දැම්මා. ඒකටත් කවුරුත් හිනා වුණේ නෑ. සමහරුන්ට ජීවාගෙ මේ වෑයම නොරුස්සන ගතියක් තිබුණෙ. ඒ කෙල්​ල ගැන මගේ හිතේ ලොකු ආදරයක් වගේම ආසාවකුත් තිබුණා. හැබැයි ඒ ආසාව කවදාවත් ආදරේ කඩාගෙන උඩට ආවෙ නෑ. මං එයාව හිතින් නිරුවත් කරලා බලලා තියෙනව. හැබැයි මං එයා ගැන මතක් කරලා අතේ ගහල නෑ. ඒක මහ අමුතුයි. මං අක්කට මේ ගැන කිවුවම, අක්ක තවත් බර හුස්මක් හෙළුවා. ඒ කියන්නෙ මට වඩා ආදරේ ගෑනියෙක් ඔයාට ඉන්නවද? අක්කට මගෙන් අහන්න තිබ්බ එකම ප්‍රශ්නෙ ඒක. මං ඔව් කිවුව. මීට කලින් හිටපු කිසිම කෙනෙකුට ඔයා මට තරං ආදරේ කළේ නෑ? ප්‍රශ්නාර්ථයක් දාපු දැඩි ප්‍රකාශයක් අක්කා නිකුත් කළා. මං ඒකටත් ඔව් කිවුව. ඔයා හිතනවද එයා ඔයා ගාවට ආවොත් ජීවිතේ විඳවයි කියල? ආයෙත් අක්කගෙන් ප්‍රශ්නයක්. මගේ හිතේ ඒකට තනි උත්තරයක් තිබුණා. ඔව්. මං විශ්වාසයෙන් කිවුව. එහෙනං ඉතිං එයාට හිතින් විතරක් ආදරේ කරලා, ඔයා මගේ ගාවට වෙලා මෙහෙම ඉන්න... නේද? අක්කා ආදරෙන් මගෙ ඔළුව අතගගා මට දෙන්න තියෙන හොඳම උපදෙස දීලා, ඒකට මගේ හිතේ තියෙන අවසරය ඉල්ලුවා. මං ඒකටත් ඔව් කිවුව.

උදේ මං වෙරි බහිනකං බාත් ටබ් එකේ කල්පනා කර කර හිටියෙ. මගේ කාමරේ හිටිය අනිත් එකා ඒ වෙනකනුත් නිදි. කවුරුහරි දොරට පත බානවා. රූම්ස් හතක් තිබ්බ මුළු හොටෙල් එකට​ම හිටියෙ අපි විතරයි. මං බාත් ටබ් එකේ ඉඳගෙනම ඇයි බං? කියල ඇහුව. හුත්තො ජීවා නෑ! කැමරාව නං කාම​රේ තියෙනව. දොරෙන් එහා පැත්තෙන් උත්තර ආවා. කැමරාවත් නොතිබ්බා නං ජීවා උදේම ෆොටෝ ගන්න යන්නැති කියලා අපිට හිතෙනවා. ඇත්තටම එහෙම කෑගහපු එකෙන් හොඳක් වුණා. මම පිහියෙ ලේ බාත් ටබ් එකෙන්ම හේදුවා.



Sunday, June 13, 2021

එයයි මායි අහසට පො​ළොව වගේ වෙනස්

එයයි මායි අහසට පො​ළොව වගේ වෙනස්. එයා ආසම පැණි රස කන්න. මම ආසම දැවිල්ල කන්න. එයා ආසම වතුරෙ පීනන්න. මම වතුරට බයයි ෂවර් එකක් යටදි ඇරෙන්න. එයා ආසම ඇවිදින්න. මං ආසම ගුලි වෙලා නිදියන්න. එයාට හිටියා යාළුවො ගොඩක්. මට හිටියෙ එයා විතරයි. එයා හැම තිස්සෙම හිනා වෙලා හිටියෙ. මගේ මූන හරිම උදාසීනයි. එයා කැමති නෑ කාටවත් බනින්න. මං නං නොදන්න මිනිහෙකුට හරි බනින්න බලාගෙන හිටියෙ. එයා ආසා තේවලට. මං ආසා කෝපිවලට. එයා ආසම ළා පාටවල් ​වලට. මම ආසම කළු පාටට. එයා අහස වගේ ඉමක් නෑ. යන්න යන්න තව දුරයි. හැබැයි තියෙනව කියල පේනව. මම පොළව වගේ; ටොයිලට් වලවල්, නෙළුම් කුළුණු, පුංචි ගෙවල්, රජ මාලිග මගෙ උඩ. අල්ලන්න පුළුවන්. දණ ගහලා ඉඹින්න පුළුවන්. ඉඹලා විකුණන්න පුළුවන්. එයයි මායි අහසට පොළොව වගේ වෙනස්.

එයාට දවසක් මං ඉස්සරහ ඇඬුනා. එදා තමයි මට එයාගෙ හිතේ මට පොඩියට හරි ආදරයක් තියෙනව කියල තේරුංගත්තෙ. මට පුදුම අස්වැසිල්ලක් දැණුනා. මාත් ආදරේ කරපු ගෑනි, මටත් ආදරෙයිනෙ. එයා තමයි මං කැමැත්තෙන් ඉඳලත්, මතක් කරගෙන අතට ගත්තු නැති එකම ගෑනි. සමහරු කියනව වගේ ප්‍රේමය රාගයෙන් තොර සඳ එළිය සේ අචින්ත්‍යයිද කියලත් හිතුණා මට. හැබැයි එහෙම නෑ. මගෙ හිතේ එයා ගැන අනුරාගයක් තියෙනවා. මං එයා ගැන හීන දැකලා තියෙනව. එයා මාව ඉඹිනවා. එයා මගේ ඔළුව අතගානවා. එතන තිබුණෙ ප්‍රේමයට වඩා බර දෙයක්. ඒක රාගයම වෙන්න ඕන. ආසාවක් නැතුව කොහෙද ආදරයක් උපදින්නෙ. මං මගෙ හිත හදාගත්තා. ප්‍රේමය නම් රාගයෙන් තොර සඳ එළිය සේ අචින්ත්‍ය නෑ. හැබැයි මම එයා ගැන මතක් කරලා ස්වයං මෛථුන්‍ය කරේ නෑ. කවදාහරි එයා ලඟින්ම ඇඳට වැටෙන්න මට ඕන වුණා. එතන ලෝකෙ නිදහස්ම තැන වෙයි කියල මට හිතුණා. මං මෙච්චර හීන දැක්කට එයා එහෙම හිතන්නෑ නේද කියල මතක් වෙනවා ඒ වෙලාවට. මොකද එයයි මායි අහසට පොළොව වගේ වෙනස්.

මට හිතාගන්න බෑ දවසක එයා මේක කියවයි කියල. එහෙම වුණොත් කියාගෙන කියාගෙන යයි එයාගෙයි මගෙයි සමානකං. මට බයයි ඒවා අහන්න. ඒවා මතක් වෙන පාරක් ගානෙ මට එයාව දාලා යන්න බැරි කමක් දැනෙනවා. ලොකු බැඳීමක් දැනෙනවා. මං ඒ නිසා ඒවා අමතක කරලා එයාගෙයි මගෙයි වෙනස් ගති ගැන විතරක් හිතනවා. කොටිම්ම මං ඒවා ඔයාලටවත් කියන්නෙ නෑ. කවදාක හරි එයා මට ලැබෙයිද? එහෙම හිතුණු කාලයකුත් මට තිබුණා. ඒ මේ මාසෙකට විතර කලින්. එහෙම ලැබෙන්න නං මේ​ ලෝකෙ හුඟක් වෙනස් වෙන්න ඕන. අපිට දැනට ලඟ ගොඩක් දෙනෙක් අපේ ඇහැට දකින්න නැති වෙන්න ඕන. අපි වෙනස් වෙන්නෝන. එයයි මායි ඉන්නෙ දුර. ඒත් හිතාගන්න බැරි තරං ලඟ. 

දවසක් මං එයාව දකිද්දි එයා තුවාල වෙලා. මට රිදුනා වගේ වුණා. මං ආදරේ කරන ගෑනිට තුවාල වෙලා. මං පෙන්නුවෙ නෑ එයාට ඒ දුක. මං පුළුවන් තරං එයාගෙන් හැංගුවා එයාට ආදරේ බව. සමහරවිට තරමක් හරි මගෙ හිතේ තියෙන දේවල් පෙන්නුව නං එයා වුණත් විවෘත වෙන්න ඉඩක් තිබුණා. ඒත් මං හැංගුවා. මොකද මං බයයි. මං ඒකයි මේ කතාව බ්ලොග් එකක් ඇතුළෙ හංගන්නෙ. මං බයයි එයා මේක දකිනවට. මේ කියන්නෙ එයා ගැනද කියල හිතනවට. හිතලා මගෙන් ඒ ගැන අහනවට. අහද්දි මට දෙන්න උත්තරයක් නැති වෙනවට. ඊටපස්සෙ මට එයාට බොරු කියන්න වෙනවට. මං බයයි. 

කවදාකහරි එයා දැකලා මේ ගැන ඇහුවොත් මං එයාට කියනව ෆික්ෂන් කියල දෙයක් තාම ලෝකෙ තියෙන විත්තිය. දවසක් එයයි මායි ඇවිදගෙන ගියා පාර දිගේ. මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුණෙත් නෑ. මං ඇවිදගෙන ගියා. වාහන අපිව පහුකරගෙන ගියා. මම වාහන දිහා බල බල ගියා. එයා දිහා දකින්න දකින්න ආසාව දැනෙනව වැඩියි. එයා යන්නෙ ගෙදර. මාත් යන්නෙ ගෙදර. මං මගදි හම්බෙන්න හිටියෙ මගෙ ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ්ව. එයාත් හම්බෙයි එයාගෙ බෝයිෆ්‍රෙන්ඩ්ව. ඒකට ඉරිසියා කර කර මං එයා එක්ක යනව ඉස්සරහට. එයාගෙ කටට නිවනක් නෑ. කියවනව ගොඩක් ජාති. එයාගෙ යාළුවො ගැන, එයාගෙ කැම්පස් එක ගැන. අතොරක් නැති විස්තර. මට දරාගන්නම බැරි තරමට එයා ලං වෙනවා මගේ හිතට. මේක ඉක්මනටම නවත්තගන්න ඕන. හිත කියනව මට. මං එයා එක්ක යන්න හිටපු දුරට කලින් මගින් හැරෙනව. බොරුවක් කියල. එයා හා කියනව. මං එයා පස්ස වන වන ඇවිදගෙන යන දිහා බලං ඉන්නව. ලෑලි පස්සක් ඒක. ඒත් මට හරිම ලස්සන.

ඊට මොහොතකට පස්සෙ මට මුණගැහෙනව මගෙ පෙම්වතියව. මට බඳින්න ඕන ඔයාව. මේ මොකද හදිස්සියෙම. එයා කලබල වෙනව. එයා වද දෙනවා මට ඇයි කියල අහගන්න. එදා මගේ ඒ ආදර සම්බන්ධෙ ඉවර වෙනවා. හිතට පිස්සු වැටෙන්න දෙන්න බෑ. ආදරේ කරන්න කෙනෙක් හොයාගන්නෝන ඉක්මනටම. ඒත් කාවද? මං හිතින් තවත් පෙම්වතියක් ලං කරගන්නවා. එයා මගෙ හිතේ පෙරළි කරනව නිතරම. රෑට රෑටත් කතාබහ. උදේට ගුඩ් මෝනිං එක්ක අලුත් පෙම් හබයක තියෙන විකාර ඔක්කොම. හැබැයි මං බඳින්න අහන්නෑ එයාව. එයා හරියටම හරියනව මගෙ වැඩේට. මෙයාව අමතක කරන වැඩේට. ඒත් පැය ගානක පරතරයකින් ආයෙත් මුළු හිතම අයිති කරගන්නවා එයා ම. මං අසරණයි ඒ හැම වෙලාවෙම. 

මේක නවත්තන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. හැම මොහොතකම මේ විදියට වෙද්දි මං තේරුං ගන්නව ඇත්ත. තවත් මේක නවත්තන්න ඕන නෑ. මං ආදරේ කරනව එයාටම. වෙනදා වගේම එයාට නොකියම. එයත් ඒ මොකුත් නොදැනම ඉන්නව මගෙ ලඟින් හිනැහීගෙන. දැන් වෙනිං පෙම්වතියො නෑ මට. ඉන්නෙ එයා විතරයි සන්තකේටම. හැබැයි මං එයාට කියන්නෑ කවදාවත්ම. එයා හිනාවෙන දිහාම බලං ඉන්නයි අදහස. මට මගෙ හිත හගිස්සවන්න පුළුවන්. කාලෙකින් මං නොවෙනස්ව ආදරේ කරපු ඉස්කුරුප්පුව තමයි ඇය. මට බයයි දවසක එයාට මාව නොරිස්සයිද කියල. මොකද එයයි මායි අහසට පොළොව වගේ වෙනස්.




සීතලට ඇති ඇහැක බිහිවුණු කඳුලක

නිහඬ නිසසල හුලඟකින් පිරි තරුවක

තරමට ම නිස්සද්ද ගුණය පිරි ඔළුවක

ජල කලතමින් ලඳක් යනවා ඔරුවක


ලොක්ඩවුන් කළ රටක පන්සලේ මළුවක

මහ රෑක රැහැයියන් සද්ද දෙන වරුවක

සද්ද ගොඩ මැද වුණත් නිස්සද්ද අඳුරක

ජල කලතමින් ලඳක් යනවා ඔරුවක


උණු වෙන්නෙ නෑමයි කියූ රළු පපුවක

සීරුවට හීනි වෙන මත පිරුණු උගුරක

මත් ගතිය බිඳලමින් නොදැනීම තරමක

ජල කලතමින් ලඳක් යනවා ඔරුවක






Thursday, March 11, 2021

ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන් වීම සැපයකි!

කතාව පටන්ගන්නෙ මාතරින්. මාතරින් අපි එන්න හ​දද්දි හවස් වුනා. කෝච්චියට විතරක් සල්ලි ඉතුරු කරගත්තම අපි තුන්දෙනාටම කන්න සල්ලි තිබුනෙ නෑ. ඉතිං දුවට විතරක් බත් එකක් අරං දීලා වයිෆ් මාත් එක්ක ෆෘට් සැලඩ් එකක් ෂෙයා කරගෙන කෑවා. කොහොමත් බත් කන්න ලොකු ආසාවක් නැති දූ මගෙන් ඇහුව "ඇයි තාත්ති බත් නොකන්නෙ?" කියල. "කෙට්ටු වෙන්න ඕන නිසා" කියල අපි බොරු කිවුව. ඇත්තටම වුණේ මේකයි.

මාතරට ආවෙ ගිය සතියෙ. එයාබීන්බී එකෙන් විලා එකක් බුක් කරලා කාලෙකින් හම්බෙන නිවාඩුව නිදහසේ ඉන්නයි ආවෙ. මාතරදි වාහනේ කැඩුනා. වාහනේ හදන්න දැම්මම ඒක හදන්න සතියක්වත් යයි කිවුව. කොහොමත් මට ඔය සර්විස් කිරිලි ගැන ඒ තරං නිච්චියක් නෑ. ඒ වගේම එතනට වාහන ගැන හොඳට දන්න මගේ යාළුවෙකුත් ආපු නිසා ගැරෑජ් එකෙන් මාව ඇන්දුවා වෙන්නත් බෑ. ඉතිං අපි ඒ සතියම මාතර ඉන්න තීරණය කරා. දවස් දෙකකට බුක් කරපු විලා එකේ පීරියඩ් එක එක්ස්ටෙන්ඩ් කරා. ආයෙ එයාබීඑන්බී එකට ගාණක් නොකැපෙන නිසා අපිට අඩු රේට් එකකට ඉතුරු දවස් පහ දෙන්න මැනේජර් කැමති වුනා. ඊයෙ කෝල් කරාම වාහනේ හදන්න තව දවස් තුනක් යයි කිවුව. ඉතිං වාහනේ හැදුවම යාළුවට අරගන්න කියලා අද අපි ආපහු කොළඹ එන්න තීරණය කරා. දවල් ස්ටේෂන් එකට ගියාම කෝච්චියක් තියෙන්නෙ තව පැයකින් කිවුව. ඒ නිසා අපි හවස් වෙනකං ඉන්න හිතාගෙන ටිකක් ෂේප් රෙස්ටුරන්ට් එකකට යන්නයි ගියේ. ඒ වෙද්දි ම​ගෙ අතේ සල්ලි තිබුනෙ රුපියල් හත්සීයයි. කොහොමත් ක්‍රෙඩිට් කාඩ් පිහිටෙන් ඉන්න හිතාගෙනයි ගියේ. රෙස්ටුරන්ට් එකට යන්න ටුක් එකක් හොයන්න හදන ඩිංගට එකෙක් අපේ බෑග් එක උස්සගෙන ගියා. ඒ පස්සෙන් දුවලා මහන්සි වෙලා වැඩේ අතෑරලා දාලා රෙස්ටුරන්ට් එකකට යන්න ටුක් එකක් නවත්තද්දි පිටිපස්සෙ සාක්කුවෙ පර්ස් එක නෑ කියල මතක් වුනා. පර්ස් එකත් බෑග් එකේ නිසා අතේ සල්ලිත් නෑ. වයිෆ්ගෙ සාක්කුවෙ නවපු රුපියල් දාහක් තිබුනා. මාතරට තර්ඩ් ක්ලාස් ටිකට් අරගෙන, එතනින් ගෙදරට යන්න ත්‍රීවීලරේට සල්ලි තියාගත්තම අපිට බත් කන්න සල්ලි ඉතුරු වුනේ නෑ.

ඊට පස්සෙයි අපි කාලා ස්ටේෂන් එකට ආවෙ. ඒ වෙද්දි අපි කෝල් දීලා ක්‍රෙඩිට්, ඩෙබිට් කාඩ් කැන්සල් කරලා තිබුනෙ. බෑග් එකේ තිබුනෙ අපේ ඇඳුම් විතරයි. "හොඳ වෙලාවට ඔයාගෙ ලැප්ටොප් ගෙදර දාලා ආවෙ." වයිෆ් මගේ හිත හදන්න කිවුව. මාත් ඔළුව වැනුවා. මම ලැප්ටොප් දාලා ආවෙ මේ දවසෙත් වැඩ කරන්න ඕන නැති නිසා. ඒත් දවස් දෙකේ නිවාඩුව දවස් හතක් වුනු නිසා මට ෆෝන් එකෙන් වැඩ ටිකක් කරන්න වුනා. එක්කෙනෙකුගෙ චාජර් විතරයි බෑග් එකට දාගෙන ආවෙත්. ඒ නිසා නැති වුනාට දුක තියෙන්නෙ පර්ස් එකේ නවලා දාගෙන තිබුනු පෝස්ට් කාඩ් එකක් විතරයි.

ඒක මගේ අම්මයි තාත්තයි ඉන්දියාවෙ ගිහින් එවපු පෝස්ට් කාඩ් එකක්. ඒ පෝස්ට් කාඩ් එක තමයි එයාලගෙයි මගෙයි තිබුනු අන්තිම සම්බන්ධය. ඒ මං ඒ ලෙවල් ලියන දවස්. එයාලා ඒ ගමනෙදි ඉන්දියාවෙදි ජීවිතෙන් අයින් වුනා. අක්කා මාව බලාගත්තෙ අක්කගෙ රස්සාවෙන්. මං ඒලෙවල් ඉවර වෙලා රස්සාවකට ගියා. දැන් අක්කා ඔස්ට්‍රේලියාවෙ. මං කසාද බැඳලා අවුරුදුම 5ක්. අක්කව දැකල නෑ අවුරුදු දෙකකින්. මං කෝච්චිය එනකං කල්පනාවට වැටිලා හිටියෙ. මොකද දැන් බෑග් උස්සන් යන්න දෙයක් නෑ. දූව වඩාගෙන කෝච්චි සීට් එකක් අල්ලගත්තොත් ඇති. ඒක වයිෆ්ට දීලා මට හිටගෙන යන්න පුළුවන්. යාළුවා හෙට අනිද්දට කොළඹ එන නිසා, එද්දි වාහනේ අරගෙන එයි. එතකොට ආයෙ මෙහෙම පොදු ප්‍රවාහනේ කටු කන්න ඕන නෑ දුවට. මගේ කල්පනාව බිඳුනෙ වයිෆ් කෑගහපු සද්දෙට. මං හිතුවෙ කෝච්චිය එනව කියල. ඔවු ඇත්තටම කෝච්චිය එනව.



දුව කෝච්චිය පැත්තට යනව. දුවට ඉස්සරහින් දුවගෙ අතේ තිබුනු ෆුට්බෝලයක් කීටැග් එකට දාපු ගෙදර යතුර පෙරලි පෙරලි යනව. දුව ඒක පස්සෙන් යනව. වයිෆ් දුව පස්සෙන් යනව. මිනිස්සු කෑගහනව. වයිෆ් කෑගහනව. කෝච්චියත් කෑගහනව. මාව ගල්ගැහුනා. යකඩ රාමුව ගහල ස්ටේෂමේ තිබ්බ ලී බංකුවෙන් නැගිටින්න හදද්දිත් එයාලා හැප්පිලා ඉවරයි. මට නැගිටගන්න බැරව ආයෙ පුටුවෙම වාඩි වුනා. මිනිස්සු වට වුනා. ප්ලැට්ෆෝම් එක අයිනෙ ගෙදර යතුර නැවතිලා තිබුනා. දුව ගෙදර යතුරත් පහු කරගෙන ගිහින්. එයාලා දිහා බලන්නවත් මට පුළුවන් වුනේ නෑ. කෝච්චිය තව ගොඩක් ඉස්සරහට ගිහින් නැවතුනේ. මිනිස්සු එයාලව උස්සලා අරගත්තා. එයාලා දෙන්නටම පණ තිබුනෙ නෑ. මං යතුර අරගෙන සාක්කුවෙ දාගත්ත.

මාතරදිම වැඩ කටයුතු අවසන් කරන්න හිත හදාගත්තා. සීල් කරපු පෙට්ටිවල දාලා, සෙනග නැති මල් ශාලාවක පහුවදා හවස් වෙනකං තිබ්බෙ වයිෆ්ගෙ සහෝදරයොන්ට එන්න ලේසි වෙන්න. එයාලා ඇවිත් ගියා. මං යාළුවගෙ ගෙදර ගියා. වාහනෙත් අරගෙනම යමු කියලයි යාළුවා කිවුවෙ. "අපරාදෙ උඹ වැඩිපුර දවස් පහක් සල්ලි ගෙවල ඉන්නෙ නැතුව අපිත් එක්ක අපේ ගෙදර ඉන්න තිබුනා. එහෙම වුනානං උඹල වාහනෙත් අරගෙනම ගෙදර යනව. මෙහෙම දෙයක් වෙන්නෙත් නෑ." යාළුවා පසුතැවිලි වුනා. යාළුවා මුලින් කතා කරද්දි වයිෆ් එහෙම කරන්න අකමැති වුනා. වයිෆ් මට කිවුවෙ "එයාලට අපිව කරදරයක් වෙන්න ඕන නෑ" කියල. හැබැයි වයිෆ්ට හිත යටින් යාළුවගෙ වයිෆ් ගැන නොකමැත්තක් තියෙනව කියල මට තේරුණා.

යාළුවට ළමයි නෑ. උන් ට්‍රයි කළා. ඒත් ළමයි නෑ. ඉතිං හොඳට සල්ලි තියෙනව. වයිෆ් ලස්සනට ඇඟ මේන්ටේන් කරගෙන ඉන්නව. හිතෙන හිතෙන දවසට දෙන්න එක්ක ඇවිදින්න යනව. මට කතාවලින් තේරුනු විදියට ඔවුව තමයි ඉරිසියාව​ට හේතු. මං ඔවුව හාරවුස්සන්න ගියේ නෑ. 

වයිෆ්ගෙ අයියල තුන්දෙනා ඇවිල්ල පෙට්ටි දෙකට වැඳලා, මාව බදාගෙන ඉ​ඹල ගියා. මං යාළුවගෙ ගෙදර ගිහින් ආපහු එදාම යනව කියල කිවුව. මං ඇඳන් ඉන්නෙත් යාළුවගෙ ඇඳුමක්. යාළුවා මාව නවත්තන්න හැදුවෙ නෑ. එයා වාහනේ අරගෙන එන්නං කිවුව. මගේ අතට සල්ලිත් දුන්නා. යන ගමං බඩගින්නක් ආවොත් කන්න කියල යාළුවගෙ වයිෆ් රෝල්ස් වගයක් බෑග් එකක දාලා දුන්නා. ඒ බෑග් එක ඇතුළෙ ලොකු නාරං ජූස් බෝතලේකුත් තිබුන. යාළුවගෙ ෂර්ට් සාක්කුවෙ යාළුවා දීපු සල්ලි දාගත්ත. අතට රෝල්ස් බෑග් එක ගත්ත. දකුණු සාක්කුවෙ ෆෝන් එක තිබ්බා. වම් සාක්කුවෙ ගෙදර යතුර තිබ්බ. මං ආයෙත් ස්ටේෂම ගාවට ආව. කෝච්චියට තව වෙලාව තියෙනව.

මං ස්ටේෂම ගාවින් සිගරට් පැකට් එකක් අරගෙන, ලයිටරේකුත්, බ්‍රෙත්ග මින්ට් පැකට් එකකුත් ගත්​ත. අන්තිම පැය විසිහතරටම දුමක් නොදා හිටිය කියලත් නිච්චි නැතුව තිබ්බෙ. මං සෙනග අඩු පාරක, තාප්පෙකට හේත්තු වෙලා ඩන්හිල් ස්විච් එක පත්තු කළා. පළවෙනි දුම් උගුර පපුවට බහිද්දිම අමුතු සෙනෙහසක් දැණුනා. මගේ මැරිච්ච ගෑනිගෙ තුරුළෙ ඉන්නව වගේ දැණුනා. මං ඒක පපුවෙ ටික වෙලාවක් තියාගෙන හිටියා. වෙනදට වඩා තියාගෙන හිටියා. මට එයා කෑගහනව ආයෙ ඇහුනා. කැස්සකුත් එක්ක දුම් ටික නාහෙන් කටින් එළියට පැන්න. මං පාර දිගේ ටිකක් ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ගියා. පා​ර අයිනෙ අ​පේ බෑග් එක. ඒක ඇතුළෙ මොකුත් තිබුනෙ නෑ. ඊට එහායින් මගේ පර්ස් එක තිබුන. සල්ලි තිබුනෙ නෑ. ක්‍රෙඩිට් කාඩ් තිබුනෙත් නෑ. හැබැයි අම්මල එවපු නවපු පෝස්ට් කාඩ් එක තිබුන. අයිඩෙන්ටිය, ලයිසන් එක, ඔෆිස් අයිඩෙන්ටිය තිබුන. මං පර්ස් එකට යාළුවා දීපු සල්ලිවලින් ඉතුරු ටික දාගෙන පර්ස් එක පිටිපස්සෙ සාක්කුවෙ ඔබාගත්තා. එතන බිම තව පර්ස් තිබුනා. සමහරවිට මුං පොකට් ගහපුවා සල්ලි අරං විසිකරන්නෙ මේ පාළු පාරට වෙන්නැති. මං ආයෙ ස්ටේෂමට ගියා.

මං ගත්තෙ සෙකන්ඩ් ක්ලාස් ටිකට් එකක්. මූද පැත්තෙ ජනෙල් අයිනක් හම්බුනා මට. දුම්බීම තහනම් නිසා බ්‍රෙත් මින්ට් එකක් හපන්න ගත්ත මම. දැන් මට කවුද ඉතුරු? කියන එකම ප්‍රශ්නයක්. ඊයෙ මුළු රෑම අක්ක එක්ක කතා කරා. අක්ක කිවුවෙ මට එහෙ එන්න කියල. මට එහෙ ගිහින් කරන්න රස්සාවක් නෑ වගේම මට දැන් ලොකු ආසාවල් නැති නිසා මං ඒකට බෑ කිවුව. දැන් ගෙදර ගිහින් ගෙදර අස් කරන්න ඕන. දරුවගෙයි වයිෆ්ගෙයි ඇඳුම් බඩු මුට්ටු සේරම අස්කරන්න ඕන. හිතුනොත් ගෙදරත් විකුණලා දානව. යනව පොඩි ඇනෙක්ස් එකකට රෙන්ට් එකට. ඔෆිස් එකට පයින් යන දුරින් තියෙන එකක් සෙට් වුනොත් හොඳයි. හොරෙන් ගගහ හිටපු ඔෆිස් එකේ නංගියව ඇනෙක්ස් එකට ගෙන්න ගන්නත් පුළුවන්. රස්සාව කරල පොඩි ෂොට් එකක් දාලා නිදහසේ ඉන්නව කියල හිතුව. 

මං නිකමට එහා පැත්ත බැලුවා. දරුවයි ගෑනියි ඉන්නව ප්ලැට්ෆෝම් එකේ. මේක මගේ හිතට මැවිලා පේන දෙයක් කියල මම දන්නව. එයාලව වල දැම්මෙ අද. හැබැයි මගේ හිතත් පොඩ්ඩක් ගැස්සුනා. පොඩි ගැස්සිල්ලක් එක්ක කෝච්චියත් ඇද්දුව ඉස්සරහට. දුව ආවා කෝච්චිය පැත්තට. වයිෆ් ආවා ඒ පිටිපස්සෙන්. දුව ආවෙ පෙරලි පෙරලි ඉස්සරහට එන ෆුට්බෝලයක් දාපු කීටැග් එක අල්ලන්න නෙමෙයි. දුව ආවෙ මාව නවත්තගන්න. මං සාක්කුව උඩින් අල්ලල බැලුව. කීටැග් එක අහුවුනා. ​ප්ලැට්ෆෝම් එකේ සෙනග පිරිලා; මට දුවයි වයිෆුයි දැන් පේන්නෙ නෑ. 

කතාව පටන්ගන්නෙ මාතරින්. මාතරින් අපි එන්න හ​දද්දි හවස් වුනා.